National Azkals Day

December 5, 2010.  Wala pa akong kamalay malay na gumagawa na ng history ang Azkals sa Hanoi nung araw na ‘yun.  Habang nagpapakalunod ako sa mga libro at notes ko para sa finals, unti-unti na palang nakakaahon ang Philippine football sa akala na ng lahat na palubog nang bangka ng pagkapanalo kahit wala silang salbabiba, lifeboats, sagwan, at arkiladong lifeguards.

Dahil maaga pa ang pasok ko bukas at kailangan ko nang matulog, to follow na lang ang blogpost ko para sa Azkals.  Sa ngayon, isang simple pero bonggang congrats at salamat muna sa Azkals, kay ex-coach Simon McMenemy, sa lahat ng hindi sumuko sa national team, at kay Sir Dan Palami.  Kung may powers lang ako, hindi ko lang itetrending topic kundi idedeklara ko pa talaga na National Azkals Day ang araw na ‘to (I-holiday na ito Mr. President!)

image from Anton's twitter

3 Linggong ♥

May 01, 2011.  Inannounce ni Obama na dedbol na si Bin Laden na sumakto din sa araw nang nalaman ng buong mundo nung 1945 na patay na si Hitler.  Beatification ni Pope John Paul II.  Labor day kaya holiday dapat kaso Linggo pero wala pa rin atang pasok kinabukasan para walang mag-amok at magreklamo hindi maabot ng braincells ko ang  holiday rules ni PNoy, dear Mr. President, sacred ang bawat holiday sa mga tulad ko kaya ‘wag kang k.j..  ‘Yan din ang araw na natapos na ang maliligayang araw ng mga kotseng nakalibre sa Cavitex dahil nagsulputan na ang mga tagasingil ng toll.  ‘Yan naman ang araw na nagsimula ang maliligayang araw ko.  Pinakamaliligayang araw.

Halos 3 linggo lang akong nagbakasyon sa Pinas.  Medyo kulang pero mas ok na ‘yun kesa sa hindi ako nakauwi.  Hindi naman ako masyadong nanibago.  Mainit at malagkit sa balat na pawis, ang walang kasing-consistent na traffic, at ang mga motor na lumilipad sa kahit saang side ng kalye ka mapatingin.  Long time no see!

Hindi nakakuha ng matagal na leave ang mga ate ko kaya naging official tambay ako sa mall.  Para akong bata na iniiwan ng mga ate ko tuwing umaga sa daycare at sinusundo kapag lumubog na ang araw.  First time kong magpalipas ng oras sa coffee shop ng walang iniisip na exam o lab report.  Lalong sumarap ang kape sa panlasa ko dahil dun.  Nang mga sumunod na araw at mamulubi na ako, naghihintay na lang ako ng opening ng mall sa parking lot habang naglalaro ng Fruit Ninja at Plants vs Zombies.  Hindi man ako nagtagumpay pigilan ang mga zombies, namaster ko ang paghiwa ng mga prutas kaya binabalaan na kita kung gusto mo mang patunayan na ikaw ang the best fruit ninja assassin.  Nakakapawis nga lang ang tumambay sa parking lot kasama si manong guard na minsan masama ang tingin sa’kin kapag lumalapit ako sa kotse ng ate ko.  Minsan binabagalan ko talaga ng pagbukas sa kotse para maisip niya na sinusundot ko lang ‘yung lock ng sasakyan.  Wala namang nangyaring habulan sa pagitan namin ni manong guard, isa siyang cool na security guard, swabe at hindi judgmental.  Dahil nga nakakapawis, madalas nasa labas na ako ng Landmark bago pa man mag-10am kaya isa ako sa mga unang nakakasaksi sa bonggang costume ng mga guards at saleslady nila.  At kahit na ako ang isa sa mga unang customers na nakapila sa entrance, wala pa ding sumasalubong sakin na good morning at smile at isang tusok lang ng magic wand nila ang natatanggap na pagbati ng bag ko.  Iniisip ko na lang na totoong magic wand ‘yung hawak nila at mag-aalarm ‘yun o magbabagong kulay o iilaw kapag may nadetect na bomba o baril at maililigtas nila ang buong mall mula sa isang pang-CNN na eksena.  Madalas nakiki-internet lang ako sa Burger King o nakikibasa sa Powerbooks pero kadalasan may dumadamay sa aking buhay bum via unlitxt/unlicall o totoong presence.  Hitting many birds with one stone.  Magpakabum sa mall sa Pilipinas (oh yes, mas naaaliw ako sa mall sa Pinas kesa dito) + unlitext + friends + friends + friends + friends = eternal happiness.

