Remember Me?

Ngayon pa lang feeling ko kandidato na ako sa mga magkaka-Alzheimer’s 60 years mula ngayon.  Nalilito na ako sa mga birthdays at pangalan ng mga taong kakilala ko.  Hindi ko namamalayan na ang taong kinamusta ko limang minuto ang nakakaraan at ang taong sinabihan ko ng ang tagal na nating hindi nagkikita nang hindi pabiro ay iisa lang pala.   Nakakalimutan ko na ang subject ng kinukwento ng kausap ko pagkatapos niyang magre-enact at magemote emote ng halos 30 minutes.  Pati favorite kong color at kung ilang taon na ako ay nakakalimutan ko na din.  Kung kaibigan kita at nag-aalala ka na kung kilala pa kita, kung feeling mo kasali ka sa mga kakausapin ko dito, pwes, ika’y magalak, kilala pa kita at malamang espesyal ka dahil maliit lang ang memory space ko at isa ka sa mga nakapasa sa audition ng kung sino ang tunay na unforgettable.

Magpatuloy sa pagbasa

Advertisements

tru lab.

First love never dies.  But, true love buries it alive.

Love is blind.  Love is not blind – it sees more, not less.

Love is like a rosary full of mystery.  Love is not a mystery; it’s everything.

Love is simple.  Love is complicated.

Andami-dami namang meaning ng love.  Love is ganito.  Love is ganyan.  Minsan malalim, minsan walang kasing babaw.  Minsan nakakagaan ng pakiramdam parang instant gamot sa problema, minsan nega at tinutulak kang maging suicidal.  Minsan tagos sa puso mo kapag tinwit ng kaibigan mo kaya ia-RT mo pa, minsan hindi ma-konek ng brain cells mo ang logic kaya narealize mong wala lang maisip na facebook status ang kaibigan mo kaya inimbento nya  lang yun kasi uhaw siyang makakuha ng sandamakmak na ‘like’ at ☺ ☺ ☺ mula sa kanyang mga kaibigang emo.


Kung ako ang iinterview-hin mo (o formspring kaya, dali meron ako nun, dahil cool ako, at dapat maki-ganun ka din dahil ‘yun ang uso ngayon, pramis), wala kang mapapala sa akin.

Magpatuloy sa pagbasa

SUPER b

Mahilig akong ngumiti.  Marami ang nag-iisip na mabait daw ako.  May iba ding nagtataka kung marunong ba daw akong magalit.  May iba din sigurong nag-akala na isa akong anghel na hulog ng kalangitan sa napakaswerte kong nanay at tatay.  Pwes, akala lang nila ang lahat ng iyon.  Paminsan-minsan man ay harmless ako pero sa pangkalahatan at sa pagkakakilala ko sa sarili ko, may mga taglay din akong kamalditahan.  I hate me.  E ikaw? Mayron ka lang 5 seconds para sumagot. —– ?


  • Sa bawat paggising ko sa umaga nung bata pa ako, automatic na ang pagpadyak ng mga paa ko sa kama nang walang katapusan with full force.  ‘Yun ang signal sa nanay ko na gising na ang prinsesa (ahem) at kailangan na niyang umakyat sa kwarto at buhatin ang lumpong anak niya.  Oo, ayokong bumabangon sa kama at bumababa sa hagdan ng MAG-ISA.

  • Obviously, ako ang baby ng nanay ko kaya lahat ng bagay at sitwasyon, in favor sa akin.  Kapag may giyera at dramatic moments kami ng ate ko, ako lagi ang lumalabas na kaawa-awang biktima.  At kahit may gawin akong kasalanan katangahan (tulad ng: nakabasag ng flower vase dahil sa napakagaling kong pagjujumping rope sa loob ng masikip naming bahay sa pag-aakalang ang pagtalon sa jumping rope ay  isang indoor game, hindi ba?), basta’t umiiyak ako kaagad, ako pa din ang susuyuin at lalambingin ng nanay ko.  Kapag naglalaro naman kami ng ate ko ng lego, bahay-bahayan, lutu-lutuan, at kung anu-ano pang unknown na larong naiimbento namin, nagwawalk-out na ako kapag time na ng paglilikom at paglilinis ng kalat.  At naiiwan ang ate kong walang kalaban-laban dahil kailangan daw akong pagbigyan dahil bata pa ako.  At dahil dun at sa sobrang pagka-iyakin at pagkamalamya kong bata, never akong pinipili ng ate ko kapag partner-partner ang laban namin kasama ang iba pa naming kapitbahay.  Kapag pilian na, idadahilan niyang laos na ang rules na magkapatid sa magkapatid sabay sabing Kapatid ko na nga yan e, lagi na lang kami at para maiba naman, labo-labo daw dapat ang partner para hindi nakakasawa.  Paniniwala din ng ate ko na kapag ka-team niya ako, SURE WIN na ang kalaban.  (Ako nga ata talaga ang biktima dito, eh? Pero napansin ko kung kanino ako nagmana *o*)

