College life sa labas ng Pinas

Nung umuwi ako sa Pinas nung isang taon, bukod sa tanong na “marami bang gwapo dun?” at “magkano iphone dun?”, karamihan sa tanong ng mga kaibigan ko ay kung paano daw ba ang buhay estudyante sa Sweet Home Alabama, specifically sa school ko ngayon, sa University of Alabama at Birmingham (UAB).

Hmmm. Sakto lang.  Hindi nakakabigla at nakakatunaw ng internal organs, pero hindi din naman buhay petix hanggang grumaduate.  Sakto lang.

‘Di gaanong kalakihan ang school namin.  Imagine: DLSU-Taft.  Hindi kami ‘yun.  Now, imagine: DLSU-D (kung hindi alam kung ano/saan ‘yan, I-GOOGLE!).  ‘Yan kami.  Magaling daw ang school namin sa medical courses.  Feeling ko naman totoo ‘yun.  Maraming buildings pero hindi masyadong challenging ang layo sa isa’t isa (depende kung laking aircon ka at hindi marunong maglakad ‘pag more than 20 steps).  Walang gate at bakod sa buong school, diretso mga bahayan na at mga pinaglumaang building at bodega kaya bawal mag-angas-angasan.  May mga puno at damuhan, pero walang Sunken Garden (oo, ‘yun ang habol ko talaga e).  Kung ire-rate, 3 out of 5 ang ganda ng school namin.  Sakto na din.

mukhang ang ganda ng school namin. tandaan, madali lang magphotoshop (char) (picture from the internet)

Sa building namin, walang bell kaya depende sa konsensya ng teacher kung 1-to-sawa ang lecture-ran.  Pero syempre, on time sila magpalabas, kung kailangan talagang mag-extend, halos makiusap pa ‘yung ibang prof.  Puro bintana ang classroom kaya minsan ang hirap iwasang ‘di mapatitig sa may bintana para mag-abang nang mahuhulog mula sa kalangitan.  Pinakapaborito kong spots ay ang computer lab at ang banyo: parehong pwedeng kainan sa sobrang linis pero mas exciting sa complab dahil dun bawal ang kumain.  Ok din ang lobby dahil malambot ang mga upuan at pwedeng magcharge ng laptop, cellphone, at ng utak.  Four out of 5 ang building namin.

Konti lang ang kumukuha ng course ko (Materials Science Eng’g as in eng-eng joks).  Mula 2nd yr hanggang x years bago grumaduate, kadalasan sila-sila din ang magiging classmates mo kaya mahirap i-syota ang isa or kahit more tapos ibe-break mo after 1 week.  Mababait naman ang magiging classmates mo, ngingiti sila kung ngingitian mo sila.  Hindi masyadong uso ang kopyahan at team work sa assignments at take home exams, kadalasan ‘yung kaclose mo lang ang kabonding mo.  Pero kung mabait ka, kadasalan gumaganti ‘yung biniyayaan mo ng kabaitan: instant OT (old testaments).  Sa usapang fashion, as usual, may angat sa iba (dahil parang mowdel o kaya dahil overdressed), maraming simpleng tshirt at pantalon lang buong sem, at syempre merong halatang lutang, example: nakaboots dahil winter pero nakashort shorts.  Extremes ang mga tao, kapag matalino, sobrang talino, kapag tamad, sobrang tamad, kapag gwapo, sobrang gwapo (‘yun nga lang taken na, mas masaklap dahil normal ang engaged).  Gets mo na ‘yung kabilang end ng spectrum.  Sa kabuuan, 3.5 out of 5 ang mga tao sa paligid.