Hindi man sila mga bum na katulad ko, pinasingit pa din nila ako sa mga schedule nila at sinigurado nila sa'kin na hindi 'yun dahil sa chance na makalibre kundi dahil labs talaga nila ako. At dahil kaibigan ko sila, hindi ako naniwala. *char*

Madami-dami na din sa mga kaibigan ko ang nagtatrabaho na at nagkukunwaring seryoso na sa buhay pero masaya ako na nakasama ko uli sila pagkatapos ng 100 years.  May mga gusto kong makita pero hindi nagpakita, may hindi ko inaasahang makita pero nakita ko at masaya ako na nakita ko, may pwede kong makita pero hindi ako nagpakita, may mga gustong magpakita pero hindi sila libre (o baka ayaw nilang magpakita, ok fine).  Pero kahit na kadalasan mall lang ang venue namin, oks na oks ako dahil sila ang kasama ko.  Nun na lang uli hindi napanis ang laway ko kakakwento at kakatawa.

madaming wala sa picture na 'to.. sinadya ko talaga. Pinapunta ko sila sa shower room.

Natuloy din ang high school reunion namin kahit na halos kalahati lang kami at muntik na kaming ‘di makapasok sa resort dahil wala na daw table.  Halos lahat sa’min hindi nagswimming dahil mas naenjoy namin ang kwentuhan at bonding habang tuyo at fresh kami.  Hindi man namin nasulit ang bagong wave pool dun, priceless ang makasagap ng ex-highschool crush ng mga kaibigan, update sa buhay pag-ibig at iba pang seryosong bagay (e.g. trabaho… at lovelife uli), mga da moves na pumalpak at nag-work, at kung anu ano pang random na usapan.  Proud ako na madaling yugyugin ang mga kaibigan ko na magsabi ng totoo at maglabas ng sikreto kahit na hindi sila lasing.  Aprub!

Bukod sa makasama ang mga taong namiss ko, isa sa mga dahilan kung bakit ako umuwi ay para maningil ng libreng Yellow Cab.  Bihirang bihira akong makipagpustahan kahit sa UAAP pa man o American Idol kaya nang mapasubo ako sa isang pustahan kasama ang 2 sa pinakakaclose kong kaibigan, nun pa lang hinanda ko na ang wallet at kalooban ko sa pagkatalo ko.  Bukod sa kawalan ko ng experience sa pustahan, akala ko magtatagpo na kami ni the one kapag nagsimula na akong mag-aral sa Alabama at makakatikim nga ng libreng pizza ang mga kaibigan ko.  Pero pagkatapos ng 3 taon, sakin ang trophy.  Masaya ako na natupad ko ang misyon kong magpapakaseryoso lang ako sa acads dito at magiging loyal sa huling crush ko bago ako umalis sa Pinas.  Syempre mas masaya ako dahil masaya din ang mga kaibigan ko sa buhay nila kahit gumastos sila para sa kaligayahan ko.  Dear labidabs ng mga kaibigan ko, umayos kayo dahil higit pa sa pizza ang happiness na deserve ng aking dearest friends.  P.S.  Nangangagat ako kapag kinakailangan. rawr.

Dahil nga hindi pwedeng magbakasyon ng matagal ang mga workaholic kong ate, Subic ang naging destinasyon namin.  Nag-Zoobic Safari kami kahit na hindi naman ako mahilig sa animals at takot sa ibon.  Nakauwi naman ako ng buhay dahil inisnab ako ng ostrich at tumakas ako sa Bird Walk.  ‘Yun din ang araw na bumigay ang dila ko sa ice cream pagkatapos ng ilang buwan na loyalty sa yogurt at pagdyedieta.  Kinabukasan nag-tree top adventure naman kami at dahil abot langit ang katapangan naming magkakapatid, nag-canopy ride lang kami na kasing bilis ng mga kotse sa the fast and the furious kapag nasa parking lot sila at isa lang ang gulong na nakakabit.  Nakakaaliw ang staff nila dahil parang lahat ng sinasabi nila ay nakakatawa at parang isang malaking kasalanan dun ang hindi tumawa.  Kung mapapadpad ka sa Subic, ‘wag mong kakalimutang subukan ang tree top adventure.  Worth it ang bayad at pwedeng utusan ang staff nila na kunan ka ng picture habang ilang metro ang taas niyo mula sa lupa basta daw jumpshot.