  • Warfreak ako nung bata ako.  Favorite past time ko ang panggigiyera sa kapitbahay namin, si Ben, ang childhood bestfriend ko.  At hindi siya isang batang musmos na binubully ko.  No.  Halos kasing generation na niya ang nanay ko at minsan pa nga siyang naging tutor ko noon sa music oo, isa talaga akong singer, low profile nga lang para iwas gulo.  Lagi niya kasi akong inaasar at pinapaiyak sa tuwing dadaan siya sa bahay namin.  May iba daw anak ang tatay ko na nakatira sa Zambales.  Siya pa nga daw ang tagadeliver ng mga pasalubong at ng manika galing sa tatay ko dun sa kapatid ek ek ko.  At kahit tumatawa ang lahat sa joke niya, ibahin niya ako.  Hindi ako masikretong bata pagdating sa inis at galit.  Talagang hahabulin ko siya papunta sa bahay nila sabay hagis ng tsinelas and the like sa pintuan ng bahay nila.  Sisigaw ako at magwawala nang parang walang bukas.  Hoy Ally (labidabs ni Ben) ilabas mo ‘yang asawa mo, sasampalin ko yan, tatadyakan ko yan, papatayin ko yan, lahat ng morbid na verb na maaari mong isipin part ng dialogue ko ‘yun.  Full of emotions ang drama ko nun, hanggang sa mapaos ako at humagulgol.  Normal scene na yan sa neighborhood namin sa tuwing nandun ako at si Ben.  Para ngang libreng entertainment ako noon.  Pero ngayon mahinhin na ako, kalimutan na ang nakaraan. *-*
  • Grade 1 pa lang ako, uso na ang mga clique sa school namin.  Sila ang mga popular kids na nag-aral ng kinder at nursery sa private school sa center ng lugar namin samantalang kaming mga others ay galing sa mga barangay school, mga nameless na mga bata.  Natapos ko ang grade 1 .  Natapos ko ang grade 2.  Kahit papaano ay naiangat ko naman ng kaunti ang pangalan ko.  Sa bawat klaseng napupuntahan ko, isa ako sa mga angat sa others sinong mayabang?.  Pero hindi ko pa din nakakahalubilo ang mga mas sikat na batang ‘yon.  Lagi silang nasa ibang section.  Swerte ko dahil alam kong wala akong binatbat sa kanila kaya masaya na akong maging queen bee sa maliit kong mundo.  Nang biglang isang araw, grade 3 ako, napagdesisyunan ng principal na ang adviser namin ay ililipat sa grade 5 (sa kalagitnaan ng school year, baliw ata talaga ang nag-isip nun).  Gumuho ang mundo ko.  Isa lang ang ibig sabihin nun.  Lilipat kami sa ibang section.  Mali pala, hahati-hatiin kami at ipapamigay sa ibang section.  Lalo akong mawawalan ng mga kaibigan, oh no.  Habang hindi pa naaayos kung paano nga ba kami hahati-hatiin o pagsasama-samahin, pansamantala akong isinama sa isang section.  May ilang mababait na batang kinakausap at nilalapitan ako, pero dahil nabigla pa ako sa mga pangyayari at gusto kong maibalik ang section namin, nagpaka-rebelde ako.  Mababang klase ng rebelde.  Gumawa ako ng paraan para maka-absent.  Araw-araw akong nagkunwari sa nanay ko na masama ang pakiramdam ko.  Masakit ang tiyan, ulo, ngipin, at kung anu ano pa.  Tiniis ko ang ilang gamot sa tulong ng tubig.  Nang lumaon, nakaramdam din ang nanay ko na isa akong pekeng may sakit hanggang sa wala na akong nagawa kundi pumasok na halos iyakan ko pa sa sobrang pagkainis ko.  Ilang buwan ang nakalipas hanggang sa makagraduate ako ng grade 6, naging mga kaibigan ko ang mga sikat na batang sinasabi ko.
  • Grade 4.  Nakabilang na ako sa circle ng mga privileged na bata (kasama ang mga popular kids).  Nagsimula ang 1st section rule sa school namin.  Lalong na-stressed na kami ang bagong clique sa batch namin.  Mapa-acads o extra-curricular, teacher’s pet, queen bee, ms friendship, kami ang bida.  Pinakapaborito namin ang sumayaw.  Ilang linggo bago ang recognition day, pinili kami ng MSEP (Musika, Sining at Edukasyong Pangpalakasan, tama ba? basta PE) teacher namin na magperform ng isang folk dance.  Madali naming na-gets at namemorize ang sayaw.  At dahil saulado na namin ang buong sayaw at dahil gusto naming masynchronize ang bawat galaw nagpapraktis kami sa auditorium ng halos araw-araw.  Magkakasundo kaming lahat pwera sa isang transferee.  Classmate namin siya, mabait, maganda, matalino, kaya madali din siyang nakasabay sa batch namin.  Pero hindi siya kagalingan sa pagsasayaw.  Hindi ko siya ka-close, pero sabi ng mga nanay/guardian namin (common denominator naming magkakaibigan: tambay sa school ang mga nanay namin) dapat maging mabait kami sa kanya kahit maraming negative chismis tungkol sa kanya.  