Mula sa Isang Hindi Daddy’s Girl

Never akong naging Daddy’s girl.  At alam ng tatay ko ‘yun.

‘Di pa man ako pinapanganak, naexport na ang tatay ko sa ibang bansa para magtrabaho.  Umuuwi lang siya every 1 or 2 years, kadalasan tuwing Pasko (kaya never kong pinagdudahan na siya ang tatay ko dahil September ako pinanganak *do the math guyzz*).  Kaya bilang na bilang lang ang araw na nakabonding ko ang tatay ko.  Kaya hindi talaga ako naging Daddy’s girl.

Siya ‘yung tipo ng tatay na magtetext ng “umuwi ka nang maaga, may padating na bagyo. ingat. love you.” kahit na wala pang dumadating na kahit ambon man lang, at ‘yung tipong hindi kakain kapag isang piraso ng tuyo lang ang ulam (ganung ka-drama, MMK level).  Maraming-maraming reasons para masabing swerte ako na siya ang tatay ko.  Malas lang niya na ako ang anak niya.

Pero alam ko na baligtad ang iniisip namin.  Para sa kanya swerte siya na ako ang anak niya.  Feeling ko nga ultimo pagpasa ko sa quiz sa Calculus o pagsakay ko ng eroplano mag-isa, pinagmamalaki niya nang bongga sa mga kakilala niya na parang nabigyan ako ng Nobel Peace Prize o napili ni Kuya Germs para maging co-host sa Walang Tulugan.

Pero para sa akin, feeling ko lagi lang siyang kontra sa gusto ko.  Feeling ko para siya ‘yung total opposite ng fairy godmother sa buhay ko.  Well, actually, siya ‘yung bida, tapos ako ‘yung evil stepmother.

Pero halos lahat naman ng kontrabida, sa kahit anong teleserye, binibigyan ng eksena at chance na lumambot at umiyak.  Para mas touching, para mas maapektuhan ‘yung mga manonood.

Pangalawang araw ko nun sa unang part-time job ko.  Cashier ako, at ate ko ang nagtetrain sa’kin.  Akin ang cash register, siya ang taga-bag ng mga groceries.  Ngingiti, babati ng “how are you?”, sasagot ng “I’m fine” dahil tatanungin ka din ng customer, magbibilang ng bayad at sukli, ngingiti, at magte-thank you.  Akala ko wala nang mas hihirap pa sa mabilisang pagdidistinguish sa mga coins ng amerika at pag-aadd at pagma-minus para tamang sukli ang maibigay ko.  Meron pa pala.

Lumapit ang isa sa mga empleyado din na kagagaling lang ata sa pagpapahinga sa labas ng tindahan.  May sinabi sa ate ko sabay turo sa may intersection na malapit lang sa pinagtatrabahuhan namin.  At umiyak na ang ate ko.

Naaksidente daw ang tatay ko.

Hindi ako nakaalis sa pwesto ko ‘nun dahil hindi pa tapos ang shift ko at mahaba ang pila ng mga customers.  Mahirap pala ang mabilisang pagdidistinguish sa mga coins ng amerika at pag-aadd at pagmaminus habang umiiyak.  At mas lalong mas mahirap palang sumagot ng “I’m fine” sa tanong na “How are you?” kung hindi ka naman talaga ok dahil hindi mo sigurado kung ok ba ang tatay mo.

Walang nangyaring masama sa tatay ko dahil sa bandang likod ng driver’s seat tumama ‘yung sasakyang bumangga sa kanya pero alam ko na isa ‘yun sa mga paramdam ni Papa God para magpakatino na ako at ire-align ang mga prinsipyo ko sa buhay.  Alam ko na ‘yun na ‘yung chance ko.

Pero dahil matigas ang ulo ko, ayokong isipin na meron dapat na turning point ang buhay ko at ‘yun na ‘yon.  Ayokong magchange character at costume dahil may nangyaring ganung ka-cinematic na malamang magiging climax ng kwento ng buhay ko sa MMK.  Hindi ako nagbago dahil magiging hindi na ako ‘yun.  Baka masuka hindi lang ako kundi pati na din ang tatay ko.