Masarap makabonding uli ang mga taong matagal mong hindi nakasama.  Pero wala nang mas sasarap pa sa mga pagkaing matagal mo nang ‘di nakakain.  Longganisa sa Mcdo, puto bumbong, cream-o, tapsilog ng Hidden Tapsi, tomi, mango shake ng Lutong Bahay, Halo halo ng Razon’s, Lemon Square cheesecake, tapsilog ng Rodic’s, at marami pang iba.  Ang sarap tumira sa Pilipinas, kahit nakakataba.  Kaya kong isugal ang timbang ko alang alang sa kasiyahan.  O yes.

nandyan talaga kami sa isawan, pramis. Nahiya lang akong lumapit dahil andaming girlies ni idol ramon.

Tatlong beses akong dumalaw sa UP diliman.  Pero feeling ko kulang ang panahong ‘yun para magreminisce ako at mag-emote sa bawat haligi ng IC, sa Sunken, sa Teletubby land, sa KNL, o sa harap ng Chemsoc tambayan.  Maraming bagong building at one way na lang ang acad oval pero ‘yun pa din ang UP na minahal ko nang buong buo, ang one true love ko.  At sadyang mabait talaga si Lord dahil bukod sa sumaya ako nang sobra sa pag-apak ng paa ko sa diliman, nakatagpo ko pa ang idol kong si Ramon Bautista sa isawan.  Finormspring ko pa si Ramon ilang araw bago ako umuwi sa Pinas na sana magkita kami pag uwi ko para mahigitan ko ang starstruck moment ng ate ko nang makita niya si Anne Hathaway nang magbakasyon siya sa California.  Matagal ko na ding goal na magpapicture kay Ramon with his aprub pose para gawing profile picture panghabang buhay, ‘yun nga lang naka-off ata ang fangirl mode ko ng araw na ‘yan kaya nagpakastalker-ish na lang kami sa pagpicture sa kanya.  Ang saya talaga sa UP. ♥

Sa lahat ng nakakita sakin nung umuwi ako, pinaka-hindi ata naexcite ang aking pinakamamahal na aso na si kobie.  Naging mabait naman siya sakin sa mga piling araw na may masarap akong kinakain.  P.S.  past time namin ni kobie ang magpictorial at sa dinami dami ng pictures nya na kinunan ko, ito ang pinakafavorite ko.  Hindi namin ‘yan pinraktis.  Isa lang siyang natural  na mowdel at isa naman akong talented na photographer walang kokontra.

cute siya pero nagkukunwari lang 'yan.

Sa lahat ng nakipagbonding, nanlibre, nagpalibre, nakipagkwentuhan, nangamusta, nagregalo, naexcite, nakipagtext, at nagpasaya sakin, salamat.  Alam nyo na kung sinu-sino kayo.  At sa mga taong hindi ko nakita o hindi nagpakita, ‘di bale, marami pang next time (kung stalker mo ko, kabahan ka na LOLJK).  At sana kayo na ang manlibre sakin.  See you next year (sana)!

Azkals: Pinoy Pride!

**I just translated this Azkals post which I wrote last week to check how many English words I could think of before 2010 ends. LOLJK.  There are some grammatical errors but I hope this article is as inspiring? as the Tagalog version.  Go #Azkals!


I don’t know how weird it is, but I grew up with the reality that sports (in general) I guess any physical activity you could think of and I are not a match made in heaven.  Although basketball seems like the greatest game on earth (at least, in the Philippines), I never tried playing basketball except for the obligatory basketball drills during freshman year in high school because I’m too short.  I can only run as fast as my friends’ average walking pace so I was never good enough to join the softball team.  Incoming flying balls scare the hell out of me, which makes me ineligible to play almost all kinds of sport.  Intramurals were nothing more than a three-day-well-deserved vacation for me.  But like that story told by whomever, there’s always a twist, that moment of realization where whoever is in the story should reconsider everything he thought was right in his life.  I guess mine dramatically came with the Azkals (Philippine National Football Team) and the recently concluded Asean Football Federation (AFF) Suzuki Cup.