Pero dahil seryoso kami sa sayaw na ‘yon, lahat ng magpapapangit sa performance namin, kailangang solusyunan.  Dahil siya lang halos ang hindi makasabay sa amin sa sayaw, pinag-solo performance namin siya para mapansin namin kung ano ang mali niyang ginagawa.  Bumaba kami lahat ng stage.  May isang nag-suggest sa amin, Gamitin natin ‘tong styro na letterings ni Sir Legaspi.  Spell natin ang YES kapag tama ang steps niya, NO kapag palpak.  Mukhang ok ang ganung idea.  Hinalungkat namin ang mga nakatambak na styro sa gilid ng auditorium.  Sabay sigaw ng isa, Wag niyo nang hanapin ang letters para sa YES.  E sigurado namang hindi ‘yan tatama e.  Sabay tawa.  At kasama ako sa mga tumawang ‘yon.
  • 1st yr hs.  May isa kaming kaibigan na sobrang patay na patay sa isang college student na babansagan nating Pink, (hindi ko alam kung bakit pink, ang pagkakatanda ko lang lumelevel siya kay Snow white sa kaputian).  Lagi siyang kinikilig sa tuwing nakikita niya ‘yun sa canteen o dumadaan sa lobby.  Valentine’s Day.  Uso sa school namin ang umorder ng chocolates at flowers with free delivery sa mismong classroom ng crush o syota mo.  At dahil playful kami nadamay lang ako dito, inosente pa ako nun, nagcontribute kaming magkakaibigan para makaorder ng isang box ng chocolates para sa aming friend.  Pinalabas namin na galing ‘yun kay Pink kaya imagine-in mo na lang ang kilig at saya ng friend namin ng maputol ang discussion sa classroom sa pagdating ni Ate *someone* dala-dala ang delivery!!! Hanggang ngayon wala pa siyang kaalam-alam sa nangyari.  At wag sana niyang mabasa ito.
  • Nung 4th yr high school ako, sobrang naadik ako sa mga banda.  Aware na aware ang buong bahay namin sa kaadikan ko.  Hanggang sa maging groupie ako.  Nang minsang magkaEB ang yahoogroups ng Hale at nagkataong kakatapos lang ng periodical exam namin at papalapit na ang Intrams, naisip namin ng kaibigan ko na perfect timing ‘yun para umabsent sa school at piliin ang nag-aalab naming pagsinta sa Hale.  Ilang linggo bago ang araw na ‘yun, may usapan na kami ng kaibigan ko na pupunta kami dun ano pa man ang mangyari.  Habang papalapit ang araw na ‘yun, hindi ako nagpaalam sa nanay ko.  Hanggang sa dumating ang araw na pinakahihintay namin.  Pumasok kami sa school nang umaga at hindi pa din ako nagpapaalam sa nanay ko.  Habang papauwi ako, nagtext na ako sa nanay ko.  At pag-uwi ko, Nay, manonood ako ng concert ha, wala naman kaming gagawin sa school e. Konting explain lang kung saan at kung sino ang kasama ko, *ting* nakuha ko agad ang blessing ng nanay ko.  Ganun lang ‘yun.  Nakauwi na ako ng 5am at sinundo pa ako ng nanay ko sa kanto namin ng walang sermon o galit o kung anu mang makakasira ng happiness ko.  Cool, noh?
  • Isa sa pinakamalalang ka-bi-atch-an ko ay nang magsimula ang proseso ng visa application ko.  Unang-una, nabigla ako na may ganun palang desisyon ang pamilya ko na ako ang mauunang iexport sa amerika.  Pangalawa, nasestressed ako sa acads plus org application ko nang mga panahong iyon.  Pangatlo, masyado akong nag-eenjoy sa buhay ko sa school para ibaling ang happiness ko sa isang bagay na alam kong puputol sa present life ko.  Mula simula hanggang sa final interview ko sa embassy, wala akong kasing maldita. Isa sa mga memorable dialogues sa buhay ko ang ginawa ko noon, isang tanghalian, habang kumakain ng sinigang at gulung gulo ang isip at pakiramdam, nagdrama ako, sinira nyo na ang buhay ko.  Napatingin ang mga ate ko, sabay sabi ng ano daw?  At mahaba-habang iyakan ang ginawa ko noon habang pinagtatawanan ako ng mga kapatid ko.  Sobrang wala ang puso ko sa phase ng buhay kong iyon. Sikreto ko na kung anu-ano pa ang ginawa ko dahil mahirap ikwento at gawing katawa-tawa dahil masyado pang fresh ang ilan at hanggang ngayon ay bitter pa din ako pagdating sa topic na ito.   Pero hinding hindi ko makakalimutan ang final interview ko noon dahil nagkataong 18th birthday ko nun.  Wala na atang tatalo sa pagka-unique ng debut ko.  Nabati pa ako ng guard ng happy birthday nang iinspect niya ang i.d. ko.  ‘Yun na din ang huling birthday ko sa Pilipinas.  Sa lupain pa ng US embassy.


