SUPER b

Mahilig akong ngumiti.  Marami ang nag-iisip na mabait daw ako.  May iba ding nagtataka kung marunong ba daw akong magalit.  May iba din sigurong nag-akala na isa akong anghel na hulog ng kalangitan sa napakaswerte kong nanay at tatay.  Pwes, akala lang nila ang lahat ng iyon.  Paminsan-minsan man ay harmless ako pero sa pangkalahatan at sa pagkakakilala ko sa sarili ko, may mga taglay din akong kamalditahan.  I hate me.  E ikaw? Mayron ka lang 5 seconds para sumagot. —– ?


  • Sa bawat paggising ko sa umaga nung bata pa ako, automatic na ang pagpadyak ng mga paa ko sa kama nang walang katapusan with full force.  ‘Yun ang signal sa nanay ko na gising na ang prinsesa (ahem) at kailangan na niyang umakyat sa kwarto at buhatin ang lumpong anak niya.  Oo, ayokong bumabangon sa kama at bumababa sa hagdan ng MAG-ISA.

  • Obviously, ako ang baby ng nanay ko kaya lahat ng bagay at sitwasyon, in favor sa akin.  Kapag may giyera at dramatic moments kami ng ate ko, ako lagi ang lumalabas na kaawa-awang biktima.  At kahit may gawin akong kasalanan katangahan (tulad ng: nakabasag ng flower vase dahil sa napakagaling kong pagjujumping rope sa loob ng masikip naming bahay sa pag-aakalang ang pagtalon sa jumping rope ay  isang indoor game, hindi ba?), basta’t umiiyak ako kaagad, ako pa din ang susuyuin at lalambingin ng nanay ko.  Kapag naglalaro naman kami ng ate ko ng lego, bahay-bahayan, lutu-lutuan, at kung anu-ano pang unknown na larong naiimbento namin, nagwawalk-out na ako kapag time na ng paglilikom at paglilinis ng kalat.  At naiiwan ang ate kong walang kalaban-laban dahil kailangan daw akong pagbigyan dahil bata pa ako.  At dahil dun at sa sobrang pagka-iyakin at pagkamalamya kong bata, never akong pinipili ng ate ko kapag partner-partner ang laban namin kasama ang iba pa naming kapitbahay.  Kapag pilian na, idadahilan niyang laos na ang rules na magkapatid sa magkapatid sabay sabing Kapatid ko na nga yan e, lagi na lang kami at para maiba naman, labo-labo daw dapat ang partner para hindi nakakasawa.  Paniniwala din ng ate ko na kapag ka-team niya ako, SURE WIN na ang kalaban.  (Ako nga ata talaga ang biktima dito, eh? Pero napansin ko kung kanino ako nagmana *o*)

