HS

Kanina, napagtripan na naman namin ng ate kong korean wannabe na magreminisce ng highschool life.  ‘Di ako mag-eemote ngayon dito kaya ‘wag mangambang paiiyakin kita pero dahil alam kong mas nakakaengganyo talagang magbasa ng kahit ano (e.g. nobela, tula, love letter ni manliligaw/ka-MU/cuddle partner, notes sa Biology, o manual ng nabili mong camera na nakakaganda raw) kapag may background music, nagpost na din ako ng Youtube video sa ibaba para makantahan ka ni Ate Shawie ng “Highschool Life” habang nagbabasa.  ‘Wag masyadong dibdibin ang lyrics (lalo na kung may bigla kang naalala) dahil baka hindi maka-get-over at masisi mo pa ako.

Mag-aanim na taon na simula nung grumaduate ako, pero hanggang ngayon nakakamiss pa rin ang highschool days.  Karamihan naman ata, hindi nakakamove-on sa buhay highschool nila.  Kung pa-highschool pa nga lang siguro ako ngayon, excited na siguro ako dun sa bagong pauso ng DepEd na K12 curriculum.  Mantakin mo, maeextend ng 2 years ang bonding moments n’yo ng mga kaibigan mong makakakuntsaba mo sa pageexperiment sa maraming bagay (e.g. hairstyle, bisyo, lovelife, extracurricular and other pa-epal activities, fashion style, music, at kung anu ano pang kaweirdohan at kabaliwan), makakagroup mo sa pagbuo ng pangarap (o ‘yung mandadamay sa course na kukunin para classmates pa din kayo hanggang college), at makakasama mo sa pagtransition mula sa pagiging batang uhugin at mukhang sabukot sa pagiging dalaga at binata na unti-unting magiging problema ang ayos ng buhok (at bangs), kung paano ang pinakamabisang paraan para mapansin ni crush o ng gustong ligawan, kung kanino kokopya  ng assignment (o exam), kung saan tatambay pagkatapos ng klase (o kung kelan aabsent para tumambay), o kung may tagos ba sa palda (at kung sino ang hihingi ng bulak na may hydrogen peroxide sa clinic at kung paano mo ieexplain sa nurse na hindi sapat ang isang bulak para makatanggal ng tagos nang hindi siya makukulitan at maiinis sa’yo).  ‘Yun nga lang extra gastos talaga ‘yang K12 na ‘yan sa mga nagpapa-aral at pinapaaral ang sarili kaya malalim na isyu ‘to na hindi ko kayang i-blog nang seryoso.  Masarap lang isipin na sana nga mas matagal ang highschool life namin noon.  Sana tinanggal na lang ‘yung kinder (tutal isa lang naman ang naging kaibigan ko ‘nun) o binawasan ng ilang taon ‘yung elementary (tutal dun ata lumapad ang paa ko kakatakbo nang nakapaa para ‘di mataya sa sikyo at kakatalon nang nakapaa para magwagi sa chinese garter, 10/20, at kung anu-ano pang larong goma na may dinedeklarang mother).  Sana hindi na lang pala kami nagbakasyon noon tuwing summer o kaya sana naka-dorm kaming lahat sa loob ng campus para nasulit ‘yung maraming pagkakataon at bonding moments.  Kapos kasi e, alam mo ‘yon?

Pero swerte ko kasi kahit na sa tingin ko na bitin ang highschool days na binigay sa’min, nakahanap pa rin ako ng mga tunay na kaibigan na hanggang ngayon ay mga taong pinakamalapit  pa rin sa akin.  At namiss ko sila ngayon (‘yung mga madalas mag-online, medyo na lang syempre).  Pero kahit miss ko na kayo, ayokong humingi ng reunion kasi si Tyron Perez, ‘yung namatay na artista na bunga nung talent search na Starstruck, hingi daw nang hingi ng reunion.  Ayan, dedbol na ngayon.  ‘Yang paghingi ata ng reunion ang modernong katapat ng pagkanta ng My Way.  Marami pa akong pangarap kaya kita kits na lang whenever, wherever.

dapat wacky na lang lagi ang class picture, mas makatotohanan kasi.. AT challenging!

Advertisements

I Do

Ayokong-ayokong umaattend ng mga kasal.  O siguro dahil boring ang halos lahat ng napuntahan ko nang kasalan.  ‘Yung iba pa dun nag-flower girl ako at nagsaboy ng flowers sa aisle habang sapilitang ngumingiti sa mga taong hindi ko naman masyadong kakilala.  Ang pinakamasayang memory ko na e ‘yung nakapagbaon ako ng mga kendi na tinago ko sa ilalim ng mga bulaklak kaya masaya akong ngumunguya habang nagsusumpaan ng panghabang buhay na pagmamahalan ‘yung kinakasal hindi ko na actually matandaan kung sino ang kinakasal.  At hindi ko rin naeenjoy ang reception.  Hindi pa ako nagiging abay pero kung pagbabasehan ang experience ng mga ate ko, alam ko na mas malala ang memories.  Bukod sa makikiupo ka sa mga kapwa mo abay na hulas na ang make-up, pipilitin ka pang makigulo at makiriot sa pagsalo ng bulaklak ng bride.  Hassle!