I first heard “football” when I learned to play that random game where the rules are basically similar to a baseball game with the exception of batting the ball.  I guess they called it “football” because the player will kick the ball, which is bigger but lighter ‘cause it’s made of plastic than a baseball, rolled by the pitcher.  Aware that I don’t have the “athletic” genes, I still dared to play with the other kids and, believe it or not, I was not the lamest “football” player of us all.  Although I did score a few homeruns and still enjoy reminiscing those moments, I know that there’s the other football (I must admit, the original one) and I don’t want to deal with the confusion between football and soccer, google will kindly help you.  It’s far more exciting (I guess) and every part of the game was well thought out, but it became part of that list-of-things-I-would-never-get-involved-with-even-if-the-world-would-end-tomorrow.  In fact, I would have put all kinds of sport on that list (except for basketball which I occasionally appreciate for the reason that basketball games are everywhere; it’s shown on local and cable tv channels, there’s more basketball courts than Barangay health centers, and Filipinos can play on the streets whenever they want even with slippers/flip flops on).

I never understood football.  Waiting for a goal seemed like the closest approximation of forever.  Teams and leagues evolved worldwide.  David Beckham became a star.  Everyone tweeted madly about their favorite teams and players during the World Cup last summer.  Nothing hit me.  My life still went on without inhaling the football spirit and chanting the words of football fanatics.  Then came the news about the Azkals’ victory over the 2008 AFF Suzuki Cup champion, Vietnam, last December 05.  It finally hit me and google search hits about Phil and James Younghusband crazily went up.  I never thought (or should I say who would have thought?) that the Philippine national football team could do that in any lifetime, in my lifetime, at least.

Frankly, I don’t know the terms and rules in football, and you can kill me now but I can’t even namedrop one of the greatest football teams in the world.  I don’t know how I knew it, but seeing the Azkals play their hearts out since I’ve turned my eyes towards football and the team, I could not help but smile you know that smile you see on people’s faces in weddings or that face on parents when they see their kid play as a cactus in his kindergarten’s first school play? Yeah, that smile.  I felt proud and grateful that I am a Filipino, and it felt great.  I don’t know how I can emphasize how great it was, but really, it was awesome.

The team lost against Indonesia in the AFF semi-finals yet I have realized so much because of them.  I would not have noticed them if they did not qualify for the semis.  I or we would not have known that they’re there, willing to represent the Philippines and proudly scream Mabuhay ang mga Pilipino (Long live the Filipinos) for the whole world to hear.  As much as I hate to admit it but I am one of those Filipinos who only took time watching and cheering them on because they WON (against Vietnam).  Why would I/we bother supporting a losing team? Before the Azkals’ 1st game against Indonesia, I expected them to win.  I wanted them to win.  Who wouldn’t? But I realized, this time, it’s not always about winning.

I did my research so I know that Each team gets to play a home game.  The Azkals’ home game was their first game in the semis.  They tasted the warmth of any home game in Gelora Bung Karno in Indonesia.  Just the idea of it annoys me.  That’s more painful than how I imagine heartbreak feels like.  Being only familiar with basketball games, I know that a home game will always be advantageous to the team: whatever the players do (even an obvious foul), the audience will always be on their side (consistently booing the referee and the other team).  When I heard that the Azkals could not play in the Panaad stadium in Bacolod since that venue did not pass the AFF standards, I felt, with my “basketball knowledge”, that that decision deserves a teary-eyed boo.  HOME GAME.

I thought it was unacceptable and unfair.  Finding some comfort from tweets of undying support for the team, I eventually realized that if Azkals defeated Vietnam in Hanoi, they CAN win again even if it’s in Jakarta.  They can win anywhere.  That’s how fearless Filipinos are.  Backing out has always been excluded from our Plan A to Plan Z.  We keep in mind that failure is inevitable but will not always be enough to stop a Filipino dream.  Honestly, the team not playing in Bacolod was, in a way, in favor of them.  The Azkals were saved from a game where politicians and celebrities hungry for power and any chance of corrupting Filipinos’ minds and wallets and attention could have overshadowed the history that the Azkals were trying to create.  Yes, that home game, which the team has worked hard for and dreamt of for years, was stolen from them, but they were given a well-deserved opportunity to play the game they love whole-heartedly for their country who loves them back without the unnecessary drama of politics and show business.