  • Warfreak ako nung bata ako.  Favorite past time ko ang panggigiyera sa kapitbahay namin, si Ben, ang childhood bestfriend ko.  At hindi siya isang batang musmos na binubully ko.  No.  Halos kasing generation na niya ang nanay ko at minsan pa nga siyang naging tutor ko noon sa music oo, isa talaga akong singer, low profile nga lang para iwas gulo.  Lagi niya kasi akong inaasar at pinapaiyak sa tuwing dadaan siya sa bahay namin.  May iba daw anak ang tatay ko na nakatira sa Zambales.  Siya pa nga daw ang tagadeliver ng mga pasalubong at ng manika galing sa tatay ko dun sa kapatid ek ek ko.  At kahit tumatawa ang lahat sa joke niya, ibahin niya ako.  Hindi ako masikretong bata pagdating sa inis at galit.  Talagang hahabulin ko siya papunta sa bahay nila sabay hagis ng tsinelas and the like sa pintuan ng bahay nila.  Sisigaw ako at magwawala nang parang walang bukas.  Hoy Ally (labidabs ni Ben) ilabas mo ‘yang asawa mo, sasampalin ko yan, tatadyakan ko yan, papatayin ko yan, lahat ng morbid na verb na maaari mong isipin part ng dialogue ko ‘yun.  Full of emotions ang drama ko nun, hanggang sa mapaos ako at humagulgol.  Normal scene na yan sa neighborhood namin sa tuwing nandun ako at si Ben.  Para ngang libreng entertainment ako noon.  Pero ngayon mahinhin na ako, kalimutan na ang nakaraan. *-*
  • Grade 1 pa lang ako, uso na ang mga clique sa school namin.  Sila ang mga popular kids na nag-aral ng kinder at nursery sa private school sa center ng lugar namin samantalang kaming mga others ay galing sa mga barangay school, mga nameless na mga bata.  Natapos ko ang grade 1 .  Natapos ko ang grade 2.  Kahit papaano ay naiangat ko naman ng kaunti ang pangalan ko.  Sa bawat klaseng napupuntahan ko, isa ako sa mga angat sa others sinong mayabang?.  Pero hindi ko pa din nakakahalubilo ang mga mas sikat na batang ‘yon.  Lagi silang nasa ibang section.  Swerte ko dahil alam kong wala akong binatbat sa kanila kaya masaya na akong maging queen bee sa maliit kong mundo.  Nang biglang isang araw, grade 3 ako, napagdesisyunan ng principal na ang adviser namin ay ililipat sa grade 5 (sa kalagitnaan ng school year, baliw ata talaga ang nag-isip nun).  Gumuho ang mundo ko.  Isa lang ang ibig sabihin nun.  Lilipat kami sa ibang section.  Mali pala, hahati-hatiin kami at ipapamigay sa ibang section.  Lalo akong mawawalan ng mga kaibigan, oh no.  Habang hindi pa naaayos kung paano nga ba kami hahati-hatiin o pagsasama-samahin, pansamantala akong isinama sa isang section.  May ilang mababait na batang kinakausap at nilalapitan ako, pero dahil nabigla pa ako sa mga pangyayari at gusto kong maibalik ang section namin, nagpaka-rebelde ako.  Mababang klase ng rebelde.  Gumawa ako ng paraan para maka-absent.  Araw-araw akong nagkunwari sa nanay ko na masama ang pakiramdam ko.  Masakit ang tiyan, ulo, ngipin, at kung anu ano pa.  Tiniis ko ang ilang gamot sa tulong ng tubig.  Nang lumaon, nakaramdam din ang nanay ko na isa akong pekeng may sakit hanggang sa wala na akong nagawa kundi pumasok na halos iyakan ko pa sa sobrang pagkainis ko.  Ilang buwan ang nakalipas hanggang sa makagraduate ako ng grade 6, naging mga kaibigan ko ang mga sikat na batang sinasabi ko.
  • Grade 4.  Nakabilang na ako sa circle ng mga privileged na bata (kasama ang mga popular kids).  Nagsimula ang 1st section rule sa school namin.  Lalong na-stressed na kami ang bagong clique sa batch namin.  Mapa-acads o extra-curricular, teacher’s pet, queen bee, ms friendship, kami ang bida.  Pinakapaborito namin ang sumayaw.  Ilang linggo bago ang recognition day, pinili kami ng MSEP (Musika, Sining at Edukasyong Pangpalakasan, tama ba? basta PE) teacher namin na magperform ng isang folk dance.  Madali naming na-gets at namemorize ang sayaw.  At dahil saulado na namin ang buong sayaw at dahil gusto naming masynchronize ang bawat galaw nagpapraktis kami sa auditorium ng halos araw-araw.  Magkakasundo kaming lahat pwera sa isang transferee.  Classmate namin siya, mabait, maganda, matalino, kaya madali din siyang nakasabay sa batch namin.  Pero hindi siya kagalingan sa pagsasayaw.  Hindi ko siya ka-close, pero sabi ng mga nanay/guardian namin (common denominator naming magkakaibigan: tambay sa school ang mga nanay namin) dapat maging mabait kami sa kanya kahit maraming negative chismis tungkol sa kanya.  