Ayokong ikasal.  Ayokong ikasal kung ganung ka-negative ang definition ng pagka-“memorable” ng isang mahalagang phase dapat ng buhay ko.  Kahit na hindi ko pa maimagine ang sarili kong kasal, at least alam ko kung ano ang mga dapat kong hindi gawin para hindi mabagot ang flower girl ko at magtanim ng galit sa idea ng pagpapakasal hanggang sa pagtanda niya.  Pero nasa dulo pa ng to-do list ko ang magsuot ng wedding gown at magpapalit ng apelyido.  Sigurado ako na marami pa tayong, lalo na ako na, kakaining bigas bago ko baguhin ang numbering sa listahan kong ‘yon at magpakalat ng wedding invitation at magsabit ng tarp sa bawat kanto para iannounce na ikakasal na ako.  Bigas muna ang trip ko ngayon dahil mas madali kasing iluwa ang bigas kaysa sa kanin.

Kahapon, dahil hindi naging masyadong maganda ang araw ko, nagliwaliw ako sa internet para maghanap ng magpapasaya sa’kin.  Mga bagay na pwedeng magpasabog ng saya sa buhay ko: (1) formspring ni Ramon Bautista ; (2) bagong balita sa Azkals; (3) random tweets o private messages ng mga kaibigan para lang sabihin na “i miss you” o “i have kwentooo”; o (4) makapagblog ako.  Ginawa ko lahat nang ‘yan pero hindi pa rin nataob ang pagka-fail ng araw ko dahil sa trabaho.  Lalalala, nang biglang napadpad ako sa blog ni Patty Laurel at nakita ko ‘to.

Hindi ko pa alam kung ano/paano/bakit/kanino/saan/true or false/fill-in-the-blanks/paano idedescribe ang dream wedding ko.  Pero isa lang ang sigurado ako.  Gusto ko hindi lang ako ang matotouch, mapapaiyak, kikiligin, at mapapa-“aaawww”.  Gusto kong maramdaman naming lahat, kahit na kami lang ng future labidabs ko ang mag-a-I-do, na totoo ang true love at marealize nila na masaya naman palang umattend ng kasal kahit na ninang pa sila, abay, flower girl, unofficial photographer, tagabigay ng give-aways, host sa reception, o tagabantay sa parking lot.  At dalawang paraan lang ang naiisip ko para magawa ang misyon kong ‘yan.  Magpakasal kaya ako next week?

Dahil wala pa akong pera at hindi pa nababagok ang the one ko kaya ‘di niya pa narerealize na naliligaw siya sa puntong ‘to ng buhay niya, hindi ko ‘yun pwedeng gawin.  May isa pa akong chance.  Hindi ko man kayang buuin at idesign ang love story ko na parang blog para maging ka-level ng kwento ni Carlo at Cat dun sa video, gusto kong tumulong para ikwento at i-share ang love story ng mga taong natagpuan na ang one true love nila.  Kahapon ko nafeel na gusto kong gawin ‘yan, na may isa pa pala akong calling sa buhay.  Totoo pala na lahat ng nangyayari sa buhay ay may dahilan.  Ngayon, kampante na ako dahil may purpose naman pala ang pagtitiis ko sa pagpaflower girl ko at hindi nasayang ang naputol na buhay ng mga bulaklak na ikinalat ko sa simbahan.

Wala pa akong bonggang videocam at program sa computer para mag-edit at pagandahin ka, pero sinisigurado ko sa’yo na kapag natupad ko na ang misyon kong ‘to, babaguhin ko ang definition mo ng pagka-“memorable” ng kasal.  Bigyan mo lang ako ng panahon para maging lisensyadong engineer muna at makapag-ipon bago makapagsideline at makapagsaboy ng love sa madla.  Kung drawing lang ang lahat ng naiisip ko ngayon, kudos na lang sa lahat ng taong tumupad at tutupad sa pangarap na tulad ng akin.  Balang araw, aarkilahin ko kayo.

Sa future victim pakakasalan ko 147 years from now, goodluck.  Ayokong umaattend ng kasal at reception, naggogown at naghiheels, naghahawak ng bulaklak, naglalakad habang pinagtitinginan ng ibang tao, at humahawak ng kalapati.  At sana mas matindi ang imagination mo sa’kin dahil kahit balak kong maging wedding planner/tagagawa ng wedding video sa ngayon, wala akong plano at wala akong balak planuhin ang sarili kong kasal.  Dahil nabubuhay ako sa mga sayings at advice ni ramon bautista sa formspring, ang dream wedding ko lang naman kasi ay”sa tabi mo” ano’ng cheesy ka dyan, bawal kumontra.