Karamihan sa mga subjects ay 2 beses kada linggo, ‘pag minor, minsan 3 araw.  Madalas may homeworks lalo na kung may kinalaman sa numbers ‘yung klase.  May website na pasahan ng assignments, minsan isusulat dapat sa papel at ipapasa in class, pero minsan kapag malakas ang trip ng prof, ipapatype ‘yung homework tapos ii-email sa kanya.  Sanay na ako dun sa panghuli, dalihan ba naman kami ng ganun ng isang prof na ang tanong lagi sa hw ay puro nakakatraumang formula at ke-habang  calculations ang involved (sukdulan!!).  Two to 3 ang exams tapos may finals pa.  Minsan, may written report and/or presentation kapalit ng finals.  Kapag mapagbigay ang teacher (madalas ‘to sa Calculus), tapos medyo bagsak ka sa exams, pwedeng sagutin at isubmit ang bagong sagot with solution para makakuha ng 1/2 ng kung ilang points ang halaga ng question na ‘yon.  Pwede ding gawin ‘yan minsan sa mga formal reports.  Hindi graded ang recitation lalo na pag major subjects.  Walang board work at ‘di masyadong uso ang class activities, paborito ko pa naman noon sa diliman ‘pag may buwis-buhay na pacontest sa classroom kapalit ng bonus points.  May attendance at kadalasan 6 absences ang limit bago bumagsak.  Bihirang macancel ang klase nang biglaan kahit magpanobena pa ang kahit sino.  Hindi ko ma-rate ang hirap ng acad load, depende pa din kasi sa subject at sa estudyante.

Generally, madaling makapasa sa bawat klase.  Lalo na kung may effort talaga (may pa-epal din naman na subjects syempre).  Sobrang approachable ng mga prof at karamihan sa kanila, laging available kung gusto mo ng madibdibang pag-uusap sa office nila o kahit gusto mo lang ng mapaghihingahan ng sama ng loob.  Marami ang willing magbigay ng study guide at kopya ng lumang exams.  Kadalasan sila na din ang magpiprint ng handouts (kung konti lang ang estudyante) at kung sadyang nakasakto ka talaga sa galanteng teacher, bibigyan ka pa ng binder.  Ok lang din sa kanila ang mag-usod ng deadline (‘yun ay kung lahat kayo ay magmamakaawa).  Meron pa akong naging teacher noon na pumayag sa wish ng classmate ko na sa ibang araw na lang siya mageexam dahil may isa pa syang exam sa parehong araw ng scheduled exam date sa klaseng ‘yun.  Ok din ang ganitong setting sa isang banda, pero alam kong iba pa din ang challenge kapag walang masyadong spoonfeeding, tipong matutuyuan ka talaga ng dugo at pawis makagraduate lang.  Pero kahit feeling ko medyo O.A. minsan ang kabaitan nyo, 4 out of 5 pa din kayo mam and sir.

Wala akong masyadong alam sa extracurricular activities at social life sa school namin.  Sa sagot lang na library sa tanong na saan ang paborito kong tambayan, ‘di ko na kailangang magexplain.  May mga orgs at frats pero hindi masyadong big deal.  May concerts at shows pero hindi rin masyadong big deal.  Walang malakihang events sa school na mapipilitan kang maki-join dahil mukhang masaya or dahil alam mong masaya talaga.  At ang pinakaayoko sa lahat ay walang party/celebration, kahit man lang sa loob lang ng classroom, sa last day ng klase: pizza? games?nakakaiyak na message para kay mam o kay sir? GROUP PICTURE?? O c’mon!!! WALAAA??? One out of 5.

Syempre, lahat ng sinabi ko ay base lang sa course ko at, um, siguro sa takbo ng utak ko.  Matitino naman ang mga graduates ng school namin at feeling ko naman matino ako (kaya gagraduate na ata ako, sa wakas!).  All in all, ok din na experience ang mag-aral dito o sa kung alin man sigurong school sa labas ng Pinas kaya thankful pa din ako na nandito ako.  Wala namang pangbubully na naganap o malawakang adjustment sa lifestyle at prinsipyo sa buhay, ‘yun nga lang napapasabak talaga ako sa inglisan.  Pero syempre kung papipiliin pa din ako, mas gusto ko pa ding mag-aral sa Pinas (College #ItsMoreFunInThePhilippines).

P.S. may kamalasan ata akong taglay dahil kung nung nasa Pinas ako, kulelat sa basketball sa UAAP ang school ko, ngayon talunan uli ang school ko pagdating naman sa kinamamatayan nilang American football.  But take note, dragon ang mascot namin, fierce! Medyo palangiti nga lang siya ng konti.  So semi-fierce.