I never knew how far Indonesians would go for the sake of their country until I watched the AFF Suzuki Cup.  I must admit that they deserve our respect for not giving up as much as the Azkals did.  I have always been proud of how Filipinos support each other in whatever competition known to man: beauty pageant, singing contest, reality show, vying for a Guinness book of world records spot, athletic events, any contest where a winner will be declared.  But I never knew that the time that we will be rooting for our own football team would come.  Although it was frustrating that we were not there during the games to cheer for the Azkals and make them feel the love we’ve deprived them of for all these years, I know that there were a lot of Filipinos who watched, cheered, shouted cursed because of the red card given to Greatwich at their TV screens.  I salute the Filipinos and the team.

Perhaps supporting our national football team is something we’re not used to (or maybe the support we showed during the AFF Suzuki cup 2010 games was not even half of what we’re capable of and what the world sees every time Manny Pacquaio steps in a boxing ring) and the Azkals has just entered this football arena of fighting for one’s country’s pride and glory.  We may seem amateur on this one, but this is definitely a battle we should never back out from.  Filipinos are not just known as the greatest boxer of all time punching and knocking people out.  Filipinos are not just capable of belting out the highest octave possible.  Yes, Manny Pacquaio and Charice Pempengco represented our country quite well and absolutely made Jose Rizal and all the heroes who died for us proud, but we should not hide behind them forever.  The Azkals are willingly giving us that chance to come out and see a different light this time.

Some say heroes are born while others say they are made.  I do believe they are born heroes, but they have to be made into one as well.  I don’t know if it’s just me, but our country really needs heroes, lots of them, to erase or change the stereotypes we created for ourselves and how the world thinks of us, Filipinos.  Luckily, they’re given to us (and probably some died without us knowing that they existed), and the Azkals are one of them.  However, they need us as much as we need them.  The responsibility given to them as part of our national team will be more challenging if we continue to live in a society with a questionable system of justice and equality and a government which still fails to eliminate corruption and its roots.  Those heroes cannot just pull us out of all these dilemmas and give us the taste of victory and the world’s honor while we sit comfortably and constantly demand them to win and make us happy.  We don’t even have an internationally-qualified stadium made for them.  They need us to help each other out, to lighten the burden they have to carry for our country’s triumph.  I will always be grateful to the Azkals for reviving that faith on real change I’ve or we’ve lost along the way and for making us realize that football players and other athletes in the country lack the attention and support (in all aspects) that they deserve.  They may not have brought home the AFF Suzuki Cup trophy this year, but what they did was enough to jumpstart the game of the Azkals, the game of the Filipinos.  And with that, history will be made.

Kudos to the Azkals Philippine National Football Team!

sweet victory! Azkals game against Vietnam (Dec 05, 2010) Reference: Azkals Facebook Fanpage

Chip Tsao: My Late and Violent Reaction

** Forwarded email mula sa isang kaibigan.  At sigurado akong hindi ang delinquenteng si CHIP TSAO ang kaibigan kong iyon. hmp.

 

The War At Home

March 27th, 2009

The Russians sank a Hong Kong freighter last month, killing the seven Chinese seamen on board. We can live with that—Lenin and Stalin were once the ideological mentors of all Chinese people. The Japanese planted a flag on Diàoyú Island. That’s no big problem—we Hong Kong Chinese love Japanese cartoons, Hello Kitty, and shopping in Shinjuku, let alone our round-the-clock obsession with karaoke.

But hold on—even the Filipinos? Manila has just claimed sovereignty over the scattered rocks in the South China Sea called the Spratly Islands, complete with a blatant threat from its congress to send gunboats to the South China Sea to defend the islands from China if necessary. This is beyond reproach. The reason: there are more than 130,000 Filipina maids working as $3,580-a-month cheap labor in Hong Kong. As a nation of servants, you don’t flex your muscles at your master, from whom you earn most of your bread and butter.

As a patriotic Chinese man, the news has made my blood boil. I summoned Louisa, my domestic assistant who holds a degree in international politics from the University of Manila, hung a map on the wall, and gave her a harsh lecture. I sternly warned her that if she wants her wages increased next year, she had better tell every one of her compatriots in Statue Square on Sunday that the entirety of the Spratly Islands belongs to China.