At sa lahat ng balak nang magpakasal, pag-isipang mabuti dahil mahal ang annulment at hindi pa tapos magsabunutan para sa Divorce Bill kaya walang cool off, cool off wag kang pauso at saka hindi ko pa kayo pwedeng gawan ng wedding video.  At saka sabi nga nila, hindi ‘yan parang kanin na pwedeng iluwa kapag panis na o kung hindi mo mahanap ang tinik ng isda na nasama sa pagsubo mo gamit lang ang dila mo.  Kadiri ang kanin na durug-durog na at mamasa-masa.

..at kung bakit dapat iwasan ang A Crazy Little Thing Called Love ng mga taong cheesy

Kung susukatin ang ka-cheesyhan ko sa buhay ko, malamang malalaos ang Cheese Ring, Cheese Whiz, at ang extra cheesy mac and cheese recipe ng kungsinumang chef at kusinera at ng iyong suking karinderya .  Hindi ko alam kung namamana ba ‘yun o nakukuha sa hangin o sa ibang tao.  Sa mga kwento ng nanay at tatay ko nung magboyfriend-girlfriend pa lang sila, parang wala namang signs ng kung anumang kacheesyhang pampelikula na pwedeng naiagos nila sa blood vessels ko.  Kung nakukuha sa hangin, bakit pakiramdam ko mas mataas ang level nung akin kesa sa mga taong nasa paligid ko? Directly proportional ba ang kacheesyhan ng isang tao sa amount ng hanging naiinhale? May pahiwatig ba ‘yun sa size ng butas ng ilong ko o sadyang maiksi at kaunti ang buhok ko sa ilong kaya palpak ang pagfifilter ng hangin loaded with cheese at oxygen na nagaganap? Kung nagkakahawaan naman ang lahat ng tao, bakit may nasasabihan ng corny at cheesy? Sino sila at bakit immune sila sa kacheesyhan na meron ako?

Napagdaanan ko din noon ‘yung phase na hindi ako nagpapahuli sa mga Asianovelas at librong kilig to the bones.  Nirecord namin ang Meteor Garden.  Kinilig ako sa Sweet Valley Junior High.  Ilang beses kong pinanood ang Full House.  Hindi ko din tinatanggi na halos lahat ng paborito kong pelikula ay love story ang focus.  Umaasa akong ang the one ko ay si Landon Carter o si Noah Calhoun o magkakaroon ako ng sarili kong kwento ng 500 days of Summer.  Pero umabot din ako sa phase na ako na mismo ang nacornyhan sa sarili ko at naisip kong mabuhay sa totoong mundo na mas maraming Dao Ming Su at Justin nung hindi pa sila naiinlove kay Sanchai at kay Jessie o ang pinakamalapit ng taong pwedeng makipaglandian sa’tin ay si Summer na walang idea ng commitment at true love dahil tayo ang Tom ng buhay niya.

Pero totoo nga ata ang Aegis nang sabihin nilang tuloy tuloy ang pag-ikot ng gulong ng buhay dahil parang bumabalik uli ang phase ko ng kacheesyhan.  Hindi ‘yun dahil naka-100 ako sa videoke ng kantahin ko ang Luha, o dahil nagtagpo na kami sa may dalampasigan ng matagal ng nawawalang the one ko, pero dahil nagpapilit ako sa mga ate ko na panoorin ang A Crazy Little Thing Called Love.  Kung napanood mo na ‘yun, malamang nangiti ka kaagad at kinikilig ngayon.  Inhale, exhale, 1, 2, 3, tumingin sa salamin at i-assess ang sarili kung nasaang banda ka na bilang si Nam.  Kung blooming at kuminang ka sa salamin, ikaw na! malamang abot-kamay mo na si P’Shone.  Kung nadismaya ka sa nakita mo, ipasok ang dvd ng CLTCL o isearch sa youtube at panoorin buong maghapon hanggang sa mawala ka sa sarili at humaba ang buhok mo.

Kung hindi mo pa napapanood, ok lang ‘yan.  Nakakakilig at nakakaaliw man, hindi naman kawalan sa buhay ang pagpapalampas mo sa pelikulang ‘to.  Pero kung sadyang marupok ka at madaling mainggit sa kasiyahan ng ibang tao, gusto ko lang sabihin na iilan na lang ata kayo na hindi pa nakakapanood ‘nun LOLJK, gusto kong malaman mo kung bakit/saan ako o kami nakarelate.

1.  Stages ng pagkakaroon ng crush na pagdadaanan mo with your BFFs

Denial stage – ‘Yung tipong caught in the act ka na pero itatanggi mo pa din na crush mo si crush dahil nahihiya ka o ayaw mong kantyawan ka ng mga kaibigan mo.  Minsan, lalo na kapag ‘di kagwapuhan at hindi pwedeng ipagyabang si crush, magkukunwari ka pang nadidiri at naaasar.  At kung sobrang haba naman ng pila ng mga karibal mo kay crush, ipapangangalandakan mong “Yan?! Gwapo ba ‘yan? Hindi naman kaya!” at magfifeeling na hindi ka bibigay sa tawag ng mababaw na pag-ibig.

