The Versatile Blogger Award

Pagkatapos ng halos 1 buwan kong “pagpapakabusy” sa tunay na mundo, sumalubong sa’kin ang comment (na dumiretso sa spam) ng isa sa aking mga bff na si Billie na ninominate niya daw ako sa The Versatile Blogger Award.  Walang cash prize at ginintuang trophy pero ang sarap sa pakiramdam na may nagbabasa pa pala ng blog ko kahit na self-centered madalas ang mga posts ko.

So eto ang rules:

If you are nominated, you’ve been awarded the Versatile Blogger award.

  • -Thank the person who gave you this award. That’s common courtesy.
  • -Include a link to their blog. That’s also common courtesy — if you can figure out how to do it.
  • -Next, select 15 blogs/bloggers that you’ve recently discovered or follow regularly. ( I would add, pick blogs or bloggers that are excellent!)
  • -Nominate those 15 bloggers for the Versatile Blogger Award — you might include a link to this site.
  • -Finally, tell the person who nominated you 7 things about yourself.

Unang una, thank you Billie!  I lab you (nang walang malisya)!

Dahil choosy talaga ako, ‘di ko kayang maka-15 sa ngayon.  Matagal ko nang balak na maglagalag paminsan-minsan sa internet para maghanap uli ng marami pang blogs na worth pagaksayahan ng oras at iistalk.  Pero for now, in all sincerity at walang halong pagbabanta mula sa kanila, ito ang mga blog na sa tingin ko ay deserve na deserve ang VBA.  (at oh yes, kalahati dito ay mataas na ang level hindi lang sa internets kundi pati sa real world, pero malay natin, biglang mapadpad sila sa blog ko *kiligs*)

  1. The Pinoy Babbler
  2. Professional Heckler
  3. Patty Laurel
  4. Funny Sexy
  5. Chico Garcia
  6. Reypinmoko
  7. What I learned from books and a hundred cups of coffee
  8. Bagotilyo
  9. Bianca Gonzalez
  10. Banaag
  11. special mention dahil parang ‘di dapat sya considered na blog pero walang pakialamanan: Tumblr ni Ramon Bautista at Formspring ni Ramon Bautista

Kahit na parang buong buhay ko na ang nakwento ko dito sa blog ko, susubukan kong mag-enumerate ng 7 unknown facts tungkol sa’kin na gugulantang kay Billie at pati sa iba na din na matagal na akong kilala:

1.  Takot ako sa ibon at sa kahit anong hayop na may tuka (kinikilabutan ako habang tinatype ko yan).

2.  Hindi ako naga-i-love-you sa parents ko at sa mga kapatid ko.  Wala lang, cheesy e.

3.  Hindi nakukumpleto ang araw ko nang hindi ako nakakainom ng kape.

4.  Pangarap kong maging cheerdancer.  ‘Yung sumasayaw talaga at hindi ‘yung hinahagis-hagis lang at pinapaakyat sa tuktok ng pyramid.

5.  Ayoko ng peanut butter pero paborito ko ang chocnut at kare-kare.

6.  Long-term ako kung magka-crush.  Clingy, in short.

7.  Kuripot ako kaya ‘wag nyo akong kuning ninang ng anak nyo. ktnxbi.

Ayan.  Kahit na parang ‘di naman ‘to mababasa nung ibang bloggers na pinili ko, keri na, advanced you’re welcome guys.  At least, may badge na ako sa blog ko, yehey!  Thanks again Billie! 😀

Advertisements

Request to Follow

Lampas 2 taon na akong nagbablog nang “matino” dito sa WordPress.  Pero kung isasama sa record ko ‘yung nung half-jejemon pa ako (‘wag manghusga, masama ‘yun) at nagbablog sa friendster at blogspot ng random na nangyari sa buhay ko nung highschool ako, matagal-tagal na din akong nagkakalat sa internets (word by  THE ramon bautista).

Masarap magkwento, masarap magsulat, masarap magblog.  Hindi ko alam kung sign na ba ‘to ng pagtanda na pakiramdam ko may dapat akong ikwento at dapat akong mag-de-stress.  Dine-drain ko ang stress sa pagbablog, at hindi sa pakikinig kay Justin Bieber o sa panonood ng Gossip Girl (meron pa ba nun? wth, i feel so old, hindi ko na alam).  Pero minsan, kahit na madaldal talaga ako hindi lang dito kundi pati sa totoong buhay (‘yun ay kung nagtatagalog ang kausap ko, yes, racist ang kadaldalan ko), dumadating talaga minsan ‘yung blangko ang utak ko.  ‘Yung narerealize ko na walang kasing pakla ang naging takbo ng araw ko.  Tagtuyot ang brain cells.  Katulad ngayon.

