College life sa labas ng Pinas

Nung umuwi ako sa Pinas nung isang taon, bukod sa tanong na “marami bang gwapo dun?” at “magkano iphone dun?”, karamihan sa tanong ng mga kaibigan ko ay kung paano daw ba ang buhay estudyante sa Sweet Home Alabama, specifically sa school ko ngayon, sa University of Alabama at Birmingham (UAB).

Hmmm. Sakto lang.  Hindi nakakabigla at nakakatunaw ng internal organs, pero hindi din naman buhay petix hanggang grumaduate.  Sakto lang.

‘Di gaanong kalakihan ang school namin.  Imagine: DLSU-Taft.  Hindi kami ‘yun.  Now, imagine: DLSU-D (kung hindi alam kung ano/saan ‘yan, I-GOOGLE!).  ‘Yan kami.  Magaling daw ang school namin sa medical courses.  Feeling ko naman totoo ‘yun.  Maraming buildings pero hindi masyadong challenging ang layo sa isa’t isa (depende kung laking aircon ka at hindi marunong maglakad ‘pag more than 20 steps).  Walang gate at bakod sa buong school, diretso mga bahayan na at mga pinaglumaang building at bodega kaya bawal mag-angas-angasan.  May mga puno at damuhan, pero walang Sunken Garden (oo, ‘yun ang habol ko talaga e).  Kung ire-rate, 3 out of 5 ang ganda ng school namin.  Sakto na din.

mukhang ang ganda ng school namin. tandaan, madali lang magphotoshop (char) (picture from the internet)

Sa building namin, walang bell kaya depende sa konsensya ng teacher kung 1-to-sawa ang lecture-ran.  Pero syempre, on time sila magpalabas, kung kailangan talagang mag-extend, halos makiusap pa ‘yung ibang prof.  Puro bintana ang classroom kaya minsan ang hirap iwasang ‘di mapatitig sa may bintana para mag-abang nang mahuhulog mula sa kalangitan.  Pinakapaborito kong spots ay ang computer lab at ang banyo: parehong pwedeng kainan sa sobrang linis pero mas exciting sa complab dahil dun bawal ang kumain.  Ok din ang lobby dahil malambot ang mga upuan at pwedeng magcharge ng laptop, cellphone, at ng utak.  Four out of 5 ang building namin.

Konti lang ang kumukuha ng course ko (Materials Science Eng’g as in eng-eng joks).  Mula 2nd yr hanggang x years bago grumaduate, kadalasan sila-sila din ang magiging classmates mo kaya mahirap i-syota ang isa or kahit more tapos ibe-break mo after 1 week.  Mababait naman ang magiging classmates mo, ngingiti sila kung ngingitian mo sila.  Hindi masyadong uso ang kopyahan at team work sa assignments at take home exams, kadalasan ‘yung kaclose mo lang ang kabonding mo.  Pero kung mabait ka, kadasalan gumaganti ‘yung biniyayaan mo ng kabaitan: instant OT (old testaments).  Sa usapang fashion, as usual, may angat sa iba (dahil parang mowdel o kaya dahil overdressed), maraming simpleng tshirt at pantalon lang buong sem, at syempre merong halatang lutang, example: nakaboots dahil winter pero nakashort shorts.  Extremes ang mga tao, kapag matalino, sobrang talino, kapag tamad, sobrang tamad, kapag gwapo, sobrang gwapo (‘yun nga lang taken na, mas masaklap dahil normal ang engaged).  Gets mo na ‘yung kabilang end ng spectrum.  Sa kabuuan, 3.5 out of 5 ang mga tao sa paligid.