Ok-fine-crush-ko-siya-silence-na-may-kasamang-ngiting-pademure stage – Dadating ang araw na pipiliin mong magpakatotoo na at itigil na ang pagkukunwari dahil hindi fun ang kiliging mag-isa.  Masarap ang pakiramdam na nailabas mo na sa wakas ang matagal mong kinimkim na kilig at saya sa tuwing lolokohin ka nila kay crush, pero mag-ingat sa venue na pipiliin mo kung gagawin na ang moment na ‘to.  Siguraduhing wala sa 5-meter radius si crush dahil matagal-tagal at medyo magiging agaw-pansin ang magiging reaksyon ng mga kaibigan mo: “yihiiiiiiiiiiiiiiii <insert name of crush here>” (repeat 10x)

Kantyawan stage – Masaya ‘to sa mga unang araw dahil bulgaran na ang reaksyon ng mukha at puso mo sa tuwing abot tanaw si crush at pwede mo ng kurutin/hampasin/yugyugin ang kaibigan mo sa sobrang kilig.  Pero dadating ang araw na ikaw na mismo ang gustong magtago o magdistract sa circle of friends mo sa tuwing dadaan si crush para maiwasan ang paulit-ulit at traumatic na pangangantyaw nila sa pagkapula ng pisngi mo o kahit sa no-reaction-at-walang-malisya-kunwari-na-tingin-mo hanggang sa mapalingon si crush at maweirdohan sa tropa niyo.

That’s-what-friends-are-for stage – Para makabawi (o dahil sadyang pagod na silang mang-asar), tutulungan ka pa ng mga kaibigan mong mang-stalk at magplano para makidnap mapansin ka ni crush.  Nakadepende ang saya at pagkamemorable ng stage na ‘to sa level ng katinuan ng mga kaibigan mo.  At tandaan na wag makikipagkaibigan sa mas maganda sa’yo, dahil magiging mapanganib ang stage na ‘to kung kamukha ni Anne Curtis ang best friend mo.

2.  This must be a sign!

Nawawala ang depinisyon mo ng kababawan basta tungkol kay crush.  Ito lang ang mga bagay na nagreregister sa utak at puso mo:

  • Nalaman mong alam niya ang pangalan mo.
  • Binigyan ka niya ng mangga!!!!!!!
  • Nginitian ka niya. (kung kumindat pa sa’yo, e di ikaw na!!!)
  • Nambully siya ng nambully sa’yo at ibinili ka pa ng softdrinks.
  • Hinawakan niya ang kamay mo nang muntik ka ng mahulog sa stage.
  • Lumingon siya ng binulong mong “lumingon ka”.

Marami pa ‘yan at kung napanood mo na nga yung movie, may dagdag kilig lahat ng ‘yun.  At dahil napanood ko na nga, ayoko ng isulat lahat dahil baka mahimatay ako sa kilig o.a..

Pero kulang pa lahat ng pinakita ng bidang character kung ikukumpara sa mga nangyari sa’yo o sa ating lahat na feeling mo/natin noon ay pinadala ng tadhana para iparamdam sa’yo/sa’tin na natagpuan mo na si the one at oo, type ka din niya.  Walang limit ang kababawan.  Example 1: Tinext ka ni crush para magtanong kung nasa school ka na at kung may dala kang yellow paper.  Example 2: Kamay ni crush ang sumalo sa inaabot mong bayad sa jeep.  Matindi ang kapit ng mga ganitong pagkakataon sa memory mo at ang mga pelikulang tulad ng A Crazy Little Thing Called Love ang magpapadikit lalo sa pagkakapit ng mga ‘yan sa kasuluk-sulukan ng utak mo.  Good luck.

3.  Bibigay ka din!

Iba ibang paraan ang pwedeng ma-qualify sa goal na ‘to.  Dumadating ‘to kapag unti-unti ng nauubos ang signs sa paligid at hindi na kinakaya ng imagination mo ang pagpapakilig sa sarili mo.  Pwedeng sabay din ‘to nung planning stage na pamumunuan ng mga kaibigan mo, pero kadalasan kasi sandali lang ‘yun dahil unang-una mas matindi ang driving force mo kesa sa mga kaibigan mo na malamang ay may sariling crush din na gustong maabot.  Mas maraming individual activities ang stage na ‘to kesa sa joined forces na stalking nyo ng mga kaibigan mo: tipong pag-imbento ng kung anu-anong talent, hobbies, angking katalinuhan, at marami pang iba para lang umangat at mapansin ni crush.  Pwede ring daanin sa dasal, kulam, tingin, o nakamamatay na pabango sabay daan sa harap ni crush.  Pero kung maisasabuhay mo din ang pagiging swan mula sa pagiging ugly duckling, kering keri mo ang stage na ‘to Ikaw na!.

4.  Love is blind…

….kaya minsan pumapalya talaga ang panang para sana ay kay crush.  Parang teleserye ‘to pero nangyari ata ‘to sa halos lahat ng tao.  Ayaw man daw sa’yo ni crush, may idedeliver naman ang tadhana na kakagat sa pain mo.  Kung sadyang mahaba ang buhok mo, pwedeng ito din ang magiging sagot sa problema mo dahil baka marealize ni crush na gusto ka niya kapag naramdaman niyang may ka-sparring na siya para sa’yo Another ikaw na moment!.