Marami ang hindi maniniwalang bi-atch ako.  Ako din minsan hindi naniniwala.  Pero di ba mas exciting kapag may konting spice ang ugali ng isang tao? Hindi ba sumisikat din naman ang mga kontrabida?  Mas tumatatak pa nga ang dialogue nila kesa sa mga tatanga-tangang bida e.  Minsan nga mas nakaka-ilang at mahirap kapain ang ugali ng isang super bait na parang living angel na.  Minsan, corny na ang mga taong puro good deed lang ang alam gawin.  Kadalasan, kaunti lang ang mga taong ganun, mababait at kahanga-hanga at ka-idol-idol, kung hindi nabaliw, nagkulong sa kumbento, kinuha na ni Lord, ay nalamon na ng makamundong lipunang mayron tayo.  Lahat naman tayo ay may ginawa o ginagawang no-no kay Bro.  Maaaring napagsisihan na natin ang ilan, naihingi ng tawad, at naibaon na sa limot o ala-ala.  Maaaring may ilang hindi natin alam na nakasakit pala o ka-bi-atch bi-atch at dapat iconfess at pagsisihan.  Human nature nga siguro ang ganun.  Hindi natin maiwasan at hinding  hindi natin maeeliminate sa system natin.  Maraming tukso sa tabi-tabi.  Kusang lumalapit ang mga b.i. (bad influence) sa atin.  Parang malaking magnet ang lahat ng masasamang elemento espiritu sa paligid-ligid at nagkataong may tendency tayong mamagnetized.  Mahirap nga sigurong magpakabuti at magpakabait.  Wala akong masyadong nakakaantig na payo o golden rule na nahalungkat para makapag-enlighten ngayon.  Hindi ko din ipinapamukhang cool ang ipagyabang na mas bi-atch ka sa others o ipagmalaking mas maldita ka pa kay Lavinia at kaya mong lampasuhin ang kahit sinong mag-astang Princess Sarah sa paningin mo.  Ang sa akin lang ang lahat ay nagsisimula sa pag-amin at pagkilala sa kabaluktutan at kamalditahan mo noon.  Kasunod na ang pagsisisi at paghingi ng tawad sa kung sino man ang binully mo, sa sarili mo at kay Bro.  At syempre next na ang pagbabago at pagpapabuti ng sarili.  *Tenen* So much improved you sa lahat ng aspeto, lamang ka pa kay Princess Sarah pagdating sa kainosentehan.  At kung nasaang phase man ako ngayon ay sikreto na lang.  Sa ngayon, hindi pa ako 100% user-friendly at harmless.  On the way pa lang to stardom to goodness.