Grimly, I told her that if war breaks out between the Philippines and China, I would have to end her employment and send her straight home, because I would not risk the crime of treason for sponsoring an enemy of the state by paying her to wash my toilet and clean my windows 16 hours a day. With that money, she would pay taxes to her government, and they would fund a navy to invade our motherland and deeply hurt my feelings.

Oh yes. The government of the Philippines would certainly be wrong if they think we Chinese are prepared to swallow their insult and sit back and lose a Falkland Islands War in the Far East. They may have Barack Obama and the hawkish American military behind them, but we have a hostage in each of our homes in the Mid-Levels or higher. Some of my friends told me they have already declared a state of emergency at home. Their maids have been made to shout “China, Madam/Sir” loudly whenever they hear the word “Spratly.” They say the indoctrination is working as wonderfully as when we used to shout, “Long live Chairman Mao!” at the sight of a portrait of our Great Leader during the Cultural Revolution. I’m not sure if that’s going a bit too far, at least for the time being.

Chip Tsao is a best-selling author and columnist. A former reporter for the BBC, his columns have also appeared in Apple Daily, Next Magazine and CUP Magazine, among others.

 

 

**********

Violent reaction.  OO yan ang tawag sa ginagawa ko ngayon.  Understatement pa nga kung tutuusin.  Kung may karapatan ‘yung lalaking naka-pose sa picture sa itaas na maglahad ng opinion niya, offensive man, may karapatan ako at ikaw na makigaya din.  What the, Chip Tsao, ano’ng pinagsasasabi mo?  Nais ko lang iparating na napaka-valid ng mga dahilang ibinigay niya kung bakit kaya niyang tiisin at tanggapin ang pag-apak sa lahi niya ng Russia at Japan.  Nabanggit pa lang si Hello Kitty, napa- oo nga naman na lang ako.  At ang pangunahing dahilan na ikinagagalit ng kaloob-looban niya laban sa mga Pilipino? isang hindi makataong salaysay, offensive, foul at napakababaw para panghugutan niya ng sama ng loob at inspirasyon sa pagbuo ng napakapropesyonal? niyang artikulo *palakpak para sa kanya*.  Dahil hindi kami magkauri, hindi ko igigeneralize ang mga HK Chinese, kahit na halos ipagmalaki niya ang pang-aalipusta niya at ng MGA kaibigan niya sa mga DH, ayokong ipagsigawan na I hate you HK people.  Ang pagkakamali ng isa ay hindi ko ibabato sa buong lahi nila.  Kung ipinagmamalaki niyang sila ang nagpapasweldo at bumubuhay sa ilang OFW, magpapasalamat ako sa kanya at sa mga katulad niya.  Ngunit sa pananaw ko, hindi pera o anumang materyal na bagay ang sagot sa pagtitimbang kung sino ang tama o mali, kung sino ang panalo o talo, kung sino ang api o mang-aapi.  Wala akong pakialam kung siya pa ang pinakamayamang nilalang sa balat ng lupa dahil hindi iyon isang excuse para apihin niya ang nais niyang apihin at hindi iyon kalamangan sa kahit sinong kapos sa materyal na pangangailan.  At nais ko ding banggitin ang salitang UTANG NA LOOB.  Ano pa man ang sabihin niya, kahit papaano ay may naitutulong ang mga DH sa mga taong katulad niya kahit may kapalit mang sweldo.  At dahil nga sa mga pananaw niya sa buhay at ang tila pagtingala niya sa mga makapangyarihang bansa, sa tingin ko ay hindi maaabot ng pang-unawa niya ang katotohanang iyon.  MUTUALISM ang meron sila pero para sa kanya parasitism ang lahat.  Tayo ang parasite, at siya ang *effin* na host.  Bow ako sa patriotism na mayron siya, kung ‘yun nga ba ang tawag sa ginawa niya at sa ginagawa ko ngayon.  Wala akong malinaw na kaalaman ukol sa isyu ng Spratly pero dahil sa kanya ay maglalaan ako ng panahon sa tunay na kalagayan ng kontrobersiya na ito dahil ayokong ipagsigawan kaagad na b*tch, sa amin ang Spratly nang dahil sa nayayabangan ako sa isang Chinese o dahil naliliitan ako sa HK.  Sa ngayon, sa tuwing maririnig ko ang mga salitang Spratly Islands, siya ang tanging naaalala ko at magdidialogue ako ng China! Madam/Sir, b*tch.  At salamat sa kanya, lalo kong napagtanto ang biyayang meron ako sa pagiging isang Pilipino.


