Azkals: Second half

Talo na nga si PacMan nung Sabado, talo pa ang Azkals kanina.  Mukhang mas durog pa sa pamintang durog ang puso ng mga Pinoy in less than a week.

Masakit matalo, lalo na kung ineexpect nating manalo.  Sinong mag-aakala na manaknock-out si Pacquiao? Akala ko si Chuck Norris lang makakapagpatumba sa kanya e.  Di ako fan ni PacMan pero, nung natumba siya, naramdaman ko yung sakit na shet, talo.

Triple pa nun ‘yung sakit kanina.  Kahit na alam kong second time lang ng Azkals sa AFF semis at makakalaban nila e 3-time champion na, nag-expect ako na mananalo sila.  As in hindi lang umaasa sa himala, alam kong mananalo sila dahil kaya nila.

Kung isasummarize ang mga nangyari simula 2010: Improved scoreline at performance sa mga laban, sandamakmak na friendlies, UFL, at padami nang padaming players na gustong makapaglaro para sa NT.  May mga games na parang gusto mong sumigaw sa tv na mag-sub na si coach Weiss dahil alam mong andami pang magagaling din sa bench.  (side note: actually naenjoy ko na hindi nagstart si Chieffy kanina, para lang masabi kong “ipasok na si Chieffy”.  Yan ang football version ko ng “ipasok na si Bal David” kapag 0.00002 seconds na lang tapos matatalo na ang Ginebra, sorry off-topic).

Kanina, ang lapit-lapit na natin sa finals at sa bagong entry sana sa history book, sayang.  Pero di ako naiinis na natalo sila.  Well, nanghihinayang, oo, pero hindi bitter.  Alam kong gusto nilang manalo at sumubok silang manalo.  Yun nga lang mas lamang lang talaga sa execution at uh, sa goal, yung Singapore nung first half.  Medyo bumawi tayo sa second half pero ‘di pa din nakagoal tapos wala namang extra points for effort.  Kaya… talo.

Pero cheer up, hindi pa end of the world (although malapit na ang Dec 21, 2012) dahil Azkals ‘yan.  Magaling silang bumawi.  ‘Yung madedepress ka muna, tapos saka ka babawian ng matinding counterattack na saya at panalo.  Insert: AFC Challenge Cup 2012 qualifying group stage at yung knock-out stage.  Saka yung mismong Group Stage ng Suzuki Cup this year.  Paunang talo sa Thailand pero bumawi sa Vietnam at Myanmar.  Medyo nakakafrustrate yung mga 1st half tapos binirahan ng goal/s sa second half.  Ganun din sila nung home game sa Manila last week, ‘di lang nakagoal pero nagimprove sila after ng halftime.

Sabi nga nung commentator kanina, 2nd half team daw ang Azkals.  Baka “1st half” lang ‘tong moment na ‘to.  Tapos magsisimula sa AFC Challenge Cup 2014 yung “2nd half”.  Hanggang sa maging both half na ang galing nila or hanggang mafulfill ang kung anumang inspirational analysis na pwede.  Basta makakabawi tayo.

Malayo pa siguro tayo ngayon dun sa ultimate goal, pero, at least, mas malapit na tayo dun kesa nung 2010.  Hindi ko alam kung anong half na ‘to ng laban, baka nga first 1/8 o 1/100 pa lang, pero ok lang.  We believe, kahit nadurog ang puso namin kanina, kering keri pa.  Manalo, matalo, go Azkals!

Advertisements

National Azkals Day

December 5, 2010.  Wala pa akong kamalay malay na gumagawa na ng history ang Azkals sa Hanoi nung araw na ‘yun.  Habang nagpapakalunod ako sa mga libro at notes ko para sa finals, unti-unti na palang nakakaahon ang Philippine football sa akala na ng lahat na palubog nang bangka ng pagkapanalo kahit wala silang salbabiba, lifeboats, sagwan, at arkiladong lifeguards.

Dahil maaga pa ang pasok ko bukas at kailangan ko nang matulog, to follow na lang ang blogpost ko para sa Azkals.  Sa ngayon, isang simple pero bonggang congrats at salamat muna sa Azkals, kay ex-coach Simon McMenemy, sa lahat ng hindi sumuko sa national team, at kay Sir Dan Palami.  Kung may powers lang ako, hindi ko lang itetrending topic kundi idedeklara ko pa talaga na National Azkals Day ang araw na ‘to (I-holiday na ito Mr. President!)

image from Anton's twitter

5 “Did he really say that” moments ni Bob Guerrero sa PHL-SGR International Friendly

Disclaimer: Hindi ako galit kay Bob Guerrero, sa totoo lang naeentertain niya ako paminsan-minsan.  At kung bibilangin kung ilang beses kong binabanggit at tinatype ang pangalan niya, trending topic na siya sa buhay ko (no, walang “something” sa amin, haha).  Pero hindi ako susuko sa pagiging commentator niya.  Alam ko balang araw, kahit na hindi na siya pumayat, masasaulo na niya ang pangalan ng mga Azkals (at makikilala sila kahit nakatalikod o bagong gupit) at ng kung sino man ang kalaban.