Pero dahil seryoso kami sa sayaw na ‘yon, lahat ng magpapapangit sa performance namin, kailangang solusyunan.  Dahil siya lang halos ang hindi makasabay sa amin sa sayaw, pinag-solo performance namin siya para mapansin namin kung ano ang mali niyang ginagawa.  Bumaba kami lahat ng stage.  May isang nag-suggest sa amin, Gamitin natin ‘tong styro na letterings ni Sir Legaspi.  Spell natin ang YES kapag tama ang steps niya, NO kapag palpak.  Mukhang ok ang ganung idea.  Hinalungkat namin ang mga nakatambak na styro sa gilid ng auditorium.  Sabay sigaw ng isa, Wag niyo nang hanapin ang letters para sa YES.  E sigurado namang hindi ‘yan tatama e.  Sabay tawa.  At kasama ako sa mga tumawang ‘yon.
  • 1st yr hs.  May isa kaming kaibigan na sobrang patay na patay sa isang college student na babansagan nating Pink, (hindi ko alam kung bakit pink, ang pagkakatanda ko lang lumelevel siya kay Snow white sa kaputian).  Lagi siyang kinikilig sa tuwing nakikita niya ‘yun sa canteen o dumadaan sa lobby.  Valentine’s Day.  Uso sa school namin ang umorder ng chocolates at flowers with free delivery sa mismong classroom ng crush o syota mo.  At dahil playful kami nadamay lang ako dito, inosente pa ako nun, nagcontribute kaming magkakaibigan para makaorder ng isang box ng chocolates para sa aming friend.  Pinalabas namin na galing ‘yun kay Pink kaya imagine-in mo na lang ang kilig at saya ng friend namin ng maputol ang discussion sa classroom sa pagdating ni Ate *someone* dala-dala ang delivery!!! Hanggang ngayon wala pa siyang kaalam-alam sa nangyari.  At wag sana niyang mabasa ito.
  • Nung 4th yr high school ako, sobrang naadik ako sa mga banda.  Aware na aware ang buong bahay namin sa kaadikan ko.  Hanggang sa maging groupie ako.  Nang minsang magkaEB ang yahoogroups ng Hale at nagkataong kakatapos lang ng periodical exam namin at papalapit na ang Intrams, naisip namin ng kaibigan ko na perfect timing ‘yun para umabsent sa school at piliin ang nag-aalab naming pagsinta sa Hale.  Ilang linggo bago ang araw na ‘yun, may usapan na kami ng kaibigan ko na pupunta kami dun ano pa man ang mangyari.  Habang papalapit ang araw na ‘yun, hindi ako nagpaalam sa nanay ko.  Hanggang sa dumating ang araw na pinakahihintay namin.  Pumasok kami sa school nang umaga at hindi pa din ako nagpapaalam sa nanay ko.  Habang papauwi ako, nagtext na ako sa nanay ko.  At pag-uwi ko, Nay, manonood ako ng concert ha, wala naman kaming gagawin sa school e. Konting explain lang kung saan at kung sino ang kasama ko, *ting* nakuha ko agad ang blessing ng nanay ko.  Ganun lang ‘yun.  Nakauwi na ako ng 5am at sinundo pa ako ng nanay ko sa kanto namin ng walang sermon o galit o kung anu mang makakasira ng happiness ko.  Cool, noh?
  • Isa sa pinakamalalang ka-bi-atch-an ko ay nang magsimula ang proseso ng visa application ko.  Unang-una, nabigla ako na may ganun palang desisyon ang pamilya ko na ako ang mauunang iexport sa amerika.  Pangalawa, nasestressed ako sa acads plus org application ko nang mga panahong iyon.  Pangatlo, masyado akong nag-eenjoy sa buhay ko sa school para ibaling ang happiness ko sa isang bagay na alam kong puputol sa present life ko.  Mula simula hanggang sa final interview ko sa embassy, wala akong kasing maldita. Isa sa mga memorable dialogues sa buhay ko ang ginawa ko noon, isang tanghalian, habang kumakain ng sinigang at gulung gulo ang isip at pakiramdam, nagdrama ako, sinira nyo na ang buhay ko.  Napatingin ang mga ate ko, sabay sabi ng ano daw?  At mahaba-habang iyakan ang ginawa ko noon habang pinagtatawanan ako ng mga kapatid ko.  Sobrang wala ang puso ko sa phase ng buhay kong iyon. Sikreto ko na kung anu-ano pa ang ginawa ko dahil mahirap ikwento at gawing katawa-tawa dahil masyado pang fresh ang ilan at hanggang ngayon ay bitter pa din ako pagdating sa topic na ito.   Pero hinding hindi ko makakalimutan ang final interview ko noon dahil nagkataong 18th birthday ko nun.  Wala na atang tatalo sa pagka-unique ng debut ko.  Nabati pa ako ng guard ng happy birthday nang iinspect niya ang i.d. ko.  ‘Yun na din ang huling birthday ko sa Pilipinas.  Sa lupain pa ng US embassy.


