Short term friends

Friends forever and ever.  As in, ever after. Or not.

Marami akong kaibigan, kahit na konti lang ‘yung nakakakwentuhan ko madalas ngayon, at karamihan sa kanila, naging official friend ko lang pagkatapos ng mahaba-habang warm-up at getting-to-know stage.

Iba-ibang klase ng tao ang nakakasalamuha natin araw-araw; pero hindi naman lahat nang ‘yun ay ipinain ng tadhana para kagatin natin at icategorize agad-agad as: (a) friend/BFF  (b) potential lovelife (c) others (kung anuman ang tawagan ng mga tao ngayon sa paghahave-fun without commitments).  Merong nakikilala lang natin kahit walang espesyal na rason, nagkataon lang na nandun siya sa parehong lugar sa mga oras na ‘yon katulad mo.  Kasing simple ng 1+1.

Kahit na palyado ako minsan sa pagmememorize ng mga acad-related stuff, kaya kong ipusta ang inosente pero maligalig na si Dora the Explorer kapag sinabi kong ‘di ako nakakalimot, hindi lang sa mga taong naging kaclose ko talaga, pero pati sa mga taong saglit ko lang naencounter (tunog panandaliang aliw pero peksman, wholesome post ito).

Si Ate Flo.  Nakilala namin ng mga kaibigan ko habang nakatambay kami sa stairs sa labas ng Kalai nung unang week ng freshie days namin.  Graduate na sya nun at tumatambay lang talaga siya paminsan-minsan sa campus.  Nakipagkwentuhan siya sa’min nang ilang oras na pati pangalan ng mga ate ko, nasabi ko sa kanya.  Second year na ako nung nakita at nakakwentuhan ko siya uli.  ‘Yun na din ang huli.

My first airport friend.  ‘Di ko na matandaan ang pangalan niya pero alam ko na nag-aaral siya ng college sa Mindanao pero nasa Canada ang buong pamilya niya.  Magbabakasyon siya sa Canada ‘nun dahil sembreak, ako naman hindi ko alam kung bakasyon ba ang pupuntahan ko sa Alabama at kung sakop pa din ba ako ng sembreak kahit na hindi naman ako nag-enrol nung nakaraang sem.  Natuwa ako sa kanya dahil ‘di nalalayo ang height namin sa isa’t isa at dahil mas may lakas ng loob siyang sundin ang trip niyang mag-aral sa Pinas kumpara kay, ahem, sa’kin.  Nagkahiwalay kami paglabas namin ng eroplano sa port of entry namin.  End of airport friendship.

Si Julie.  Isa sa mga naging kaibigan at karamay ko sa pagpapakafangirl sa Hale.  Nakilala ko siya sa Grand EB (yes, may Grand talaga) ng Halers, at dahil nga eyeball, first time namin siya makita nang kaibigan ko na kaibigan ko na talaga bago pa magkaroon ng Hale sa buhay groupie ko.  Walang naging awkward moments nun dahil busy kami masyado sa kilig at saya kahit na anino pa lang ni Champ at pati ng pinsan niya sa gilid ng stage ang nasisilayan namin.  At ‘yun ang naging simula ng ilang buwan ding pagaadik sa yahoo groups at text clans at ang bonus na virtual friendship.

 

Wala na akong balita sa kanila, at hindi naman kasama sa mga short term goals ko ang hanapin sila via Wish Ko Lang o Isumbong Mo Kay Tulfo feature.  Wala nga sigurong dahilan kung bakit ko sila nakilala o kung meron man,  sigurado ako na enough time na ‘yung binigay ni Papa God para maaccomplish ang dapat maaccomplish.  Kung hindi pa, malamang babalik sila sa kung anumang paraaang hindi ko alam.  Kaya kung may special mission pa pala ‘yung nag-abono ng pamasahe mo sa jeep dahil wala kang barya at walang panukli si manong o ‘yung nakatabi mo sa pila sa pagkuha ng NBI Clearance at nalabasan mo ng sama ng loob sa hirap ng pagpila, hindi pa tapos ang moment.  Baka magkasalubong kayo uli next month, bukas, o maya-maya.   (Kung hinaluan mo ng malisya ‘yung sinabi ko dahil type mo ‘yung taong pumasok sa isip mo bigla, ‘wag masyadong umasa, delikado ang over kilig, masisi mo pa ako).

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s