Non verbatim ‘to dahil may short term memory ako tapos choosy pa ang mga bagay at words na tinatanggap sa temporary memory space na ‘yun, ergo ‘di ko nase-“save” ang eksaktong sinasabi ng mga tao at hindi excluded si Bob Guerrero dun oyes Ok fine, medyo malayo ‘yung iba sa sinabi niya, pero alam ko, deep inside, ‘yan ang ibig niyang sabihin close kami wag ka nga.

    1. Anton is here!!!!! Anton is here!!!! Yeah, Dyan Castillejo, I got the scoop first!
    2. Dear Darren Hartmann, I hope you’re feeling better and will be back in time for Tuesday’s game against Nepal. Hugs, your buddy Bob Guerrero.  (looks at someone sitting right next to him) Oh hello there I am Bob Guerrero, and you are???? Oh right, you’re Chris Soler!
    3. We don’t have the starting line up list, so I’ll refer to the Azkal on the ground in excruciating pain as “the one who can’t be moved” to quote my favorite band on earth, The Script, teehee
    4. 1st Half recap: Philippines with 1 yellow card.  WTH was I? I was not informed!!! Wait, I’ll check my Twitter updates.  My god, Chris Soler, weren’t you paying attention?? Direk, can’t we just do this, whatever we’re doing, in Darren’s hospital room??
    5. Fun Fact: Do you know, of course you don’t, that Dennis Cagara has a brother who is an amazing magician??? He’s on youtube, and he once performed with Jason Mraz.  Hell yeah, I’m so cool, beat my fun fact Chris Soler, beat that! Yo Dennis Cagara, bro!
Abangan ang susunod na kabanata: sino ang iinterviewhin este makakasama ni Bob Guerrero na commentator sa Azkals-Nepal game? Whew, exciting!!! See you sa Tuesday!!!

Pikon Talo

Loser with a capital L.  Hindi ko alam kung ano ang qualifications bago ko masulatan ang noo ko ng capital L with glitters pa at maging official loser.  Hindi ko alam kung sign ba na naisip ko yan sa linggong sunud-sunod ang laban ng Azkals at sa unang linggo ko sa school pagkatapos ng spring break.

March 20

Ngayon ang concert ng One Republic.  Sinakto na perfect ending sa spring break.  Meron na akong ticket.  Pero hindi ako nanood.

Dahil hindi ‘yun ang ending na hinahanap ko.  O dahil ayoko din na matapos ang break.  O dahil natanggap ko na nasa Alabama ako, at si Taylor Swift lang ang mapapadalas ang pagbisita dito. /wrist.

March 21

3 am.  Isang oras bago ang unang laban ng Azkals sa group stage ng AFC Challenge Cup 2012.  Kung Backstreet Boys ‘yung nagconcert at hindi One Republic, malamang tulala na ako nung mga oras na ‘yan at nakikipaglaro ng charades sa sarili.  Kung hindi laro ng Azkals ‘yun, malamang tulog pa ako at nakikipaghabulan pa sa panaginip ko with my imaginary playmates.  Pero hindi ‘yun BSB, at Azkals ‘yun.

Aminado naman ako na wala akong masyadong alam sa football.  Nung December ko lang nadiskubre ang Azkals at ang mundo ng football.  Pero sa loob naman ng ilang buwan, may mga natutunan na ako at hindi na “ayun shoot!!!” ang reaction ko sa bawat goal.  Kilala ko na si Lionel Messi.  At nabalitaan ko din ang pagretire ni Ronaldo nung February.  Hindi na F4 ang naaalala ko kapag naririnig ko ang red card, at hindi na si David Beckham ang navivisualize kong papatayuan ko ng rebulto kapag binigyan ako ng pagkakataon ng football gods.

Pero alam ko na hindi lang ‘yan ang basehan para sabihing nakita ko na ang makulay na mundo ng football.  Wala pa yan sa kalingkingan ng lolo ng mga die hard football fans.  Hindi ko alam kung nasaang banda na ba ako bago ko maabot ang kalingkingang ‘yan.  Pero tuloy lang.