Marami ang hindi maniniwalang bi-atch ako.  Ako din minsan hindi naniniwala.  Pero di ba mas exciting kapag may konting spice ang ugali ng isang tao? Hindi ba sumisikat din naman ang mga kontrabida?  Mas tumatatak pa nga ang dialogue nila kesa sa mga tatanga-tangang bida e.  Minsan nga mas nakaka-ilang at mahirap kapain ang ugali ng isang super bait na parang living angel na.  Minsan, corny na ang mga taong puro good deed lang ang alam gawin.  Kadalasan, kaunti lang ang mga taong ganun, mababait at kahanga-hanga at ka-idol-idol, kung hindi nabaliw, nagkulong sa kumbento, kinuha na ni Lord, ay nalamon na ng makamundong lipunang mayron tayo.  Lahat naman tayo ay may ginawa o ginagawang no-no kay Bro.  Maaaring napagsisihan na natin ang ilan, naihingi ng tawad, at naibaon na sa limot o ala-ala.  Maaaring may ilang hindi natin alam na nakasakit pala o ka-bi-atch bi-atch at dapat iconfess at pagsisihan.  Human nature nga siguro ang ganun.  Hindi natin maiwasan at hinding  hindi natin maeeliminate sa system natin.  Maraming tukso sa tabi-tabi.  Kusang lumalapit ang mga b.i. (bad influence) sa atin.  Parang malaking magnet ang lahat ng masasamang elemento espiritu sa paligid-ligid at nagkataong may tendency tayong mamagnetized.  Mahirap nga sigurong magpakabuti at magpakabait.  Wala akong masyadong nakakaantig na payo o golden rule na nahalungkat para makapag-enlighten ngayon.  Hindi ko din ipinapamukhang cool ang ipagyabang na mas bi-atch ka sa others o ipagmalaking mas maldita ka pa kay Lavinia at kaya mong lampasuhin ang kahit sinong mag-astang Princess Sarah sa paningin mo.  Ang sa akin lang ang lahat ay nagsisimula sa pag-amin at pagkilala sa kabaluktutan at kamalditahan mo noon.  Kasunod na ang pagsisisi at paghingi ng tawad sa kung sino man ang binully mo, sa sarili mo at kay Bro.  At syempre next na ang pagbabago at pagpapabuti ng sarili.  *Tenen* So much improved you sa lahat ng aspeto, lamang ka pa kay Princess Sarah pagdating sa kainosentehan.  At kung nasaang phase man ako ngayon ay sikreto na lang.  Sa ngayon, hindi pa ako 100% user-friendly at harmless.  On the way pa lang to stardom to goodness.

4 thoughts on “SUPER b

  1. hahaha.. magaling magaling.. natuwa ako eh.. akala ko nun una childhood sweetheart mo si ben.. =P sino kaya si pink? no idea din ako.. hehe.. super agree ako na walang perfect kaya okay din un ipakita ang kademonyohan paminsan2.. un nga lang, wag sosobra.. mahala pa din ang mga good deeds na mggwa ntn sa ibang tao.. =)

  2. jaimee! salamat sa pagbisita. wala akong childhood sweetheart, sayang nga e. hindi ako pwedeng magkaroon ng malateleseryeng love story. haha

    si pink? di ko din siya kilala. pero yung klasm8 natin na may crush sa kanya kilala mo. si mutya.

    MUTYA, kung mabasa mo ito (na imposible siguro) ihihingi ko sila ng tawad, nadamay lang ako. haha joke lang.

    agree jaimz, spread the love. magpatubo tayo ng halo. go!

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s