5.  This is it!

Ito na ang climax ng kahit anong love story, kapag nagka-aminan na.  Dalawa lang ang pwedeng mangyari pagkatapos: (1) Mapahiya ka dahil nalaman mong wrong timing ka dahil may labidabs na siya at dahil isa lang ang puso niya hindi ka niya pwedeng sagutin ng “i love you too”, maiiyak ka pa sa sobrang tindi ng emotions, sabay mahuhulog ka pa sa swimming pool at magwawalk-out na basa at broken hearted; o (2) pareho lang nung (1) pero dahil sadyang pinagpala ka ay makakatanggap ka ng notebook/photo album kinagabihan at malalaman mong hindi one sided ang lahat at mabubuhay ka na sa kilig from the past.

Ang saya siguro kung pwedeng magkatotoo ‘yung kwento ni Nam at ni P’ Shone at kung magpaparaffle si God na ‘yun ang grand prize, malamang magkaroon ng maraming draw dates sa sobrang dami ng sasali.  Hindi ko alam kung ‘yung pagka-imposible nung kwento ang nakakakilig o sadyang ganun katindi ang pag-asa ng mga tao na magkakaroon din sila ng sarili nilang version ng ganun, na mabibiyaan din sila ng sarili nilang labidabs kahit consolation prize pa.  Siguro nga.  Kung hindi man mangyari ‘yun, ipasok ang dvd o itype sa youtube search box ang A Crazy Little Thing Called Love at panoorin buong maghapon hanggang sa mawala ka sa sarili at humaba ang buhok mo at dumating ang taong magpaparealize sa’yong laos ang pelikulang ‘yun dahil hindi niyo pa naman nasisimulan ang love story niyo, ang love story niyo ni <insert name ni the one>.

Para kay B (Ricky Lee)

Pagkatapos ng isa’t kalahating taon ng pangungulit sa mga ate ko, sa wakas napadalan na rin nila ako ng kopya ng Para kay B (o kung paano dinevastate ng pag-ibig ang 4 out of 5 sa atin) na isinulat ng nag-iisang Ricky Lee.  Nang malaman ko noon na irerelease na ang librong ito, na-feel ko agad na maaaliw ako dito at inassume ko na agad na magiging paborito ko ‘to kahit hindi ko alam kung tungkol saan, para kanino, o kung makakakonek ba ako sa utak at puso ni Ricky Lee.  Basta naramdaman ko lang, imaginary love at first sight.


Kagabi.  Natapos ko na siyang basahin.  Hindi ko alam kung ano ang mga tamang salita na dapat kong gamitin para i-describe ang mga nabasa ko.  Kakaiba.  Ni hindi ko nahulaan ang mga mangyayari sa bawat page na binuklat ko.  Tagos sa puso.  Hindi ko sigurado kung dahil emo lang ako o kung dahil wala akong puso kaya parang lumagpas sa magkabaling side ng ribs ko ang 5 love stories na nabasa ko.  Masterpiece.  Magkakaroon talaga ng himala at maghahalo ang langit at lupa kung kokontra ka pa.

Magpatuloy sa pagbasa

tru lab.

First love never dies.  But, true love buries it alive.

Love is blind.  Love is not blind – it sees more, not less.

Love is like a rosary full of mystery.  Love is not a mystery; it’s everything.

Love is simple.  Love is complicated.

Andami-dami namang meaning ng love.  Love is ganito.  Love is ganyan.  Minsan malalim, minsan walang kasing babaw.  Minsan nakakagaan ng pakiramdam parang instant gamot sa problema, minsan nega at tinutulak kang maging suicidal.  Minsan tagos sa puso mo kapag tinwit ng kaibigan mo kaya ia-RT mo pa, minsan hindi ma-konek ng brain cells mo ang logic kaya narealize mong wala lang maisip na facebook status ang kaibigan mo kaya inimbento nya  lang yun kasi uhaw siyang makakuha ng sandamakmak na ‘like’ at ☺ ☺ ☺ mula sa kanyang mga kaibigang emo.


Kung ako ang iinterview-hin mo (o formspring kaya, dali meron ako nun, dahil cool ako, at dapat maki-ganun ka din dahil ‘yun ang uso ngayon, pramis), wala kang mapapala sa akin.

Magpatuloy sa pagbasa

Stalker ba ako?

Sa bawat araw na nakakasalamuha ko ang sarili ko, hindi ko na napapansin kung normal pa ba ako o sadyang tagilid lang ang pakikitungo ko sa salitang normal.  Kahapon, muli akong napaisip.  Dejavu.  Parang nag-reunion ang mga ala-ala mula noong buhay na buhay pa ang social life ko.  Sabi ng isa sa mga boss ko kahapon habang nakikipagtsismisan sa tatay ko, “Bogart (hindi tunay na pangalan ng tatay ko, naaaliw lang ako sa tunog niya, kung BOGART ang pangalan mo, i-friend mo ako dali!), I think you’re daughter is stalking me”.  O hindi.  Sino’ng stalker? Hindi ako stalker.  Hindi.