3:30 am.  Wala na nga atang live coverage ang laro.  Gumising ako ng maaga sa unang araw ng klase tapos hindi ko pa mapapanood ang Azkals.  Muntik ko ng basagin ang wall clock at punitin ang kalendaryo dahil ayoko na.

Hindi ko binasag yung wall clock at hindi ko din pinunit yung kalendaryo.  At kahit binasted ng Myanmar ang panliligaw ng Pilipinas na ibroadcast ng live ang unang laban ng Azkals, hindi nagtagumpay ang Myanmar na tapusin ang 3-month relationship namin ng football.

Football via Twitter.  Sa isang baguhang tulad ko, lahat ata ng nangyayari sa isang game ay napapasali sa listahan ko ng firsts ko bilang isang football fan.  At sa pambihirang pagkakataon, salamat sa Myanmar, pwede akong maki-apir sa mga taong matagal ng solid ang pagmamahal sa sport at sa buong national team sabay sabing “first time mo?”.

Nakagoal si James Younghusband sa 2nd half ng laban nila ng Myanmar.  Kasabay ng pagdating ng tweet na “goal!!!!!!” ang “lumindol!!!” at hindi ko alam kung kasalanan ba kung magtweet ako ng “yahhhhhoooooo!!”.  Kinabahan ako para dun sa lindol, pero madali akong nakarecover.  At ganun din ata ang Myanmar.  Habang handa na ang pagsasaya ng mga Pilipino sa halos ilang taon ding pinaghirapan ng Azkals na pagkapanalo laban sa kanila, biglang nakagoal ang Myanmar, sabay pagpindot ng cancel sa tweet na Azkals 1-0 oh yeah! wooohooo.

Draw ang laban.

Kahit puyat, pumasok pa din ako sa school.  Wala ako sa mood para makinig sa teacher ko kaya nagpakabusy na lang ako kakacompute kung dapat bang manalo ang Azkals sa susunod nilang 2 laban.  Saka ko biglang narealize na ibabalik nga pala ang exam namin bago matapos ang klase.  Nagulo ang computation ko sa kapalaran ng Azkals dahil naalala kong pumalpak ako sa exam na ‘yun.  Sigurado pasang awa ang score ko.

Pagkakuha ko ng exam ko.  96.  Muntik na akong mapalakpak sa sobrang tuwa.  Ganito siguro ‘yung naramdaman nung Myanmar.  Bigla kong naalala na open book nga pala yung exam at hindi pa huli ang lahat para sa Azkals dahil may 2 pang game.

March 22

Malalaman ko din ang score ko sa isa pang exam.  Alam kong pumalpak din ako dun pero mas generous magbigay ng partial points ‘yung teacher ko sa subject na ‘yun kaya pumasok ako ng walang masyadong kaba.  Naisip ko, kahapon nga naka-96 ako e, ngayon pa kaya? Nung tingnan ko ang test paper ko, 78.  Ganito siguro ang naramdaman ng Myanmar nung nakagoal si James.

Bumaba ng bumaba ang energy ko buong araw.  Hindi ko na napanood ang unang laban ng Azkals, malabo ding mapanood ko pa ang 2 pang susunod na laban, tapos palpak pa ang exam  ko sa favorite kong subject na tinuturo ng favorite kong professor.  Hindi ko alam kung sino ang sisisihin ko: ‘yung seatmate kong matalino, ‘yung nakagoal sa Myanmar, si Schrodinger, si Coach Weiss, ‘yung teacher ko nung kinder na ginawa akong first honor at nagparamdam sakin na masarap maupo sa unang row sa graduation.  Hindi ko alam.  Hindi ako tumingin sa salamin dahil baka makita ko ang sagot sa tanong ko, baka makita ko ang capital L sa noo ko.

March 23

3:30am.  Bukas na ang twitter ko at umasang gagana ang link na magpapalabas DAW ng laban ng Azkals at Palestine.

4am.  Laos ‘yung link kaya nag-abang na lang uli ako sa twitter.

5am.  Nakatulog ako sa harap ng computer habang bumaha ang timeline ko.

5:30am.  Nang marealize kong nakatulog ako, natakot ako na baka nakagoal na pala ang Palestine habang natutulog ako.  Pag-refresh ko ng timeline ko, 0-0.  Gising na gising pa ang Azkals at nakabawi sila sa mahinang depensa nung bago ako nakaidlip.

6am.  Draw uli ang laban.  Nagcompute uli ako kung kailangan na bang manalo ng Azkals sa huli nilang laban.  At dahil mas magaling sa Math ang mga finafollow ko sa twitter, nauna ang tweet nilang kailangan nang manalo ng Pilipinas.  At kailangan ko na ding uminom ng energy drink para di na ako makatulog uli.