Alam ko na ok na siya na ganito ako, kahit na para akong may imaginary superpowers na nagrerepel lagi sa effort at pagke-care niya, parang keber naman siya.  Pero sa tuwing sinasabi niya sa’kin na “ganyan na ganyan din ako sa mga magulang ko nung bata ako”, napapaisip ako na baka sa kahuli-hulihan, nasa kanya pa rin ang alas at ang huling halakhak, ala Donya Margaret.

Happy father’s day sa tatay ko at sa lahat ng tatay out there.  Alam ko na para akong living kontrabida pero basta, ‘yon na ‘yon.  Ayokong maging macheesy, nakakaumay ‘yon.  Pero kahit ganito ako, alam ko naman nang maswerte ako na siya ang tatay ko.  Sa tulad kong ‘to, matagal na dapat akong nasabon, napagalitan, napalo, nagrounded, at, higit sa lahat, sinukuan… (there goes my inner cheesyness).  Happy father’s day!

Ang Bakasyong May Moral Lessons

Nagbakasyon uli ako sa Pinas, pero this time, kumpleto na kami ng pamilya ko.  Masaya dahil sa mga loved ones, sa pagkain, at sa maraming bagay na nahahawakan at hindi nahahawakan.  Sa halos tatlong linggo ko dun, marami-rami akong natutunan at narealize.  Kung nais malaman (at nais ma-enlighten by me), magsayang ng oras at basahin ang blogpost ko.

  • Iwasan ang stress at pagka-irita sa buhay.

Naiwanan kami ng flight namin papuntang Bohol (dahil sa Park ‘N Fly) at muntik nang mag-ala Claudine Barretto ang ate ko sa NAIA 3.  Hassle.  Sayang ‘yung pera, ‘yung isang araw na nawala sa bakasyon namin, at ‘yung pagod ng ate ko sa pagpaplano.  Plus, dagdag stress pa sa’min.  Nakakahinayang at nakakainis.  Pero naging ok din naman kami.  Nag-enjoy pa rin sa bakasyon na sinimulan na lang namin officially the next day.

May mga ganung araw talaga na nasisira ‘yung plano at expectations mo dahil sa joined forces ng takbo ng buhay/ ugali/plano ng ibang tao, ng weather, ng tadhana, at ng plano ni Papa God (pwede ka bang isama sa reasons Papa God? pls reply. hehe).  Pero ‘di na rin minsan makakatulong kung magsisisihan, maiinis, magmumukmok, at mabubuhay ka sa mga what if’s.  Mas ok kung mag-iisip na lang muna ng plan B at magmove-on.  Bumagsak sa exam? I-treat ang sarili ng kung anumang pinakapaborito mong gawin, ‘wag lang illegal.  At mag-aral na lang uli sa susunod na exam.  Sinabihan ka na tumaba ka? Ngumiti at saka siya daganan chos.  Nafriendzone? Maging mabuting kaibigan.

Alam ko na marami pang mas malalang scenario sa buhay.  ‘Di ko na alam kung anong solusyon kapag mas mabigat na problema na.  For more inquiry, talk to God. or to Manny Pacquiao.

  • Nakakaaliw ang “3 Idiots”.

Kung hindi mo pa napapanood ‘yun, pwes, gusto kong mafeel mo na wala kang kwenta… as in parang botang may butas sa taong ayaw mabasa ang paa laban sa susuunging baha, ganung level… hahaha chos lang! Pero seryoso, panoorin mo.  Nakakaaliw siya at higit sa lahat, nakakainspire.  Sana lahat tayo katulad ni Rancho, ‘yung bida sa pelikula, ‘yung alam kung ano ang gusto niyang gawin sa buhay? saka ‘yung kayang mambara ng professor at epal na classmate? Walang kasing cool! Dear God, kung ‘di ako pwedeng maging katulad ni Rancho, balatuhan mo na lang ako ng isang kaibigang katulad niya, iaalay ko ang mga kaibigan ko, kahit silang lahat pa, medyo may depekto lang ‘yung iba pero madadaan naman siguro sa training at seminar para pumasa silang angels mo, ano? deal?