Pero dati oo.


Wala akong gang.  Wala akong mga “bata” o kahit isang alagad na nakaleather jacket na on-call sakaling may potential victim na ako.  Hindi ako big-time.  At lalong hindi ako pwedeng rentahan at arkilahin.  Underground lang ako noon.  Simpleng galaw.  Kaunting sulyap.  Para-paraan.  Dahan-dahan.  Para sa sariling kapakanan at kaaliwan.


Kung tutuusin, pihikan ako.  Kaunti lang ang mga nabiktima ko noon.  Long-term ang uso sa akin.  Sapat na ang mga daliri mo sa kaliwang kamay kung dodrawing-an mo ng mga mukha ang mga dulo nito sabay gawa ng pagsasadula ng mga kabaliwan ko noon.  May classmate, may kaibigan, may sikat, may kakilala ng kaibigan, may crush ng kakilala, may teacher, may di-gaanong stranger at syempre may hindi ko talaga kilala.  Kung 5 lang ang daliri mo sa kaliwa, drawing-an mo na din ang kanan.


Wala naman akong ginawang katakwil-takwil.  Baka nga katulad lang kita nang hindi mo nalalaman o baka ang ini-stalk ko pala noon ay mas malala pa sa akin.  Ang mahalaga lang sa akin noon ay ang pangalan, buong pangalan.  At dahil ang swerte ay pakalat-kalat lamang, madaming sumasambot sa tulad ko.  Ang pinakamamahal kong world wide web.  Konting click lang, may nakahain nang juicy para sa aking lalamunan; birthday, paboritong pelikula, hobbies, idol na artista, paboritong teleserye ni juday, paboritong kanta ni roselle nava, school, likes at dislikes.  Nalalaman ko din kung jologs ba siyang umasta o conyonistic kung magsalita o kung buhay na niya ang pagbaby-talk.  Nakikilala ko din ang mga tao sa buhay niya, kaibigan, kapatid, classmate, pinsan o kapitbahay na paminsan-minsan naman kapag natuwa sa akin ang swerte power sa paligid, makakatagpo ako ng connecting line, ng bridge sa buhay ko patungo sa mundo nila.  Nandyan din ang mga public photos, at ika nga ng isang kantang hindi ko naman paborito pero gusto kong isama ngayon if a picture paints a thousand words... na totoo namang nagdudulot ng walang hanggang kasiyahan at paminsan-minsan, naipagmamalaki pa sa iba na parang pusang nagyayabang sa dagang natalisod niya. Minsan may mga blogs at shout outs din na nakakatulong din sa pagiimagine at pagbuo ko ng over-all personality at character niya.  At syempre nasasagot ang tanong ko kung may syota-syotaan na ba siya o hanggang crush lang siya o sobrang lamya ng social life niya na nais niyang mag-isa panghabang buhay.  Madami talagang bonus dahil kay www at dahil dun madami talaga ang katulad ko ang nabibigyang buhay ang tendency na maging ahem stalker wanna-be.


May ilang bagay naman na dumadating lang sa akin nang hindi sinasadya.  Kusang lumalapit.  Minsan halos masaulo ko ang class schedule niya sa pagiging isang magaling na observant.  Lagi ko siyang nakakasalubong sa ganitong araw sa ganitong oras papunta sa ganitong building.  Halos nabubuo ko minsan ang puzzle kapag pursigido ako o kapag magaling ako sa research ko o kapag naging medyo closed na kami.  Common sense lang minsan ang lahat at syempre ang pagiging alert 24/8.


May iba na hindi nakukuntento sa imaginary world nila.  Nais nila ng execution.  Nais nila ng mabilisang happy ending.  Gumagawa ng shortcut papalapit sa target point.  Tatambay sa madalas niyang tambayan, gagawing hobby na din ang ganitong hobby upang may something common na sila, kukunin ang ganitong subject para siguradong kasama siya ng isang buong sem, kakaibiganin ang kaibigan niya para masaya, lilipat ng boarding house malapit sa kanya o sa mismong dorm na tinitirhan niya para ma-rape siya para maka-closed siya.  At taas-noo kong sasabihing wala akong ginawa dito.  Kaya kung sa tingin mo ay ini-stalk kita noon na sigurado ko naman na hindi, sana’y na-relieved ka sa iyong mga nabasa at nalaman.  Sana’y naisip mong sinungaling ang mga tulad ko.


Sariling effort, determinasyon at dedikasyon plus kaunting budbod ng swerte na may kasamang tsismis mula sa outside forces, ‘yan lang ang sa tingin ko ang nalaman ko mula sa aking mga karanasan.  Wala akong masyadong natutunan sa phase ng buhay kong ito.  Masaya naman ang ganitong hobby ngunit nakakatakot kung gagawing career panghabang-buhay.  Hindi ito ang tamang paraan upang mag-aksaya ng panahon dahil unang-una hindi ka dapat nagsasayang ng panahon at pangalawa hindi ito nakakatuwang paraan upang magpalawak ng mundo mo.  Kaya pakiusap, huwag kunsintihin ang iyong crazy self, hindi ‘yan healthy sa iyo at sa kinabukasan mo.


