Paki-translate ang Pasko.

Tuwing Pasko, bago namin dalawin ang mga nahihimlay na naming lolo at lola at nabubuhay pa naming tito at tita at bago kami magtago sa taun-taong lumalawak na network ng mga kamag-anak daw namin, sumisimba muna kami at bumabati ng happy birthday kay Jesus.

Ngayong Pasko, feeling ko hindi ako nakasimba.

Feliz Navidad.  ‘Yan lang ang iilang Spanish words na alam ko kabilang na ang uno, dos, tres, at delicioso (credits to dora).  Ilang beses ko ng sinubukang mag-aral ng Spanish, pero hindi ko lagi tinatapos dahil tamad talaga ako dahil hindi kasing fun ng Dora the Explorer ang mga free online tutorial lessons.  Alam kong kakailanganin ko din ang kakayahang mag-Spanish balang araw lalo pa’t second language ‘yun dito sa Alabama at sa iba pang panig ng Amerika.

Hindi ko akalain na yung balang araw na ‘yun ay nung Pasko pala.  Alam mo ‘yung mga tanong mo sa sarili mo na “paano kaya kung niligawan/sinagot ko siya?“, “e kung i-drop ko na lang kaya ‘tong Math na ‘to at mag-artista na lang ako?“, “what if umuwi na lang muna ako sa Pilipinas kahit wala pa akong diploma at magpakabum na lang dun muna?“?  Pwes, hindi kasama sa mga ganyang tanong ko sa sarili ang “paano kung magkausap kami ni Jesus pero in Spanish?”

Nung Pasko, nagkamali kami ng tingin sa oras ng misa at dumating kami sa simbahan sa misang hindi naman ata kami invited.  Kaya pala parang takang-taka ‘yung pari ng makasalubong namin siya at buong saya pa namin siyang binati ng “Merry Christmas!”.  Nang humahanap na kami ng upuan, “uno.. dos.. tres.. (hindi ko na naintindihan yung sumunod na salita)” mic check pa lang, obvious ng nasa maling Christmas setting na kami di bale sana kung kumanta siya nung kanta ni Ricky Martin na Maria (un, dos, tres), nakasabay sana ako.  Hindi na din kami nag-back-out bilang ‘yun na ang huling misa na pwede naming maattend-an.

Wala akong naintindihan sa buong misa bukod sa Amen at Santo, Santo.  Pero sinubukan ko talagang magconcentrate habang tinitingnan ang paligid.  Akalain mong nagmisa kami kasama ang mga taong kalahi ng mga kasuntukan ni Pacquiao sa ring.  Kung may laban sa boxing siguro kinabukasan, malamang mahahalata ng langit na saling pusa lang kami dahil ibang iba ang idadasal namin sa joined forces nilang “sana po ma-KO na namin si Manny Pacquaio si Mommy Dionesia“.  Malamang nakuyog na kami.

Sabi nung Religion teacher ko nung high school na naabutan at na-absorb mo dapat ‘yung homily sa isang misa, hindi ‘yung basta basta ka na lang dumating sa simbahan at nakitayo, nakiupo, at naki-peace be with you.  Kung ipa-flashback ko ang eksena nung Pasko, parang ganyang ganyan ang naging role ko.  Counted pa rin kaya ang mga dinasal ko nun?

Naniniwala ako na lahat ng nangyayari sa buhay ay may dahilan at lahat ng pagkakamali, kahit mahulog pa ako sa kanal, ay may ka-partner na karanasan at moral lesson.  Hindi ako die-hard fan ni Pacquiao kaya hindi naman siguro nangyari ‘yun para bigyan ako ng pagkakataong mag-sorry o i-uplift ang mga Mexicanong nandun (pero nakakamangha ang sincere nilang peace be with you dahil umaalis sila sa upuan nila para lang makipagkamay sa mga nakaupo sa malayo sa kanila, nakakatunaw ng puso at konsensya).  Wala din naman siguro dun ang the one ko kung nandun man, eto na ang biggest mistake ko in a major major way LOLJK.  Pero sa totoo lang, napaisip talaga ako kung naririnig ba talaga ako ng langit nung araw na ‘yun, baka kasi hindi nila natatransmit ang mga dasal sa ibang lenggwahe dahil wala sa schedule.  Ni hindi man lang ako nakabati ng Happy Birthday dahil hindi ko alam kung paano.

Siguro test of faith.  Nakakaloko pala kapag hindi mo alam kung naintindihan ka ng kausap mo at hindi mo rin maiintindihan kung sasagot man siya.  May nakikinig ba talaga sakin kahit na parang wala namang nagreply?  Paano kung ‘yung messenger na ipinadala ng langit ay hindi ko rin maintindihan? Ni hindi ko nga alam kung sinabihan na pala ako ng pari na magbagong buhay at ideactivate ang Facebook account ko bilang new year’s resolution.  Paano kung hindi lang pala sa misang ‘yon walang nakinig sa mga dinasal ko? Ang daya.

Normal lang naman siguro na magduda, ‘di ba? Hindi ko alam kung eto ba ‘yung divine intervention, pero naramdaman ko nung Pasko, actually ngayong 2010 na may nakikinig sakin.  Kung trip mong wasakin ang trip ko, oks lang, pero naniniwala akong online 24/7 ang kausap ko, kahit in Spanish pa, o kahit in Jejemon, kahit Bekimon pwede, at kahit ano pang emosyon pwedeng pwede.  May pruweba ba ako? Wala. Dahil wala akong winish na bagay ngayong taon na pwede mong makita at mahawakan, at siguro kung meron man hindi ko din matatanggap dahil malamang hindi ko naman ‘yun kailangan talaga sa buhay.  Sabi nga ni Mitch Albom, “It is far more comforting to think God listened and said no, than to think that nobody’s out there.” Pero kung anuman ang paniniwala mo, o kahit hindi mo man maintindihan (o ayaw mong intindihin) ang pinagsasasabi ko, ayos lang, maki-tayo, maki-upo, at maki-peace be with you ka na lang sakin.

2 thoughts on “Paki-translate ang Pasko.

  1. pero naniniwala akong online 24/7 ang kausap ko, kahit in Spanish pa, o kahit in Jejemon, kahit Bekimon pwede, at kahit ano pang emosyon pwedeng pwede. May pruweba ba ako? Wala. Dahil wala akong winish na bagay ngayong taon na pwede mong makita at mahawakan, at siguro kung meron man hindi ko din matatanggap dahil malamang hindi ko naman ‘yun kailangan talaga sa buhay. Sabi nga ni Mitch Albom, “It is far more comforting to think God listened and said no, than to think that nobody’s out there.”

    Amen to that.

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s