  • Walang kasing galing ang mga piloto ng PAL.

Bilang isang nilalang na may mga kapatid na malaki ang trauma sa pagsakay ng eroplano, maniwala ka sa’kin!

  • Matutong ngumuya.  huwag ipagkait sa ngipin ang kanyang essence of existence.

Masakit makalunok ng balat ng lumpiang shanghai.  Try at your own risk.

  • Tumae kung natatae.

Dahil nga nakalunok ako ng balat ng lumpiang shanghai, umalis ako ng bahay na saging at tubig lang ang nakain unggoy lang ang peg.  Pagpasok sa bowling center sa MOA, ramdam na ramdam ng katawan ko ang temperature gradient (gradient = mukha bang tanga kapag nagpapasok ng mga ganyang salita once in a while? wahahahaha).  Dahil ang luwang ng tshirt at shorts na suot ko nun, ang tindi ng himas ng lamig ng aircon sa tiyan ko.  At ‘yon na.  Totoo pala ‘yung sa mga commercials no? ‘Yung mapapatigil ka sa isang spot at ayaw mong gumalaw kasi isang galaw mo lang mapapahamak ka? Biglang nagflashback ang mga kilala kong napatae sa salawal nung kinder at elementary, “ngayon naiintindihan ko na kayo guys.. group hug”.  For the record, di naman ako napatae sa salawal (kung oo, aamin ba ako? lels).  Pero seryoso, hindi nga.  Pero wala na akong nagawa kundi jumebs sa public restroom kahit na taliwas ‘yon sa mga prinsipyo ko sa buhay.  Keri ko naman palang gawin ‘yon, at ‘di naman pala ganun kahirap.  Hindi kami natuloy magbowling ‘nun (kaya ‘wag kayong maka-eeww dyan, dahil ‘di ko hinawakan ang mga bowling balls sa MOA after jumebs) pero umuwi ako nun na magaan ang pakiramdam.  Lumiwanag ang kapaligiran, lumamig lalo ang dampi ng hangin, at lumuwang lalo ang suot kong shorts, parang na-redefine ang buhay ko dahil lang sa paglelet-go ng kahihiyan at tae.  Oh, the wonders of life.  Kaya, my dear friends, kung natatae, tumae.

  • Masarap ang isaw kahit basa.

Minsan lang ako makauwi sa Pinas kaya ninanamnam ko ang bawat pagkakataon kapag nakakauwi nga ako.  Kalimutan ko na ang mga kaibigan at ate ko (charot!!) pero hindi ang isaw sa diliman.  Pagkatapos ng maghapong paglalakad at pagmumuni-muni, wala pang alas tres, nakaabang na kami sa may UP Law, tinatanaw ang pagdating ng anino ng kahit na sino.  Dumating ang nagttinda ng fishballs, kwek-kwek, at ice cream kaya sign na ‘yon na nalalapit na si Mang Larry, ang nagtitinda ng pinakapanalong isaw.  Nang biglang bumuhos ang ulan.  Dumating na din si Mang Larry, topless pa.  Pati ang mga assistant nya, nagshow-off din ng abs.  Pero dahil medyo malayo-layo ang pwesto nila at ‘di na kami makagalaw sa kinauupuan namin dahil ang liit ng dala naming payong, sa mas malapit na stall na lang kami naka-order ng isaw (infairness, masarap!).  Kahit putikan na ang mga paa namin at medyo natutuluan na ng ulan ang baso ng suka namin, lasap na lasap ko pa din ang sarap ng tae sa bituka ng manok at ang overflowing abs sa natatanaw naming stall ni Mang Larry.  Isaw experience: fulfilled!

  • Isang busina ka lang!