Karamihan sa mga subjects ay 2 beses kada linggo, ‘pag minor, minsan 3 araw.  Madalas may homeworks lalo na kung may kinalaman sa numbers ‘yung klase.  May website na pasahan ng assignments, minsan isusulat dapat sa papel at ipapasa in class, pero minsan kapag malakas ang trip ng prof, ipapatype ‘yung homework tapos ii-email sa kanya.  Sanay na ako dun sa panghuli, dalihan ba naman kami ng ganun ng isang prof na ang tanong lagi sa hw ay puro nakakatraumang formula at ke-habang  calculations ang involved (sukdulan!!).  Two to 3 ang exams tapos may finals pa.  Minsan, may written report and/or presentation kapalit ng finals.  Kapag mapagbigay ang teacher (madalas ‘to sa Calculus), tapos medyo bagsak ka sa exams, pwedeng sagutin at isubmit ang bagong sagot with solution para makakuha ng 1/2 ng kung ilang points ang halaga ng question na ‘yon.  Pwede ding gawin ‘yan minsan sa mga formal reports.  Hindi graded ang recitation lalo na pag major subjects.  Walang board work at ‘di masyadong uso ang class activities, paborito ko pa naman noon sa diliman ‘pag may buwis-buhay na pacontest sa classroom kapalit ng bonus points.  May attendance at kadalasan 6 absences ang limit bago bumagsak.  Bihirang macancel ang klase nang biglaan kahit magpanobena pa ang kahit sino.  Hindi ko ma-rate ang hirap ng acad load, depende pa din kasi sa subject at sa estudyante.

Generally, madaling makapasa sa bawat klase.  Lalo na kung may effort talaga (may pa-epal din naman na subjects syempre).  Sobrang approachable ng mga prof at karamihan sa kanila, laging available kung gusto mo ng madibdibang pag-uusap sa office nila o kahit gusto mo lang ng mapaghihingahan ng sama ng loob.  Marami ang willing magbigay ng study guide at kopya ng lumang exams.  Kadalasan sila na din ang magpiprint ng handouts (kung konti lang ang estudyante) at kung sadyang nakasakto ka talaga sa galanteng teacher, bibigyan ka pa ng binder.  Ok lang din sa kanila ang mag-usod ng deadline (‘yun ay kung lahat kayo ay magmamakaawa).  Meron pa akong naging teacher noon na pumayag sa wish ng classmate ko na sa ibang araw na lang siya mageexam dahil may isa pa syang exam sa parehong araw ng scheduled exam date sa klaseng ‘yun.  Ok din ang ganitong setting sa isang banda, pero alam kong iba pa din ang challenge kapag walang masyadong spoonfeeding, tipong matutuyuan ka talaga ng dugo at pawis makagraduate lang.  Pero kahit feeling ko medyo O.A. minsan ang kabaitan nyo, 4 out of 5 pa din kayo mam and sir.

Wala akong masyadong alam sa extracurricular activities at social life sa school namin.  Sa sagot lang na library sa tanong na saan ang paborito kong tambayan, ‘di ko na kailangang magexplain.  May mga orgs at frats pero hindi masyadong big deal.  May concerts at shows pero hindi rin masyadong big deal.  Walang malakihang events sa school na mapipilitan kang maki-join dahil mukhang masaya or dahil alam mong masaya talaga.  At ang pinakaayoko sa lahat ay walang party/celebration, kahit man lang sa loob lang ng classroom, sa last day ng klase: pizza? games?nakakaiyak na message para kay mam o kay sir? GROUP PICTURE?? O c’mon!!! WALAAA??? One out of 5.

Syempre, lahat ng sinabi ko ay base lang sa course ko at, um, siguro sa takbo ng utak ko.  Matitino naman ang mga graduates ng school namin at feeling ko naman matino ako (kaya gagraduate na ata ako, sa wakas!).  All in all, ok din na experience ang mag-aral dito o sa kung alin man sigurong school sa labas ng Pinas kaya thankful pa din ako na nandito ako.  Wala namang pangbubully na naganap o malawakang adjustment sa lifestyle at prinsipyo sa buhay, ‘yun nga lang napapasabak talaga ako sa inglisan.  Pero syempre kung papipiliin pa din ako, mas gusto ko pa ding mag-aral sa Pinas (College #ItsMoreFunInThePhilippines).

P.S. may kamalasan ata akong taglay dahil kung nung nasa Pinas ako, kulelat sa basketball sa UAAP ang school ko, ngayon talunan uli ang school ko pagdating naman sa kinamamatayan nilang American football.  But take note, dragon ang mascot namin, fierce! Medyo palangiti nga lang siya ng konti.  So semi-fierce.

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s