A HK best-selling author and columnist published an offensive and degrading article against Filipinos regarding the issue of sovereignty over Spratly Islands, we can live with that — without HK there will be no perfect place to shop for cheaper stuff (branded or not)  and less chance of feeding our fashion hunger in a dime.  Oh, and there will be no Disneyland to go to in just an hour.  That will bring us, Filipinos, total misery. *sad face*  — Ako ito, nagpapakab*tch.

 

 

 

 

 

At dahil hindi ako magtatapos na hindi iuuplift ang Pinoy power ko o nating lahat, eto ang bonus:

source: Inquirer.net

Out of 88 countries na nag-participate sa Earth Hour 2o09, Philippines made it as the #1 participant with a total of 650 towns/cities which cooperated and participated.  Although hindi basehan ang 1 oras para sabihing tayo ang pinakamatipid at pinaka-nagke-care sa Mother earth, isang malaking accomplishment na din ito.  Nandun na ang awareness at objective na makacontribute sa isang simpleng aksyon at ang willingness na ialay o putulin ng kahit isang oras lang ang kung ano man ang ginagawa o planong gawin.  Naipakita din ang pagkakaisa at pagtutulong-tulong ng mga Pilipino sa ilang aspeto ng  buhay at ang pagbibigay halaga natin sa isang munting bagay na makakatulong sa mas malaking scale sa future kahit na isang maliit at third world na bansa lamang.  At sana ay magpatuloy ang intensyong ipinakita nating lahat sa event na iyon sa bawat araw  na darating.

Ayoko nang mag-english!

Hindi ko lang alam kung nabahiran ba ako ng dugo ni kumpareng Andres “Andy” Bonifacio, o dahil napadilat ng kultura ng diliman ang bulag kong kamalayan, o sadyang tagilid lang ako sa subject na English noon pa man, pero habang tumatagal at nalilipasan ako ng panahon, napapansin kong mas tumitindi at sumisidhi ang pagiging makabayan ko.

Baliw nga siguro ako kung tutuusin.  Mantakin mo nasa piling na ako ng mga stateside pero pilit pa rin akong lumilingon at nagpapahila sa anumang anyo ng force na magdadala sakin sa kulturang kinalakihan ko.  Sa halos napakadaming channel na pwede kong pagbabaran ng atensyon, hindi ako nagsasawa sa TFC, kahit Wowowee pa ang palabas o ang paborito kong conservative na si Eva Fonda.  Pinagtitiisan ko din ang bulok na mundo ng Friendster kaysa sa uso daw na Facebook.  Ayoko dun sa FB dahil maraming Kano dun at ayokong makihalubilo sa mundong dinodominate nila, ok na ako sa FS na pang-Pinoy.  Ironic dahil araw-araw nakikisalamuha ako sa mga English speaking na mga nilalang na ‘yon at nakikitira lang naman ako sa lupain nila.  At nang mahalungkat ko ang blogsite na ito, kung saan maisasakatuparan ko ang matagal ko nang inaasam at binabalak na 100% Tagalog na mga likha, naramdaman kong dito ako nabibilang.  Parang love at first sight.  Habang nahuhumaling ang ate ko kakanood sa mga Koreanovela sa internet, heto ako pinepressure ang sarili ko na panatilihing buhay ang dugong pinoy sa puso at diwa ko.