9:15 am.  Replay ng laban ng Azkals at Myanmar (expected time).  Itinago ko na ang libro ko kahit na may exam ako kinabukasan at hindi pa ako nagrereview.  Naisip ko, mas pipiliin kong magcram kesa palagpasin ang laban ng Azkals na 2 araw ko ding hinintay.

10:15am.  Replay ng laban ng Azkals at Myanmar (actual time).

Pinilit kong kalimutang may isa pang laban ang Azkals.  May exam kasi ako kinabukasan at kumikinang kinang pa sa memory ko ang 78 na napala ko sa huli kong exam bago magspring break.  Pasado pa ‘yun pero sa tulad kong grade conscious, nakakatrauma ang ganun.  Ang malinis na record kasi sa school ang gusto kong gawing excuse para pagbigyan ang sarili kong gumising ng maaga at umabsent para sa mga non-acad stuff.  Napaisip tuloy ako.  Ito na ba ang sign na may mali akong ginagawa? Ito na ba ‘yung pagbatok sakin ng guardian angel ko? Ito na ba ang divine intervention? Masyado na bang malala ang “Azkalitis” (ayon kay sir craig) ko?

Tapos bigla kong naisipang idownload ang Tweetdeck para mas mabilis ang dating ng Azkals tweets.

March 24

May exam ako.  Nag-aral naman ako kahit na mahirap hindi madistract sa updates sa huling training ng Azkals bago ang laban nila ng Bangladesh.  Tinatak ko sa isip ko ang 78 at ang reward na makapagtwitter uli kapag hindi ako pumalpak sa pagsagot ko sa exam.

2pm.  English class ko.  Medyo weird ang klaseng ‘yun dahil ang lakas mangtrip sa pangongonsensya ‘yung prof ko dun.  Sabi niya ang best namin kahapon ay hindi na good enough ngayon.  Siguro nga tama siya.  Siguro ‘yung best na ginawa ko dun sa exam kong sineventy-eight ko ay outdated na, kulang na, pang-last sem pa.  Ang masakit pa dun, hindi ko na mabubura sa record ‘yung 78 dahil tapos na ‘yun kagaya ng 1-1 at 0-0 ng Azkals.

Pero pwede ko pa palang mabura ‘yung akin.  Deadline ng dropping nung araw na ‘yun.  Matatanggal ang stress ko sa isang iglap, sa isang pindot sa computer ng “withdraw”.

Hindi ko na mabubura yung draw ng Azkals sa AFC Challenge Cup 2012.  Pero pwede kong burahin ang stress ng pagpupuyat at pag-asang mananalo pa ang Azkals kung kakalimutan ko na lang ang football at magsimulang magpaka-GC uli 24/7 para hindi na maulit ang 78 ko at maagapan ko na ang depression ng pagkatalo.  Hindi na mahahati ang oras ko sa pagbuklat ng libro at pagaabang sa facebook at twitter sa bagong balita tungkol sa Azkals.  Hindi ko na kailangang iconvince ang mga kaibigan kong nagsasabing, wala na ‘yang Azkals.  Piliin ko lang mag-move on, parang ‘yung pagmomove-on ko sa Hale, sa ex-crush ko, at sa ice cream.  Ayos!  Sino’ng nagsabi na life is unfair?

March 25

3am.  Laban ng Azkals at Bangladesh.  Hindi ako gumising.

Dahil hindi naman ako natulog.  Sinusubukan ko kasing tapusin ang lab report ko.

4am.  Hindi ko pa tapos ang report ko at meron na lang akong siyam na oras para tapusin at isubmit.  Pero may laban ang Azkals.  Do or die, kailangan nilang manalo ngayon.  Pero kailangan ko ding gawin ang lab report ko.

4:01 am.  Nagsimula na.

6am.  3-0.  Nanalo ang Azkals laban sa Bengal Tigers at sa lab report ko.  Si Ian Araneta ang unang nakagoal.  Sinundan ni Angel Aldeguer ng 2 pang goals.  Sinundan ng maraming tweets na #Azkals we believe.  At tumatak sa history book ang moment na ‘to.  At pwede ‘tong tanungin sa game show 20 yrs from now.

Natalo ang Azkals sa semifinals ng AFF Suzuki Cup nung December.  Ilang beses na silang natalo noon, maraming beses, nung wala pa akong kamalay malay na may national football team pala tayo, nung si Manny Pacquiao lang ang nakikita kong sama-samang chinicheer ng mga Pilipino.  Hindi na malinis ang record nila, katulad ko, katulad ng maraming tao.  Pero hindi sila sumuko, sinubukan nilang manalo, at susubukan pa ring manalo.  Hinigitan nila ‘yung best nila kahapon at nung isang araw at nung isang taon.  At hihigitan nila sa susunod na laban ‘yung best nila ng matalo nila ang Bangladesh ngayon.