Crush ko si: Ebolusyon ng KALANDIAN

***** Kung pababawan lang ng mga bagay na nagjojogging at nagtutumbling sa loob ng utak ng isang tao, alam kong hindi ako mahuhuli sa ranking.  Dulot na rin siguro ito ng kakulangan ng social life ko ngayon at pagiging out-of-school youth ng mahabang panahon.  BABALA: font color pa lang, malandi na, at tumpak, oo napansin ko ngang masakit sa mata.  Galing ito sa multiply account ko, at naisip kong essential ang color scheme ko sa blog na ito. *wink*

******


<sing> “crush kita! wooh! 2x”, sa tuwing umaalingawngaw ang commercial na ‘yan, kumukulo ang dugo ko pero dahil wala na  akong maisip na intro, kahit papaano ay napatunayan kong may silbi pa pala kahit papaano ang kantang ‘yan sa buhay ko.

Kung may tanong ang slumbook na “what is LOVE?”, hindi rin sasablay ang tanong na “who is your CRUSH?” na kadalasan ay SECRET ang sagot ng karamihan.  Ano nga ba ang crush? May katuturan ba ang konseptong ito? Ito ba ay pakiramdam, emosyon o isang ideya lamang? May magic ba itong kapartner at may kilig factor nga ba itong souvenir? May age limit ba ito? Bawal bang magtwo time sa iyong official crush? Dapat nga ba itong isikreto o ipagsigawan kaya? Totoo bang ‘di daw normal ang taong walang crush? Isa ba itong mahalagang elemento ng lipunan o ito’y sadyang kalandian lamang?

Kung may evolution ang tao ayon kay Charles Darwin, mayroon din akong version ‘nun.  Hindi man based on scientific facts at lab experiments, mga tunay na pangyayari at obserbasyon ko ang aking naging puhunan.