Ipupusta ko ang buhay ni Justin Bieber, pinakamadiskarte sa lahat ng drivers sa buong mundo ang mga nasa Metro Manila.  Sa states, may red light, yield, stop, at konsepto ng right of way.  Simple, parang yes or no lang, walang partial points at gray area.  Mas nakakarelate ako sa ganun pero sa tingin ko ang cool ng takbo ng mga sasakyan sa Pilipinas.  Mantakin mo, parang may maze lagi tapos hindi ka pwedeng sumuko dahil wala ka namang magagawa dahil kahit saang kalsada ka pa dumaan, ganun din ang lagay.  Bawal ang weak dahil aabutin ka ng sampung taon bago ka makakarating sa pupuntahan mo (e kung date ‘yon, e di, dyahe di ba?).  Tapos unang magbusina, dibs! Walang kasing cool, parang game show ala quiz bee, unang magbuzzer ang syang pwedeng sumagot.  Kaya sa lahat ng Pinoy drivers out there, wala man sa traffic rules minsan ang ginagawa nyo, virtual high five tayo!  Sa susunod na may mag-cut sa’kin at mangbully na driver dito sa amerika, ipapatapon ko s’ya dyan sa Pilipinas, kayo na ang bahala sa kanya, ok?

  • BE REAL.

Ako na lang ang hindi malabo ang mata sa pamilya namin.  Well, ‘yun ang gusto kong isipin.  Natapos ko ang second to the last sem ko nung May nang nanghuhula sa nakasulat sa board o sa projector screen at nakapasa naman ako sa multiple choice-quizzes ko sa Socio (epekib at masaya pala ‘yung eenie-meenie miney moe).  Pero dahil na rin sa mga taong nagsasabi na kailangan ko na talagang magsalamin lalo na dun sa kumuha ng order ko sa Red Ribbon na after kong magtanong kung ano ‘yung nakasulat sa menu screen dahil masyadong malayo ay sinabihan ako at ini-stress maigi sa puso ko ang  “ay malabo na mata nyo mam?“, nagpasukat na ako ng salamin nung nasa Pinas ako.  Ang sarap pala ng feeling na nakakabasa ka na ng maliliit na letters kahit malayo at nakikita mo ang pimples ng mga tao sa paligid.  Tapos hindi na ako mukhang bastusin kasi mukha na akong attorney, ‘yun talaga ang target ko sa bawat araw na ginawa ng Diyos e.  Ok din ang salamin kapag inaantok na ako at biglang dumating ang boss ko, ‘di halatang kakahikab ko lang.  At higit sa lahat, naovercome at napatunayan kong ‘di pala totoo ang isa sa mga greatest fears ko sa buhay, na baka maging kamukha ako ni Charice kapag nakasalamin na ako.

  • Laos ang internetz kung masaya ka in real life.

Wala akong ibang ginagawa sa bahay kapag wala ako sa school o sa work kundi makipagbonding sa computer.  Twitter. Facebook, WordPress, Tumblr ni Ramon, blogs ng kung sino-sino, showbiz news portals, pati yahoo homepage.  Kaya updated ako sa mga bagay bagay, kahit mga nonsense lang.  Updated din ang internet sa buhay ko na kahit pagka-amaze ko sa outfit ni Kuya Germs sa Walang Tulugan ay tinutweet ko pa.  Pero nung umuwi ako sa Pinas nung May, hindi ako masyadong nakapaginternet kahit na may chance 24/7.  Hindi ko hinanap at hindi ko masyadong namiss.  Ganun pala talaga kapag ineenjoy mo ang buhay with friends and family.  Di mo na masyadong maiisip na magsayang ng oras online dahil nga hindi naman kailangan at saka less fun.

Pero para sa mga tulad ko na medyo locked up abroad at ang internet lang ang sagot sa pagkahomesick, ok lang magbabad maghapon at magdamag, go lang.  Sa mga nasa Pinas, wala namang masama kung lagi kang online, sayang naman talaga lalo na kung may free wifi.  Pero siguraduhin na kapag nabigyan ng chance na makasama ang mahahalagang tao sa buhay mo, namnamin ang presence niya/nila.  By namnamin, pwedeng figuratively o literally (‘wag nang magbigay ng example ng action words).