Mas masarap manalo kapag naranasan mong pumalpak at matalo, mas masarap makapasa kung naranasan mong bumagsak, mas masarap maging football fan kung marunong kang bumangon at makarecover sa pagkatalo, sa draw, at sa balitang walang live tv coverage.  Hindi ako nagdrop sa klase ko at wala akong balak na ibaon sa limot ang 78 ko.  Lalong wala akong balak itapon ang tiwala at suporta ko sa Azkals, kahit maka-78 pa uli ako o magdraw pa uli sila o matalo.  Pero hindi ako makaka-78 uli, at hindi sila matatalo.  Pero kung alinman ang mangyari, wala akong pakialam at hindi ako magbaback-out sa misyon kong maupo sa unahang row sa graduation ko at sa goal na mas makita pa ang makulay na mundo ng football.  Loser your face.  Go “GC me”! Go Azkals!

Azkals: Pinoy Pride!

**I just translated this Azkals post which I wrote last week to check how many English words I could think of before 2010 ends. LOLJK.  There are some grammatical errors but I hope this article is as inspiring? as the Tagalog version.  Go #Azkals!


I don’t know how weird it is, but I grew up with the reality that sports (in general) I guess any physical activity you could think of and I are not a match made in heaven.  Although basketball seems like the greatest game on earth (at least, in the Philippines), I never tried playing basketball except for the obligatory basketball drills during freshman year in high school because I’m too short.  I can only run as fast as my friends’ average walking pace so I was never good enough to join the softball team.  Incoming flying balls scare the hell out of me, which makes me ineligible to play almost all kinds of sport.  Intramurals were nothing more than a three-day-well-deserved vacation for me.  But like that story told by whomever, there’s always a twist, that moment of realization where whoever is in the story should reconsider everything he thought was right in his life.  I guess mine dramatically came with the Azkals (Philippine National Football Team) and the recently concluded Asean Football Federation (AFF) Suzuki Cup.

I first heard “football” when I learned to play that random game where the rules are basically similar to a baseball game with the exception of batting the ball.  I guess they called it “football” because the player will kick the ball, which is bigger but lighter ‘cause it’s made of plastic than a baseball, rolled by the pitcher.  Aware that I don’t have the “athletic” genes, I still dared to play with the other kids and, believe it or not, I was not the lamest “football” player of us all.  Although I did score a few homeruns and still enjoy reminiscing those moments, I know that there’s the other football (I must admit, the original one) and I don’t want to deal with the confusion between football and soccer, google will kindly help you.  It’s far more exciting (I guess) and every part of the game was well thought out, but it became part of that list-of-things-I-would-never-get-involved-with-even-if-the-world-would-end-tomorrow.  In fact, I would have put all kinds of sport on that list (except for basketball which I occasionally appreciate for the reason that basketball games are everywhere; it’s shown on local and cable tv channels, there’s more basketball courts than Barangay health centers, and Filipinos can play on the streets whenever they want even with slippers/flip flops on).

I never understood football.  Waiting for a goal seemed like the closest approximation of forever.  Teams and leagues evolved worldwide.  David Beckham became a star.  Everyone tweeted madly about their favorite teams and players during the World Cup last summer.  Nothing hit me.  My life still went on without inhaling the football spirit and chanting the words of football fanatics.  Then came the news about the Azkals’ victory over the 2008 AFF Suzuki Cup champion, Vietnam, last December 05.  It finally hit me and google search hits about Phil and James Younghusband crazily went up.  I never thought (or should I say who would have thought?) that the Philippine national football team could do that in any lifetime, in my lifetime, at least.

Frankly, I don’t know the terms and rules in football, and you can kill me now but I can’t even namedrop one of the greatest football teams in the world.  I don’t know how I knew it, but seeing the Azkals play their hearts out since I’ve turned my eyes towards football and the team, I could not help but smile you know that smile you see on people’s faces in weddings or that face on parents when they see their kid play as a cactus in his kindergarten’s first school play? Yeah, that smile.  I felt proud and grateful that I am a Filipino, and it felt great.  I don’t know how I can emphasize how great it was, but really, it was awesome.