Stalker.  Tunog rebelde.  Parang ang cool-cool.  Mukhang mas exciting ito kaysa dumapa sa kama at umiyak nang dear god, crush niya ba ako? Bakit naman hindi? Bakit? Huhu.  Siguro nga paminsan-minsan ay hindi natin maiwasan na subukan ang mga ganitong bagay sa mahiyain nating buhay para lamang maiba, para mahawakan natin sa ating mga kamay ang sarili nating kasiyahan, ang sarili nating tadhana.  Sino’ng may ayaw ng ganun? Ako gusto ko nun.  Pero hindi ‘yun ang kailangan ko upang maging masaya.

At para sa boss ko, hindi talaga kita iniistalk.  Ang corny ko naman para gawin ‘yun. Peksman.

Open-minded but close-hearted.

Alam mo ‘yung feeling kapag may crush ka na super crush na crush mo tapos alam mo na may iba siyang type na sobrang love na love niya? Ang sakit di ba.  Ang mas masakit pa dun, kahit anong gawin mo, kahit anong side o anggulo mo tingnan, she’s just so damn perfect, ilang paligo ang lamang sa’yo.  Ang sakit-sakit.

‘Yan ang drama ko sa tuwing nakikita ko si Atom sa tv o nababasa ko ang blog ni Patty.  Perfect match sila, walang duda.  Brains, looks, personality, career, nabiyayaan sila.  No match ako dun.  Ilang beses kong sinabi sa ate ko na sana sa diliman din siya nag-aral dahil baka naging classmate niya si Atom sa Math17 o sa Chem16 o baka nakatabi niya pa ‘yun sa CS lib, e ‘di madali na para sakin ang gumawa ng connecting line sa kanya.  At sinabi ko din na kapag sumali ako sa big brother, si atom ang iwiwish kong papasukin sa bahay bilang surprise! sa akin.  Kung tutuusin,  hindi pa ako malala sa lagay na ‘yan kung ikukumpara nung practitioner pa ako at active member ng liga ng mga nababaliw at nahuhumaling sa idea ng crush nung estudyante pa ako.  Past time ko na lang si Atom.  Para lang hindi magasgas ng tuluyan ang talent ko sa larangang ito.


Aminado ako na mababaw lang ang pagtingin ko sa aspeto ng love.  Para sa akin, ultimate level na ang crush na crush.  ‘Yun ang borderline.  Sa edad kong ito, masasabi kong malayong-malayo pa ako sa pagiging mature kung ang criteria lang ba ay ang nalalaman sa pag-ibig.  Hindi normal but I’m proud of it.


Hindi ko alam kung bakit na-stuck na ako sa ganitong phase ng buhay habang ang ilang friends ko ay namangka na at pumalaot.  Pero kuntento na ako ngayon sa ganitong feeling.  Kuntento na akong makinig sa kwento ng mga kaibigan ko kung paano sila nagkatampuhan at nagkaayos ng mga labidabs nila at manood ng mga palabas na mushy at corny kahit si Bobby Andrews at Angelu de Leon pa ang bida.  Masaya na akong kiligin kapag nakikita ang crush ko o mapanaginapan na kunwari close daw kami.  Ok din ang ganito.  Walang emotional investment at responsibility, walang seryosong heartaches, madaling makapag-move on, at aware ka at tanggap mo na one sided lang ang lahat dahil from the start ikaw lang ang bida sa ilusyong binuo mo at wala ng iba pa.  Immature ang dating kung isisigaw ko yan sa mga lovers out there, pero para sa akin mas marami pang aspeto sa buhay ko na dapat ayusin at seryosohin kaysa magpakalunod at makipagsapalaran sa Ocean of Love.  Aminado naman ako na certified KJ ako sa lahat ng bagay pero sa tingin ko ang mundo ng pag-ibig ay hindi basta-basta.  Ganun ako kaseryoso kung seryosohang usupan sa topic na ‘yan.  Pero naniniwala akong hindi dapat kulong ang whole experience at paniniwala ninuman sa isang prinsipyo o konsepto tulad ng pag-ibig base sa kwento at aral mula sa iba at mga rules at advices sa anumang uri ng media o kaibigan dahil lahat ng iyon ay diretso at short cut sa happy ending.  Na-edit na ang lahat ng sakit at lungkot, makakaiwas ka sa manhole o humps o dead ends na haharang sa adventure mo, napalamutian at napakinis na, in short hindi na totoo, hindi na natural, hindi eksaktong magiging ganun ang love story na nakalaan para sa akin o para sa’yo.  Kaya alam kong kung sasabak ako sa debate ngayon tungkol sa pag-ibig, unang argument ko pa lang, talo na ko.  At kahit high school student kaya akong barahin at patahimikin.