HS

Kanina, napagtripan na naman namin ng ate kong korean wannabe na magreminisce ng highschool life.  ‘Di ako mag-eemote ngayon dito kaya ‘wag mangambang paiiyakin kita pero dahil alam kong mas nakakaengganyo talagang magbasa ng kahit ano (e.g. nobela, tula, love letter ni manliligaw/ka-MU/cuddle partner, notes sa Biology, o manual ng nabili mong camera na nakakaganda raw) kapag may background music, nagpost na din ako ng Youtube video sa ibaba para makantahan ka ni Ate Shawie ng “Highschool Life” habang nagbabasa.  ‘Wag masyadong dibdibin ang lyrics (lalo na kung may bigla kang naalala) dahil baka hindi maka-get-over at masisi mo pa ako.

Mag-aanim na taon na simula nung grumaduate ako, pero hanggang ngayon nakakamiss pa rin ang highschool days.  Karamihan naman ata, hindi nakakamove-on sa buhay highschool nila.  Kung pa-highschool pa nga lang siguro ako ngayon, excited na siguro ako dun sa bagong pauso ng DepEd na K12 curriculum.  Mantakin mo, maeextend ng 2 years ang bonding moments n’yo ng mga kaibigan mong makakakuntsaba mo sa pageexperiment sa maraming bagay (e.g. hairstyle, bisyo, lovelife, extracurricular and other pa-epal activities, fashion style, music, at kung anu ano pang kaweirdohan at kabaliwan), makakagroup mo sa pagbuo ng pangarap (o ‘yung mandadamay sa course na kukunin para classmates pa din kayo hanggang college), at makakasama mo sa pagtransition mula sa pagiging batang uhugin at mukhang sabukot sa pagiging dalaga at binata na unti-unting magiging problema ang ayos ng buhok (at bangs), kung paano ang pinakamabisang paraan para mapansin ni crush o ng gustong ligawan, kung kanino kokopya  ng assignment (o exam), kung saan tatambay pagkatapos ng klase (o kung kelan aabsent para tumambay), o kung may tagos ba sa palda (at kung sino ang hihingi ng bulak na may hydrogen peroxide sa clinic at kung paano mo ieexplain sa nurse na hindi sapat ang isang bulak para makatanggal ng tagos nang hindi siya makukulitan at maiinis sa’yo).  ‘Yun nga lang extra gastos talaga ‘yang K12 na ‘yan sa mga nagpapa-aral at pinapaaral ang sarili kaya malalim na isyu ‘to na hindi ko kayang i-blog nang seryoso.  Masarap lang isipin na sana nga mas matagal ang highschool life namin noon.  Sana tinanggal na lang ‘yung kinder (tutal isa lang naman ang naging kaibigan ko ‘nun) o binawasan ng ilang taon ‘yung elementary (tutal dun ata lumapad ang paa ko kakatakbo nang nakapaa para ‘di mataya sa sikyo at kakatalon nang nakapaa para magwagi sa chinese garter, 10/20, at kung anu-ano pang larong goma na may dinedeklarang mother).  Sana hindi na lang pala kami nagbakasyon noon tuwing summer o kaya sana naka-dorm kaming lahat sa loob ng campus para nasulit ‘yung maraming pagkakataon at bonding moments.  Kapos kasi e, alam mo ‘yon?

Pero swerte ko kasi kahit na sa tingin ko na bitin ang highschool days na binigay sa’min, nakahanap pa rin ako ng mga tunay na kaibigan na hanggang ngayon ay mga taong pinakamalapit  pa rin sa akin.  At namiss ko sila ngayon (‘yung mga madalas mag-online, medyo na lang syempre).  Pero kahit miss ko na kayo, ayokong humingi ng reunion kasi si Tyron Perez, ‘yung namatay na artista na bunga nung talent search na Starstruck, hingi daw nang hingi ng reunion.  Ayan, dedbol na ngayon.  ‘Yang paghingi ata ng reunion ang modernong katapat ng pagkanta ng My Way.  Marami pa akong pangarap kaya kita kits na lang whenever, wherever.

dapat wacky na lang lagi ang class picture, mas makatotohanan kasi.. AT challenging!

Yellow Paper

Meron ka bang yellow paper?