The team lost against Indonesia in the AFF semi-finals yet I have realized so much because of them.  I would not have noticed them if they did not qualify for the semis.  I or we would not have known that they’re there, willing to represent the Philippines and proudly scream Mabuhay ang mga Pilipino (Long live the Filipinos) for the whole world to hear.  As much as I hate to admit it but I am one of those Filipinos who only took time watching and cheering them on because they WON (against Vietnam).  Why would I/we bother supporting a losing team? Before the Azkals’ 1st game against Indonesia, I expected them to win.  I wanted them to win.  Who wouldn’t? But I realized, this time, it’s not always about winning.

I did my research so I know that Each team gets to play a home game.  The Azkals’ home game was their first game in the semis.  They tasted the warmth of any home game in Gelora Bung Karno in Indonesia.  Just the idea of it annoys me.  That’s more painful than how I imagine heartbreak feels like.  Being only familiar with basketball games, I know that a home game will always be advantageous to the team: whatever the players do (even an obvious foul), the audience will always be on their side (consistently booing the referee and the other team).  When I heard that the Azkals could not play in the Panaad stadium in Bacolod since that venue did not pass the AFF standards, I felt, with my “basketball knowledge”, that that decision deserves a teary-eyed boo.  HOME GAME.

I thought it was unacceptable and unfair.  Finding some comfort from tweets of undying support for the team, I eventually realized that if Azkals defeated Vietnam in Hanoi, they CAN win again even if it’s in Jakarta.  They can win anywhere.  That’s how fearless Filipinos are.  Backing out has always been excluded from our Plan A to Plan Z.  We keep in mind that failure is inevitable but will not always be enough to stop a Filipino dream.  Honestly, the team not playing in Bacolod was, in a way, in favor of them.  The Azkals were saved from a game where politicians and celebrities hungry for power and any chance of corrupting Filipinos’ minds and wallets and attention could have overshadowed the history that the Azkals were trying to create.  Yes, that home game, which the team has worked hard for and dreamt of for years, was stolen from them, but they were given a well-deserved opportunity to play the game they love whole-heartedly for their country who loves them back without the unnecessary drama of politics and show business.

I never knew how far Indonesians would go for the sake of their country until I watched the AFF Suzuki Cup.  I must admit that they deserve our respect for not giving up as much as the Azkals did.  I have always been proud of how Filipinos support each other in whatever competition known to man: beauty pageant, singing contest, reality show, vying for a Guinness book of world records spot, athletic events, any contest where a winner will be declared.  But I never knew that the time that we will be rooting for our own football team would come.  Although it was frustrating that we were not there during the games to cheer for the Azkals and make them feel the love we’ve deprived them of for all these years, I know that there were a lot of Filipinos who watched, cheered, shouted cursed because of the red card given to Greatwich at their TV screens.  I salute the Filipinos and the team.

Perhaps supporting our national football team is something we’re not used to (or maybe the support we showed during the AFF Suzuki cup 2010 games was not even half of what we’re capable of and what the world sees every time Manny Pacquaio steps in a boxing ring) and the Azkals has just entered this football arena of fighting for one’s country’s pride and glory.  We may seem amateur on this one, but this is definitely a battle we should never back out from.  Filipinos are not just known as the greatest boxer of all time punching and knocking people out.  Filipinos are not just capable of belting out the highest octave possible.  Yes, Manny Pacquaio and Charice Pempengco represented our country quite well and absolutely made Jose Rizal and all the heroes who died for us proud, but we should not hide behind them forever.  The Azkals are willingly giving us that chance to come out and see a different light this time.

Some say heroes are born while others say they are made.  I do believe they are born heroes, but they have to be made into one as well.  I don’t know if it’s just me, but our country really needs heroes, lots of them, to erase or change the stereotypes we created for ourselves and how the world thinks of us, Filipinos.  Luckily, they’re given to us (and probably some died without us knowing that they existed), and the Azkals are one of them.  However, they need us as much as we need them.  The responsibility given to them as part of our national team will be more challenging if we continue to live in a society with a questionable system of justice and equality and a government which still fails to eliminate corruption and its roots.  Those heroes cannot just pull us out of all these dilemmas and give us the taste of victory and the world’s honor while we sit comfortably and constantly demand them to win and make us happy.  We don’t even have an internationally-qualified stadium made for them.  They need us to help each other out, to lighten the burden they have to carry for our country’s triumph.  I will always be grateful to the Azkals for reviving that faith on real change I’ve or we’ve lost along the way and for making us realize that football players and other athletes in the country lack the attention and support (in all aspects) that they deserve.  They may not have brought home the AFF Suzuki Cup trophy this year, but what they did was enough to jumpstart the game of the Azkals, the game of the Filipinos.  And with that, history will be made.