Elementary pa lang ako, naging maganda na ang mga grades ko (buhatan na ng bangko) pero napansin ko na kadalasan, sa isang subject ako hindi pumapalyang pumalya at ‘yun ay walang iba kundi ang subject na sabi ng tatay ko ay pinakamadali sa lahat, ang Filipino.  Kahit na lumaki ako sa piling ng Funny Komiks at sangkatutak na pocketbooks, ewan ko nga ba kung bakit never akong naengganyong mag-aral sa subject na ‘yon at hindi ko matandaang nabiyayaan ako ng gradong maganda sa paningin ko.  Kahit nung highschool ako, isa pa din ‘yon sa kinatamamaran kong pasukan at pag-alayan ng oras sa pagrereview.  Bukod sa mga kabastusan at lessons of love, wala na akong matandaang memorable na natutunan ko sa teacher ko noon.  Hindi din ako napabilang sa mga nasabitan ng medal na Best in Filipino.  Kasabay ng pangungulelat ko sa Filipino, masasabi kong hindi rin naman ako naging gaanong kaswerte sa agos ng English subject namin.  Bihira akong makakuha ng mataas na marka at positibong comment sa formal theme, siguro dahil isa ako sa mga teacher’s pet kaya ok-ok na rin ang grade na napapala ko.  Sa hindi ko na mabilang na essay writing contest na inepalan ko (puro English ang format ‘nun), isang beses lang ako nagwagi.  Ang organizer: Science Club; ang topic: malamang tungkol sa Science.  Hindi ko alam kung dapat ko bang ipagmalaki, pero dun lang ako pinalad na ipamalas ang nagkukunwari kong talent sa pagsusulat sa Ingles.

Hindi ko naman masasabing bitter ako sa Filipino noon pero nang mauso sa akin ang paggawa ng blog, mas naging patok sa akin ang paggamit ng English.  Para kasing hindi cool kung magtatagalog ako sa blog ko, walang dating.  Kahit nagkakilala na kami ni Bob Ong noon, hindi ko pa din nakaya ang pagsusulat ng gaya ng ginagawa niya.  Naka-ilang blog din ako noon hanggang sa magcollege na ako.  Unti-unting sumagi sa utak ko na may natatagong ganda ang mga likhang nasusulat sa Tagalog.  Siguro dahil mas lumawak ang mundo ko at mas naintindihan ko ang lipunang ginagalawan ko.  Bukod sa College Hymn na nasa wikang Filipino, nakakilala din ako ng mga simpleng tao na mas malalim ang pagpapahalaga sa Filipino na nagkataon ay wika ko din naman.  Nang balik-balikan ko ang mga likhang isinulat ko, nag-iba na ang tunog nila.  Unti-unti na din nagbabago ang paniniwala kong mas may dating kung iEnglish-in ang bawat kanto at sulok ng blog.  Nauwi ako sa paggawa ng mga kwentong Taglish.  Naenjoy ko at napansin kong mas madali, mas natural, mas magaang bumuo ng mga salita at ideya.

Makukumpleto na sana ang conversion ko noon kung hindi lang sa GE kong English1.  Naramdaman kong mahirap pala talagang magsulat sa wikang ‘yon.  Ang hirap maglapat ng emosyon at opinyon.  Ginawa ko na lang basic ang lahat, tutal basic college english naman ang course title ng subject kong ‘yon.  Sa bawat paghihikahos ko sa paglikha, tumatakbo sa isip ko na alang-alang sa kumikinang na grade, kaya ko ‘yon.  Nakapagpasa naman ako ng 2 essay at nakasurvive ako ng isang sem habang naghihingalo ang katauhan ko sa paghanga sa wikang banyaga.  Bilang ala-ala, isinama ko sa mga blog ko ang huling seryosong likha na ‘yon na nagpapaka-english.  ‘Yun man ang huli, nakapagbigay saya sakin ang farewell essay kong ‘yon kahit sa mababaw na paraan.  Nagkataong napadpad ang ex-crush ko sa mundo ng mga blog ko at nasabi niyang may galing naman daw ako sa pagsusulat sa english.  Nakakatawa na sa panahong isinuko ko na ang friendship namin ng wikang ‘yon, saka may ipinadalang messenger upang kahit papaano ay magdalawang isip man lang ako.  At sa anyo pa ng crush ko.  Ang mali nga lang sa setting, sinambit niya ‘yun habang nagrereklamo akong ‘di ko gagawin ang share ko sa project namin (na may kinalaman sa pagsusulat sa English).  Ngunit kahit alam kong binobola niya lang ako dahil tinatamad siyang ipasa ko sa kanya ang trabaho ko, naramdaman kong magandang farewell gift na ‘yun para sa akin.

Pagkatapos ‘nun, naging full-pledged Filipino blogger na ako.  Nagsimula na din ang panata ko sa idol kong si Bob Ong.  Hindi ko na tinantanan ang pagtangkilik sa wikang itinahi sa aking dila na hinding hindi ko ipapa-arbor o isasanla kahit pa buong araw akong pilitin ng ex-crush ko.