  • Nung bata pa ako, usong-uso ang mga larong tulad ng 10-20, chinese garter, piko, patintero, at marami pang iba.  May isang laro akong natatandaan na ginagamitan ng jumping rope na may kinalaman sa aking teorya ng ebolusyon.  May dalawang taya na hawak ang jumping rope sa magkabilang dulo habang may isang tatalon sa gitna at iiwasang maapakan ang lubid.  Nalimutan ko ang tawag sa larong ito basta ang alam ko sa last part ng pagtalon, bibigkasin ng sabay sabay ang alphabet, “A! B! C! D! E!….”, isang ikot ng lubid 360 degrees at isang talon ng tumitira sa bawat titik.  Sa letter na matatapatan ng pagkataya o ‘yung moment na maapakan na ang lubid, ‘yun daw ang initials ng crush nung batang tumalon.  Syempre kahit mga musmos pa lang, may halong kalandian na ang larong ito.  Sa karanasan ko, sinasadya kong magpataya sa 1st letter ng pangalan ng crush ko.  Kunwari inosente, malay ba nila.
  • Ang walang kamatayan at favorite ng lahat, ang FLAMES.  Kung hindi ka pamilyar sa larong iyan, ako’y lubusang naaawa sa iyo.  Lahat na ata ng taong kageneration ko, ipinaubaya sa FLAMES ang destiny nila.  Kahit saang lugar, kahit kailan, kahit sa notebook pa sa Biology, may makikita kang ganito.  Maraming naniwala sa kapangyarihan na naidudulot nito, simpleng ngiti, simpleng kilig.  Nauso din ‘yung nacocompute mo ang percentage ng compatibility ninyo ng crush mo sa pamamagitan ng bilang ng letters ng full name ninyong dalawa.  Mas mahabang proseso ito kaysa sa FLAMES pero marami din ang pumatol dito (ahem..).
  • Nung bata pa ako, nauso na din ang mga computer games tulad na lamang ng Counter Strike.  Hindi man ako nakapaglaro ng mga ganyang games, alam kong kailangan ng username o player’s name o whatever na tawag dun.  Bumenta sa ilang kakilala ko ang paggamit ng pangalan ng crush nila bilang username nila.  Ang weird nito, hindi ko alam kung anong kasiyahan ang naidudulot nito.  Oh well, hayaan na natin sila.
  • Nang mauso ang cellphone at text messaging, naging normal na ang mga text galing sa mga number na hindi registered sa phonebook mo.  Ganito lang ang kadalasang laman ng text nila, “Hi (smiley)” o kaya “Hello (smiley smiley)” o kaya “Hi……………” at syempre ikaw naman na nag-aaksaya ng oras magrereply ng “Hu U?”.  Nandyan din ang mga text galing sa mga kilala mo naman na naglalaman ng mga out of nowhere na tanong na kunwari ay hindi nila alam ang sagot tulad ng “gud pm, anong page nga ba ‘yung assignment natin sa Math?” o kaya “huy, saan daw isusulat yung summary nung story? Sa yellow paper ba?”. Whatever.  Pero ang point ko nga pala, ‘yan ang tinatawag na pasimpleng crush.
  • Nung highschool namin may resident photographer ang school namin na madalas dumadalaw sa campus.  Siya ang may hawak ng lahat ng negative ng i.d pictures ng mga estudyante, as in lahat.  Hindi man niya kilalang kilala ang bawat estudyante ng personal at by names, aware siya sa mga uri ng estudyante na tanging picture na oorderin sa kanya ang sagot sa nag-aalab na pagsinta sa kanilang mga crush.  Sanay na siya sa ganitong style.  Paano umorder? Simple lang, alamin ang full name ng crush mo, mainam kung pati year & section.  Then, hintayin lamang si aling photographer, magprepare ng pera (30 pesos ata yun) at ‘yun na, order time.  Kadalasan, pasikreto ang kasunduang nagaganap, walang lalabas na detalye, at siguradong hinding hindi ka isusumbong ni ate sa iyong sinisinta.  Minsan naman, sa sobrang pagtitipid ng ilang estudyante, pinupuntirya na lang ang mga pictures na nakapost sa bulletin board sa loob ng class rooms at ‘yung board ng mga school organizations. Pag-ibig nga naman.
  • Ito ang style na walang kupas, ang mang-asar.  Mula pa noon hanggang ngayon, applicable pa rin ito.  Basta asahan mo nang ang taong kinaiinisan mo dahil lagi kang inaasar at pinapaiyak at laging sinusugod ng nanay mo after mong magsumbong, crush ka nun.  Believe me.  So kung trip mong ipangalandakan sa crush mo ang feelings mo, then what are you waiting for? Subukan na ang patience at boiling point niya.  Good luck.
  • Wala ring kupas ang vandalism sa arm chair, upuan sa bus, pader sa kanto at public restrooms.  Kadalasan katabi ito ng mga nakakaentertain na vandals ng mga hot na hot na tsismis at issue.  Mga tipong “I love you (insert name here)” o kaya “Marry me, (pangalan ni crush)” at kung anu ano pang proposals.  Minsan may mga reply at second the motion kang mawiwitness na siguradong nakakaaliw basahin.
  • Syempre nang sumiklab na ang mundo ng internet, nandyan na ang infamous FRIENDSTER at kung anu-ano pang online community.  Mas dumali na ang trabaho ng mga taong may matinding pagsinta at sumisiklab ang desire na makapaginvestigate, isang click lang sa friendster, TENEN!!!! full details plus pictures. ^o^ eternal happiness.

Maiksi lamang ang teorya kong ito.  Alam kong kulang pa ang mga pinagsasasabi ko para mabigyang kulay ang salitang CRUSH.  Bukod sa tinatamad na kong mag-isip at magtype, ayoko na ring bukuhin pa ang sarili ko sa mga nalalaman ko tungkol sa isyung ito. ^_^  Basta ang masasabi ko na lang, ano man ang tunay na magic sa likod ng salitang ito, huwag itong masyadong dibdibin at pagkatutukan ng panahon tulad ng paggawa ng blog na kakagawa ko lang.  Kung kunwari slumbook ito at may tanong na what is crush?, ang walang kakwenta kwenta kong sagot na huwag mo sanang i-apply sa iyong buhay dahil wala naman akong moral lesson na nais iparating (ito ay dahil wala na akong maisip na ending) ang CRUSH para ‘yang fireworks, makulay, nakaka-amaze, nakakawow, masarap tingalain, nakakagaan ng loob, nakakapagpasaya, espesyal.  Ngunit ganunpaman madali itong mawawala at maglalaho, ilang minutes lang makakaget-over ka kaagad, walang direksyon at patutunguhan, masyadong malayo, masyadong mataas, walang direkta at totoong impact sa realidad, pangpalipas oras lamang, parang sideline ng buhay at higit sa lahat kapag tinitigan at inalayan mo ng mahabang oras, nakakangalay.