As always, na-enjoy ko ang bakasyon ko sa Pinas.  Kapos pero masaya.  Kaya thank you sa lahat! I miss you too (syempre inaassume ko na miss na miss nyo na ako).  ‘Til next time! ♥

kamusta naman ang pagkapantay ng kulay ng braso ko?

Ang Mailap na Backstreet Boys

Bukod sa makatapos ng college at magkaroon ng wallet size graduation pictures na ipapamudmod  to friends and loved ones, ang sukatan ko ng pagka-successful ng pagpunta ko dito sa Amerika ay kung nakita at napanood ko na ba ang Backstreet Boys live in concert.  Hindi ako pwedeng umalis dito hangga’t di ko ‘yan natutupad (seryoso ako, peksman!).

Bata pa ako nung unang nagconcert sa Pinas ang Backstreet.  Get Down pa lang ata ang narerelease nila nun.  Medyo wala pa akong kamuwang-muwang at babae pa ata noon si Nick Carter lels.  Nung bumalik uli sila, graduating na ako sa highschool at medyo ngarag mode na sa projects at extracurricular sa school kaya hindi ko masyadong naisip na isingit pa sa schedule ko ang pagpapakafangirl sa kanila.  Hindi naman ako nagsisi dahil naisip ko marami pa namang next time, kahit nga laos na international artists nakakailang concert pa, Backstreet pa kaya? ang magsabi ng laos na ang BSB, masasaktan sa’kin!!

At dumating nga ang next time, February 2010, balik-Manila sila.  Sakto! Sakto, nasa Amerika naman ako!  At seryosong inisip ko na umuwi ako sa Pinas kahit 1 week makanood lang.  Pero syempre ‘di ko tinuloy, dahil sinabay talaga ng tadhana na may mga exams ako nung week na ‘yon.  At syempre, dahil wala akong pera.

Marami pang next time.

Kaya ‘di naman ako nawalan ng pag-asa.  Buong-buo pa naman sila at nagshoshow pa din all over the world.  Kaya tuloy ang positive thinking.

Uuwi ako sa Pinas sa May.  Nung nakapagbook na kami ng flight, nabalitaan ko na magkoconcert daw uli ang Backstreet sa Manila.  June 3 is the day! Sakto!! Sakto talaga.  June 2 naman ang alis ko sa Pilipinas.

Bakit ganun? Wala naman akong balat sa pwet at wala akong matandaang butiki na naputulan/pinutulan ko ng buntot pero bakit parang ang malas ko? Bakit ganun? Meron bang larong pambata na may dalang kamalasan sa future na malamang nalaro namin ng mga kapitbahay ko? ‘Yung langit-lupa? Dr. Kwak kwak? Aha, ‘yung mic-mac-bayolafe-ek-ek no???? TELL ME!!??

Oh well, papel, bilang pampakalma at para na din sa mga kapwa ko fangirls out there, i-quit playing games with my heart na lang natin ang kaartehan kong ‘to.  Ang music video na nagpapatunay daw na babae si Nick Carter dahil nakasara ang polo niya at ‘di nagpakita ng dibdib at abs. WAHAHAHAHAHA (for more trivia, PM me… chos!)

Ok, all together now: ♬ Quit playing games with my heart, with my heart, with my heart ♬

Short term friends

Friends forever and ever.  As in, ever after. Or not.

Marami akong kaibigan, kahit na konti lang ‘yung nakakakwentuhan ko madalas ngayon, at karamihan sa kanila, naging official friend ko lang pagkatapos ng mahaba-habang warm-up at getting-to-know stage.

Iba-ibang klase ng tao ang nakakasalamuha natin araw-araw; pero hindi naman lahat nang ‘yun ay ipinain ng tadhana para kagatin natin at icategorize agad-agad as: (a) friend/BFF  (b) potential lovelife (c) others (kung anuman ang tawagan ng mga tao ngayon sa paghahave-fun without commitments).  Merong nakikilala lang natin kahit walang espesyal na rason, nagkataon lang na nandun siya sa parehong lugar sa mga oras na ‘yon katulad mo.  Kasing simple ng 1+1.