Ilang araw pa lang tayo magkakilala nun.  Hindi ako mahilig magdala sa school ng isang pad ng yellow paper dahil nadala na ako nung high school na halos linggo linggo ako kung bumili ng iba’t ibang klase ng pad paper, 1/4, lengthwise, crosswise, yellow paper, pero lagi pa ding nauubos.  Nang itext mo ako nung umagang ‘yun para lang manghingi ng yellow paper, hindi ko alam kung alin ang nasayang, kung ‘yung pisong pinangtext mo o ‘yung iilang piraso ng papel na nakaipit sa notebook ko na nasa loob na ng bag ko.

Halos isang taon lang tayo naging magkaibigan.  Hindi ko lang alam kung naging magkaibigan nga ba tayo.  Parang masyadong malalim ‘yun dahil kung tutuusin hindi na ata tayo magkakilala ngayon, parang ganun.

Magpatuloy sa pagbasa

(xx) days of summer

First time kong mag-enrol para mag-summer.  Dalawa lang naman ang ibig sabihin kapag nagsusummer ang isang estudyante: (a) bumagsak siya sa isang subject na prereq sa isa pa niyang major subject o kahit minor lang pero magdedelay sa kanya, o (b) sadyang sabik siyang maungusan at makagraduate ng mas maaga kaysa sa plano ng curriculum ng course niya.  Sa kaso ko, applicable ang letter (a) at (b), tig-kalahati sila.

Magpatuloy sa pagbasa

Magiging speaker din ako, I swear!

Boss ko:  Teka, may papakita nga pala ako sa’yo.  Saglit lang.

Ako:  (smile) …..Ano ‘yun?

B:  Asan na ba ‘yun? Alam ko nandito lang ‘yun e.

A:  (smile uli)….. ??….??..

B:  Eto!  hmm.  (may kinuha sa wallet)

A:  (todo smile).

B:  Bwi-sit.  P***-i**-mo?

A:  Nakakatawa ka.

**** itranslate mo na lang sa English ang lahat pwera sa pagmumura niya.

bruno's

bruno's sa lugar ng mga mayayaman, sa ibang branch ako ng bruno's, sa lugar ng mga simpleng tao pero 'yan lang ang nahanap ko sa internet. pwede na din

Sa dinami-dami ng pwede naming pag-usapan ng manager ko, at sa dinami-dami ng ginagawa namin, mas pinili niyang tumigil sa tabi ko at murahin ako.  At dahil dun napatawa niya ako.  Hindi naman siya palamura pero naaaliw siya sa pagmumura sa Tagalog.  Take note, isinulat niya pa talaga ang salitang “bwisit” at “p******mo” sa isang papel at itinatago niya sa wallet niya.  Kapag wala siyang magawa at nais niyang makipagkulitan, ilalabas niya lang ang papel na ‘yun at pag-aaralang sambitin ng tama ang first Filipino words na nalaman niya.  Naaaliw naman ako sa pagka-slang niya kaya naaaliw kaming dalawa.

Aminado ako na bata pa lang ako, may dugong gc (grade conscious) nang dumadaloy sa katawan ko.  Kahit anong magpapataas at magpapakulay ng acad status ko, game ako.  Sobrang taas ng expectations ko sa sarili ko at noon pa man ay pinepressure ko na ang sarili ko para magqualify na potential guest speaker sa career week program sa high school ko o graduation day sa elementary school na pinasukan ko.  Planado ko na nga ang opening lines ko, “dati, isa ako sa mga tulad ninyo.  Nakaupo at nakatunganga sa boring na speaker sa stage.  Hindi ko na-imagine na balang araw, makakarating ako dito sa kinatatayuan ko at sinasabi ang lahat ng ito sa harap ninyo”.  Pero sa lahat ng plano kong ‘yon, hindi ko akalaing mas una ko palang mahahawakan ang first paycheck ko kaysa sa ginintuang diploma na inaasam-asam ko.  Never kong inimagine na magtatrabaho pala ako ng seryoso sa age kong ito.  Sa totoo lang, iba-ibang emosyon ang nagtatalo lagi sa utak at puso ko simula ng matigil ako sa school at mapadpad sa kabilang panig ng mundo.  At ilang beses ko na ding kinwestiyon ang sarili ko, at lalong lalo na ang tadhana sa kinahantungan ko.