Kahit na maraming beses ko nang naranasang tumigil sa pag-iilusyong may sense pa ang blog ko, alive and kicking pa din ako hanggang ngayon sa world wide web pagkatapos ng ilang  taon na “pagsusulat”.  At ito na ang pinakamatagal na blogsite na hindi ko dineactivate.  *slow clap*

Bukod sa mga ate ko at iilang kaibigang nagpapauto pumapayag na basahin ang blog ko at sa matinding epekto ni Bob Ong sa’kin, may mga taong nag-iinspire sa akin nang hindi nila nalalaman na magblog nang magblog forever and ever.  At dahil hindi ata makakasurvive ang blog ko na ‘to kung wala ang source ko ng good vibes araw-araw at dahil gusto kong mas marami pang tao ang maaliw at mapasaya nila, ito ang blog entry ko para sa mga bloggers na sa tingin ko ay may karapatang “magkalat” sa internets.

Una kong nadiskubre ang Funnysexy dahil ginoogle ko ang “Para Kay B” ni Ricky Lee.  Nagkataon na gumawa siya ng blogpost tungkol sa libro at sa sobrang aliw ko sa entry niya, binasa ko pa ang ibang laman ng blogsite niya.  Madalas may kinalaman sa KPop ang posts/kwento niya pero sobrang nakakatuwa ng paraan niya ng pagkukwento, ‘yung parang nakipagkwentuhan ka lang sa sobrang cool mong tropa habang nag-iisaw kayo sa tabing-kalye, ganun.  Hindi lang puro tungkol sa Korean superstars ang blogsite na ‘to, sobrang random ng posts dito, random pero they will pwn your face, I swear.

Wala pang isang taon simula ng subaybayan ko ang Azkals at ang Philippine football.  Sobrang dami ng websites na pwede mong pagkuhanan ng updates at kung anu-ano pang chismis tungkol sa team at sa mundo ng football sa Pinas, pero isa sa pinaka-straight to the point at wala masyadong fangirl/fanboy issues na posts ang website na ‘to.  At hindi porke’t seryosong usapan ang football para sa isang football fanatic ay hindi na pwedeng gawing nakakaaliw at sa ibang kaso ay nakakatawa ang mga kwento sa loob at labas ng pitch.  Kung gusto mo ng unbiased at makatotohanang reaksyon sa mga isyu ng pinoy football minus the almost-showbiz lifestyle ng ibang players, ito ang magandang starting point.

Patty, Patty, Patty, my mortal enemy.  Oh well, ex-mortal enemy.  ‘Yun ay dahil sa isa sa mga feeling ko ay the one ko na si Atom na naging ex ni Patty.  Sa totoo lang, ‘yun nga ata ang dahilan kung bakit ko binisita ang blog ni Patty noon.  Sa kasamaang palad, masyadong funny at cool si Patty para kainisan habang buhay.  Dahil sa blog na ‘to, na-inspire akong mag-ipon para makapagtravel balang araw o makapagtravel ang mga future anak ko.  At na-inspire din akong ienjoy ang buhay lalo na ang masasarap kahit makasalanan at nakakatabang desserts!!

Kung hindi ka matawa o hindi mo magets ang mga jokes ni Heckler, malamang ikaw si PNoy, Binay (kahit sino basta Binay ang last name), Atty. Lacierda, GMA at ang buong Arroyo clan, Kris Aquino, Pacman, Mommy Dionisia, at tentenenen, ang bagong paborito nating lahat na si QC Rep. Winnie Castelo.  Simula nang subaybayan ko ang blog na ‘to, parang pakiramdam ko pwede ko nang palitan si Korina Sanchez sa TV Patrol sa pagkaupdated ko.  Pero seryoso, kung gusto mong maging aware sa news at social issues at wala kang mapili sa mga palabas sa tv dahil nadidistract ka sa mga side comments, boses, sa pagkatao, at sa accessories ng mga news anchor, si Heckler ang hinahanap mo.

Kung hindi mo kilala si Ramon Bautista, isang malaking HUWAATTTT??!!! Si Sir RB ay isang internet action superstar at sobrang sikat siya sa Formspring , seryoso.  Kung wala si Ramon sa formspring, isa na lang malaking kalokohan ang existence ng walang kakwenta-kwentang social networking site na ‘yun.  Bukod sa mala-Jake Gyllenhaal-Vic Sotto na dating, sobrang panalo ng mga advice at sagot niya sa problema ng mga taong sawi sa pag-ibig at sa kung anu-ano pang aspeto ng buhay.  Bukod sa formspring advice, sobrang winner din ang mga pictures ni RB na kung hindi may magandang view at tamang camera settings ay may kasama siyang celebrities na nagpapicture kasama siya.  Kung iisang lalaki na lang ang ititira ni Lord bukas, si Ramon ang pipiliin kong itira niya, keri? Keri!! Brrrr

Alam ko na maraming marami pang ibang bloggers na worth it pag-aksayahan ng panahon, pero hindi ko pa nga lang sila nadidiskubre.  Siguro balang araw kapag na-brain freeze uli ako at mangailangan ng extra load ng entertainment, mahanap ko din sila.  At sana dumating din ang araw na makapagpasaya din ako ng ibang internet tambays na naghahanap ng konting aliw sa magulong mundo ng internet.