Kahit na palyado ako minsan sa pagmememorize ng mga acad-related stuff, kaya kong ipusta ang inosente pero maligalig na si Dora the Explorer kapag sinabi kong ‘di ako nakakalimot, hindi lang sa mga taong naging kaclose ko talaga, pero pati sa mga taong saglit ko lang naencounter (tunog panandaliang aliw pero peksman, wholesome post ito).

Si Ate Flo.  Nakilala namin ng mga kaibigan ko habang nakatambay kami sa stairs sa labas ng Kalai nung unang week ng freshie days namin.  Graduate na sya nun at tumatambay lang talaga siya paminsan-minsan sa campus.  Nakipagkwentuhan siya sa’min nang ilang oras na pati pangalan ng mga ate ko, nasabi ko sa kanya.  Second year na ako nung nakita at nakakwentuhan ko siya uli.  ‘Yun na din ang huli.

My first airport friend.  ‘Di ko na matandaan ang pangalan niya pero alam ko na nag-aaral siya ng college sa Mindanao pero nasa Canada ang buong pamilya niya.  Magbabakasyon siya sa Canada ‘nun dahil sembreak, ako naman hindi ko alam kung bakasyon ba ang pupuntahan ko sa Alabama at kung sakop pa din ba ako ng sembreak kahit na hindi naman ako nag-enrol nung nakaraang sem.  Natuwa ako sa kanya dahil ‘di nalalayo ang height namin sa isa’t isa at dahil mas may lakas ng loob siyang sundin ang trip niyang mag-aral sa Pinas kumpara kay, ahem, sa’kin.  Nagkahiwalay kami paglabas namin ng eroplano sa port of entry namin.  End of airport friendship.

Si Julie.  Isa sa mga naging kaibigan at karamay ko sa pagpapakafangirl sa Hale.  Nakilala ko siya sa Grand EB (yes, may Grand talaga) ng Halers, at dahil nga eyeball, first time namin siya makita nang kaibigan ko na kaibigan ko na talaga bago pa magkaroon ng Hale sa buhay groupie ko.  Walang naging awkward moments nun dahil busy kami masyado sa kilig at saya kahit na anino pa lang ni Champ at pati ng pinsan niya sa gilid ng stage ang nasisilayan namin.  At ‘yun ang naging simula ng ilang buwan ding pagaadik sa yahoo groups at text clans at ang bonus na virtual friendship.

 

Wala na akong balita sa kanila, at hindi naman kasama sa mga short term goals ko ang hanapin sila via Wish Ko Lang o Isumbong Mo Kay Tulfo feature.  Wala nga sigurong dahilan kung bakit ko sila nakilala o kung meron man,  sigurado ako na enough time na ‘yung binigay ni Papa God para maaccomplish ang dapat maaccomplish.  Kung hindi pa, malamang babalik sila sa kung anumang paraaang hindi ko alam.  Kaya kung may special mission pa pala ‘yung nag-abono ng pamasahe mo sa jeep dahil wala kang barya at walang panukli si manong o ‘yung nakatabi mo sa pila sa pagkuha ng NBI Clearance at nalabasan mo ng sama ng loob sa hirap ng pagpila, hindi pa tapos ang moment.  Baka magkasalubong kayo uli next month, bukas, o maya-maya.   (Kung hinaluan mo ng malisya ‘yung sinabi ko dahil type mo ‘yung taong pumasok sa isip mo bigla, ‘wag masyadong umasa, delikado ang over kilig, masisi mo pa ako).

The Org Applicant

Bigla kong namiss ang batchmates ko nung nagaapply ako sa isang acad org nung nasa Pinas pa ako at ‘yung mismong application process, ‘yung stress, buwis buhay na schedule, at mala-rollercoaster na pakikipagbuno sa iba-ibang emosyon ARAW- ARAW.  ARAW-GABI.  24/8.

Dalawang beses akong naging aplikante: unang sem ko bilang freshie (lakas lang ng loob ko, sign-up agad agad sa college orientation) at 2nd yr 1st sem.