Marami pa akong priorities sa buhay, sobrang dami na nasa hulihan pa ng pila ang pag-ibig.  Ayoko pang sumakay sa bangka at makipagsapalaran sa mundong ‘yon.  Alam kong makulay at exciting ang adventure na ‘yon sabi nila, sampung beses na mas nakakakilig sa feeling ng crush na crush, pero sa tingin ko kasi, hindi ‘yon ang kailangan ko sa buhay ko ngayon.  Hindi bukas o sa isang linggo.  Malayong-malayo pa.


Kaunti na lang siguro ang mga kauri ko ngayon.  Hindi naman ako nag-aapply na maging isang always the bridesmaid never the bride type, pero ang haba pa kasi ng plano ko sa personal kong buhay na ayokong may mangingialam at magpapabago ng schedule ng lahat ng gusto kong gawin at ma-achieve balang araw.  Gusto kong makakuha ng diploma, maging professional, magkabusiness, makabili ng sariling bahay, at magpakasarap sa buhay.  Lahat ng ‘yon, gusto kong desisyunan at paghirapan mag-isa kahit pa maabayan ko na at masaksihan ang kasal ng lahat ng mga kaibigan ko at masubsob na sila sa sari-sarili nilang pamilya pagdating ng panahong ‘yon.


Tunog man-hater ako.  Mula pa nung elementary na sabi ko sa nanay ko na hindi ako mag-aasawa hanggang ngayon na sabi ko sa ate ko na there’s no such thing as love.  Pero masaya ako na nasabi ko ang lahat ng ‘yon based sa kainosentehan at for the sake na maramdaman kong independent ako from anyone.  Kaya hindi dun nagtatapos ang lahat.  But as I said, kulang ako sa personal experience at close encounter kay kupido kaya tunog man-hater ako.  Ganunpaman, marunong din naman akong kiligin at ma-touched.  Marunong lalo akong maka-appreciate ng gwapo at potential crush na maaaring kabaliwan.  Wala rin akong balak tumandang mag-isa balang araw.  Marami din akong pinapangarap na pangalan sa mga magiging anak ko at pati mga school na eenroll-an nila, planado ko na.  At higit sa lahat naniniwala ako kay destiny.  Nakipagdeal nga lang ako sa kanya na saka na ako makikipagconnect sa kanya kapag fulfilled na ako personally at stable na ang lahat.  Maganda kasi na may fallback ka sa anumang desisyong gagawin mo, laging may option b and c, laging may detour kung sakaling pumalpak.

Hindi ko alam kung tunog man hater pa din ako, pero para sa akin, hindi marunong mapagod at mainip si destiny gaano pa katagal ang phase ng self-fulfillment at paghahanap ng success and stability sa buhay.  Laging may right time for the right thing to do.  Maaaring saliwa ako sa pangkalahatang konsepto ng pag-ibig, maaaring mapapasama ako sa mga kakantyawan ng “boo!!!” kapag nagspeech ang lahat ng tao sa topic na ito.  Nangongonsensya man ang dating ko, at feeling realistic at practical ang drama ko, alam kong kulang ng spice ang lahat ng point ko sa mga pinagsasasabi ko at baliko ang ilang pinaniniwalaan ko.  Aminado akong kabilang ako sa mga KJ na stay with the book at follow the rules na boses diyan sa tabi-tabi.  Tunog nagpapaka-ako-ang-tama at nagpapaka-judgmental-sa-lahat-ng-puro-fun-at-puso-lang-ang-pinapairal na katauhan.  Kahit na sa personal kong buhay ay sumasakto naman at tumatama ang pananaw at paninindigan kong ‘yon, hindi ako nagpapaka-role model sa lahat.

Iba-iba naman tayong lahat at lalong iba-iba ang love story na pagbibidahan natin.  Maaaring akala natin tayo na ang bida ngayon pero kapitbahay ka lang pala nung totoong bida o wala kang kaalam-alam na ang dinedirect mo palang perfect love story ay ikaw na ang bida at eventually dahil wala ng direktor, tatakbo na ng natural ang kwento, hindi man perfect pero totoo.  Kung malabo pa ang idea at wala talagang direksyon, malamang hindi pa ito ang tamang panahon o hindi pa siya ang the one.  Magtuloy-tuloy lang sa pagstep forward, ibukas ang mata at puso, mas bukas nga lang dapat ang mata dahil ‘yun naman talaga ang susi at pagsisimula ng lahat, ang puso slight lang muna ang pagbukas sa simula, sulyap lang, tapos dramatic na ang next scenes.  At syempre huwag naman i-o.p ang utak sa bawat takbo ng istorya, kahit na minsan parang kontrabida lang ang role niya.  At higit sa lahat, magpakatotoo, mahalin nang buong-buo ang sarili at huwag maexcite at mabaliw sa konsepto ng pag-ibig.  Huwag mapressure sa payo ng iba na gawin mo ito o ibukas mo ito o ifeel mo ito dahil iba sila sa iyo at iba ka sa akin,  Kung sakaling nais mo talaga akong sundin, these are my last words: hangga’t hindi pa nag-a-I-do sa harap ni Bro ang crush mo, ang pag-asa ay still in sight.  Go destiny.  HAPPY Valentines.