Kudos to the Azkals Philippine National Football Team!

sweet victory! Azkals game against Vietnam (Dec 05, 2010) Reference: Azkals Facebook Fanpage

Azkals: Pinoy Pride!

Aminado ako na hindi ako mahilig sa sports.  Maliit ako kaya talo sa basketball.  Mabagal akong tumakbo kaya lugi ako sa softball. Takot ako sa bola kaya hindi ako qualified sa halos lahat ng laro.  Kaya laos sa akin ang Intrams nung high school.  Para sa akin, tatlong araw lang ‘yun na walang pasok at stress-free, wala ng iba.  Pero dahil sa Azkals (Philippine National Football Team) at sa AFF Suzuki Cup 2010, na-realize ko na medyo wala pala akong kwenta.

Namuo ang idea ko ng football nung naglalaro ako nung bata ako nung parang baseball pero walang bat dahil sisipain lang nung titira ang bola na ipinagulong ng “pitcher”, kaya sa tuwing naririnig ko ang football, nagrerewind lang ang childhood ko at ang mga home runs ko.  Pero alam ko namang may sport talaga na football dahil meron nun sa Family computer, at alam kong soccer ang tawag ng iba dun dahil meron ding American Football.  Pero tumanda akong malayo ang loob sa football at sa halos lahat ng sports (bukod sa occasional kong pagpepretend na isa akong basketball fan).  Para kasing nakakainip ang pagdating ng isang goal.  Sumikat si David Beckham, walang epekto.  Dumaan ang World Cup nung summer na halos lahat ng classmates ko at mga tao sa twitter ay bukambibig ang favorite team nila, pero wala pa ring epekto sa akin. Nang matalo ng Azkals ang Vietnam (2008 suzuki cup champion) nung December 5, madami ang nagising sa katotohanan at tumaas ang google search hits ni phil at james younghusband.  Nakakahiya man pero katulad ng karamihan, hindi ko akalain na may ibubuga pala tayo sa football (soccer kung gusto mo).

Hindi ko alam ang lahat ng terms sa isang football game at hindi ko din alam kung sinu-sinong team ang pinakamagagaling sa mundo (bukod sa spain na nanalo sa fifa world cup 2010, salamat sa twitter sa pagiging instant newspaper ko).  Pero sa iilang beses na napanood ko ang Azkals, napatango na lang ako at napangiti sa sobrang pagka-proud sa pagiging Pilipino ko.

Natalo man tayo sa Indonesia sa semi-finals (see inserted video: aminado akong ang bongga ng goal ni Gonzales), marami akong narealize dahil sa Azkals at sa mga tweets na nabasa ko.  Kung hindi pa sila nakapasok sa semis ng Suzuki Cup ngayong taon ay hindi ko pa o hindi pa NATING lahat mapapansin at mararamdaman na andyan pala sila na willing iwagayway ang bandila natin at ipagsigawan na Mabuhay ang mga Pilipino.  Nakakahiya man pero kabilang ako sa mga taong ngayon lang nakinood ng football dahil NANALO sila.  Bakit naman kailangan pang pagaksayahan ng panahon kung talunan lang din naman, di ba? Bago ang laban nila sa Indonesia, umasa ako na mananalo ulit sila lalo pa’t mas dumami na ang supporters nila (kasama ako) at bilang tumaas naman ang confidence nila dahil 2-0 ang score sa laban nila sa Hanoi, pabor sa Pinas.  Pero narealize kong medyo wala pala talaga akong kwenta.

Dalawang game ang semi-finals, tig-isang home game ang bawat team.  ‘Yung unang laban ng Azkals ang home game nila.  Nakuha nila ang home game nila sa Gelora Bung Karno, sa Indonesia.  Nakakainis.  Nakakaiyak.  Parang teleserye ‘yung emote moment.  Sa NBA, napansin ko na advantage kadalasan ang home game, mas madaming fans, mas sanay ka sa court, mas matindi ang love at support ng paligid, may lisensya ang players na magyabang sa bawat pagshoot niya.  Kaya nadismaya ako nung malaman kong hindi pwedeng ganapin ang home game ng Azkals sa Panaad stadium sa Bacolod dahil hindi pasado sa AFF standards.  HOME GAME.  Parang sinumbatan ka siguro ng anak mo na mas feel-at-home siya sa kapitbahay niyo kaya dun niya gustong gawin ang  7th birthday niya.  Ganun kadrama at ka-cinematic.