Nung unang sabak ko bilang isang member-wannabe, below sea level ang kapal ng mukha ko nang magsimula na ang bilangan ng tambay hours.  At ilang linggo lang, sumuko na din ako katulad ng mga kablock kong nauna na din.  Pagkatapos kong mag-paalam sa buddy ko, pakiramdam ko nakapagpyansa ako bago pa man ako mahatulan ng death penalty.  Ganung kagaan sa pakiramdam.

Kung pahinga lang  at noynoying time ang paguusapan, saganang sagana ako nung freshie ako pagkatapos kong talikuran ang future-org-life.  Pati acads ko nakichill din sakin pero keber lang dahil ang sarap ng stress-free life ko nun: walang target GWA basta ba pumapasa, walang org, walang PE (oh yes ninamnam ko yan pagkatapos kong matrauma sa badminton prof ko), walang kung anumang extracurricular activity.  Whew!

Pero dumating ‘yung panahon na nagparamdam uli ang curious other self ko na gustong gustong maging member ng Chemsoc, 1st sem, 2nd yr.  At dahil nagkahamunan, nagsign-up uli kami ng mga kaibigan ko.  “Mem ka na din sana“, sabi sa’kin nung nagbabantay sa registration table ng org.  Sana nga.

At naging pinakamemorable na sem ko ang sem na ‘yun, malaking parte dahil sa buong application process.  Naging kaclose ko ang mga blockmates ko na di ko naman masyado ka-close, at nakakilala ng mga bagong kaibigan sa ibang block at ibang batch.  Ang sarap pala sa pakiramdam na alam mong may mga tao na pwede mong yayaing mag-lunch, magfoodtrip, o mag-“group study” anytime.  Madaming org requirements pero mas dumami ang memories at moments.

Nagenjoy ako nang sobra pero aminado ako na ilang beses kong naisip magquit.  Pero sadyang malakas ang hatak ng mga co-apps ko, kaya di ako sumuko.

Tumagal ako.  Pero hindi ako umattend ng final rites.  At pinagsisihan ko ‘yun.  Nang mahabang panahon.  Pero hindi ang buong adventure mula ng mag-sign-up ako hanggang magfinal interview.  No regrets sa mahabang oras ng pagtulog na pinagkait ko sa sarili ko nung sem na ‘yon, sa dagdag stress sa utak ko na haggard na nga ata ang naging default mode noon dahil sa Math series at Chem 17, never-ending na puyatan at brainstorming sessions, paglibot sa AS nang naka-Tiger costume, at kahit hindi pagligo at pagtulog ng almost 2 days (ay, wait, may regrets pala ako dahil na-unleash ata ang kaartehan at kaweirdohan ko dahil sa mga co-apps at mems….. chos!)

Kung pwede lang maging aplikante sa Chemsoc buong college life, gagawin ko (<— ang tapang!!).

Kahapon, official akong naging member ng Phi Kappa Phi sa bago kong school.  Wala man sa balak ko bago ako magcollege, sobrang honored ako na mapasali sa PKP.  Gagawin ko ang pinakasuperlative na best ko sa pagsaboy ng inspiration at academic superpowers ko (kung meron nga) saanmang lupalop ako mapapadpad.

Walang okasyon pero dahil naalala ko kayo kahapon habang iniinduct ako, shoutout sa co-apps, mems, at syempre sa buddy ko noon.  Wala sana akong balak maging member ng kung anumang org/society dahil tinaga ko sa bato na walang papalit sa Chemsoc sa puso ko pero aprub na aprub kasi ang PKP.  Marami namang compartments ang puso ko so may space para sa inyong dalawa (at ehem crush, may space allotted din para sayo). *Group hug*

At sa mga halos patapos na sa pag-aapply sa org of your dreams, advance congratulations!! Sa mga nagbabalak pa lang mag-apply next sem, go you!! kaya mo yan kahit na sa tingin mo hindi mo na kaya (dadating at dadating ang point na madedrain talaga ang GV mo), magpasampal sa co-app kapag nageemo na at gusto na magquit, baka naghahallucinate ka lang.  Ienjoy ang buhay app/mem, high five! 🙂