Masaya naman sa trabaho ko.  Mantakin mo, nagmumura ang Kano mong boss sa Tagalog tapos libre kang pagtawanan at asarin siya.  Kung tutuusin, madali lang naman ang trabaho ko at hindi masyadong nakakadugo ng utak.  Kailangan ko lang ng kaunting talino sa computer at galing sa pagbibilang ng pera.  Mabait din naman ang boss ko at marami-rami din akong nakikilala at naging kaibigan.  At ang pinakamasaya dun, sumusweldo ako ng mas malaki pa sa ilang professional sa Pinas kahit na minimum wage lang ako.  Ok, di ba?  Mantakin mo, nabili ko ang ilang mga bagay na iniimagine ko lang dati dahil alam kong malabong mapasaakin.  At kahit papaano, nakakatulong ako sa groceries at bills namin.  Malayong-malayo ang lahat nang iyon sa drawing na inimagine ko nung high school pa lang ako.  Super layo.

Alam kong may malaking part ang swerte sa buhay ko ngayon.  Kahit na wala akong job experience, isang buwan pa lang ako dito noon ay nakahanap na agad ako ng trabaho.  Swerte dahil dun din nagtatrabaho ang tatay ko at nagkataon na malaki ang tiwala nila sa kanya.  Swerte din ako na kahit ilang beses akong pumalpak nung mga unang araw ko sa cash register ay hindi nila ako sinibak.  Swerte din dahil sa economy crisis ngayon, hindi pa rin ako nawawalan ng trabaho.  At lalong swerte na hindi pa nalulugi at nagsasara ang pinagtatrabuhan ko.

Masasabi kong nung simula ay hindi talaga ako ready na magtrabaho.  Siguro dahil nasanay akong nakatutok lang ako sa pagbuklat ng mga libro at pag-asikaso ng requirements sa school.  At hanggang ngayon, aminado ako na hindi ko pa din naiintindihan ang gustong gawin sa akin ng tadhana at hindi pa rin nasesettle ng utak ko ang bitterness ko sa naudlot kong buhay sa peyups.  Pero masasabi ko din na ang mundo ko sa Bruno’s, ang tanging mundo na mayron ako ngayon bukod sa mundo ng internet na sa tingin ko ay bahagi lang naman ng ilusyon ko, ay nakatulong sa akin sa personal na paraan.  Kahit na alam kong half-hearted lang ako sa bahay-work-bahay lifestyle ko ngayon, mahalaga sa akin ang trabaho ko.  Hindi ko akalaing ang isang tulad ko ay mabobother sa maaaring maging epekto ng recession at current economic crisis ngayon.  Ganito pala ang pressure sa tunay na mundo.  Ang dami dami nang nababankrupt at nagsasarang business dito at marami na din ang nawawalan ng trabaho.  At lagi kong dinadasal na sana ay wag mapasama ang Bruno’s sa mga biktimang ‘yon.

Masayang magtrabaho at maging bahagi ng tunay na mundo.  Kumikita ka ng sarili mong pera at nasa iyong mga kamay kung paano mo gagastahin o iipunin ang sweldo mo.  Paminsan-minsan, katulad sa sitwasyon ko, parang naglalaro ka lang lalo na kapag masaya ka at nag-eenjoy sa ginagawa mo.  Walang nakakakabang exam o recitation o defense kinabukasan.  Walang class cards o final exam bluebooks na kumikinang ang red mark.  Walang terror teacher o nakakainis na epal na classmate.  Pero kahit gaano pa ako mabaliw sa buhay eskwelahan at mapagod sa acad life, hindi pa din ako susuko sa pagkulit sa tadhana kung dito ba talaga ang destinasyon ng adventure ko.  Cashier for life na ba ako?  ‘Wag sana.  Kahit na makabili pa ako sa sweldo ko ng sarili kong Mac notebook o maka-afford ng plane ticket ko pauwi ng Pinas, mas gugustuhin ko pa ding balikan at tapusin ang pag-aaral ko.  Nais ko pa ding ibalik ang katauhan kong super gc at nais ko pa ding isabuhay ang drawing ko ng future nung high school ako.  Hindi man siguro sa peyups, sana ay makagraduate ako at matanggap ang diplomang inaasam-asam ko at eventually ay maging guest speaker sa high school ko dala-dala ang boring na kwento kong ito.