Malungkot man sa unang rinig, pero tama sila (lahat ng source ko ay tweets, hail the power of twitter) na kung nakaya ng Azkals na iangat ang Pilipinas sa Hanoi, kakayanin uli nila sa Jakarta.  Sabi nga, worldwide ang mga Pinoy.  Hindi tayo choosy kung nasaang sulok man tayo ng mundo, hangga’t baon natin ang mga buo nating pangarap at pagmamahal ng mga mahal sa buhay.  At saka, aminin man natin o hindi, maraming pulitiko at artista, baon ang mga pekeng ngiti at hot na hot na intriga, ang makikiagaw lang ng limelight sa buong team kung maglalaro sila sa Pinas.  Mas magulo, mas maraming distractions sa team, mas malapit sa korupsyon.  Naagawan man ang Azkals ng isang HOME game na pinaghirapan nila at ilang taon ding pinangarap, naibigay sa kanila ang buong pagkakataong ibangon ang mga sarili nila, ang Pilipinas, tayo at mas naramdaman nilang lalo ang suporta ng mga Pilipino ng walang bahid ng pulitika at pakikiusyoso lang.

Nakita  at naramdaman ko (at mo rin siguro) kung paano sumuporta ang buong Indonesia sa halos lumalangoy na kulay ng pula sa stadium sa 2 games ng Azkals sa semis.  Bukod sa nakakamangha naman talaga ang laki ng stadium nila, nakakamangha din ang suporta at pagmamahal nila sa sarili nilang football team.  Karamihan sa kanila, ipinanganak na sa paglalaro at panonood ng football. At dahil dun, saludo din ako sa kanila.

 

Matagal ko ng alam kung paano sumuporta ang mga Pilipino kahit anong sports pa yan, singing contest, beauty pageant, at kahit ano pa mang labanan.  Pero ngayon lang ang sa football.  Sa twitter pa lang, umusok na ang timeline ko sa updates sa leg 2 ng semis kaninang umaga.  Nakakalungkot man isipin na hindi nasaksihan ng Azkals ang suporta ng mga Pinoy sa loob mismo ng Gelora Bung Karno, alam ko, sigurado ako na marami ang nakatutok, napasigaw, napamura sa red card ni Greatwich sa live broadcast sa TV kanina.  Sabi ko nga, hindi tayo choosy pagdating sa lugar.  Dahil dun, saludo ako sa mga Pinoy.  At kahit mabingi na sila sa ingay ng fans ng kalaban, ni hindi man lang sumuko at napagod ang buong team sa pagbantay sa bola at sa paggoal nito.  Buong buo ang determinasyon at pagnanais na manalo, dahil dun, saludong saludo ako sa mga Pinoy.

 

Siguro nga baguhan pa ang buo nating suporta (o maaaring hindi pa ito buo) sa national football team at maaaring nagsisimula pa lang ang history ng Azkals kung ikukumpara natin sa lagay ng Indonesia at sa karamihan ng Asian teams.  Ganunpaman, hindi na dapat natin sayangin pa ang pagkakataong nasa harap na natin ngayon.  Hindi lang tayo pang-boxing.  Hindi lang tayo pang-biritan.  Hindi lang tayo nagtatago sa anino ni Manny Pacquiao o ni Charice Pempengco.  Taas noo nating sabihin na pang-football din tayo.  Kung itatanong sayo kung ano ang FIFA ranking natin, sabihin mong pang-150 FOR NOW….but wait there’s more. Watch out. <evil grin>

 

Hindi lang ipinapanganak ang bayaning iniisip nating maglilinis sa pangalan ng Pilipinas sa isip at puso mo mismo at sa buong mundo, kundi kailangan ng mahabang panahon bago sila tuluyang umusbong at magtagumpay.  Walang mangyayari kung ipinanganak sila sa isang gobyernong walang malinis na intensyon at sa lipunang kapos sa hustisya at pagkakapantay-pantay.  Hindi rin niya (o nila) kakayaning hilahin tayong lahat pataas kung iilan na nga lang sila ay nagpapahila lang tayo sa kanila imbes na tumulong sa pagtulak sa bawat isa, mas malala kung may iilang nanghahatak pababa.  Isang matinding pasasalamat sa Azkals sa pagbuhay ng dugo ng maraming Pilipino at pagmulat sa katotohanang maraming atleta ang hindi nabibigyan ng kaukulang pansin at suporta (lahat ng aspeto).  Hindi man sila nakapasok sa finals, sapat na ang pakiramdam na isa akong Pilipino.  Marami pang susunod na laban, MARAMI PA.  Kung nagawa ng mga lolo at tatay natin na ipaglaban ang Ginebra all the way, kakayanin uli natin MAGMULA NGAYON, manalo man o matalo.

 

KUDOS SA AZKALS PHILIPPINE NATIONAL FOOTBALL TEAM!