HS

Kanina, napagtripan na naman namin ng ate kong korean wannabe na magreminisce ng highschool life.  ‘Di ako mag-eemote ngayon dito kaya ‘wag mangambang paiiyakin kita pero dahil alam kong mas nakakaengganyo talagang magbasa ng kahit ano (e.g. nobela, tula, love letter ni manliligaw/ka-MU/cuddle partner, notes sa Biology, o manual ng nabili mong camera na nakakaganda raw) kapag may background music, nagpost na din ako ng Youtube video sa ibaba para makantahan ka ni Ate Shawie ng “Highschool Life” habang nagbabasa.  ‘Wag masyadong dibdibin ang lyrics (lalo na kung may bigla kang naalala) dahil baka hindi maka-get-over at masisi mo pa ako.

Mag-aanim na taon na simula nung grumaduate ako, pero hanggang ngayon nakakamiss pa rin ang highschool days.  Karamihan naman ata, hindi nakakamove-on sa buhay highschool nila.  Kung pa-highschool pa nga lang siguro ako ngayon, excited na siguro ako dun sa bagong pauso ng DepEd na K12 curriculum.  Mantakin mo, maeextend ng 2 years ang bonding moments n’yo ng mga kaibigan mong makakakuntsaba mo sa pageexperiment sa maraming bagay (e.g. hairstyle, bisyo, lovelife, extracurricular and other pa-epal activities, fashion style, music, at kung anu ano pang kaweirdohan at kabaliwan), makakagroup mo sa pagbuo ng pangarap (o ‘yung mandadamay sa course na kukunin para classmates pa din kayo hanggang college), at makakasama mo sa pagtransition mula sa pagiging batang uhugin at mukhang sabukot sa pagiging dalaga at binata na unti-unting magiging problema ang ayos ng buhok (at bangs), kung paano ang pinakamabisang paraan para mapansin ni crush o ng gustong ligawan, kung kanino kokopya  ng assignment (o exam), kung saan tatambay pagkatapos ng klase (o kung kelan aabsent para tumambay), o kung may tagos ba sa palda (at kung sino ang hihingi ng bulak na may hydrogen peroxide sa clinic at kung paano mo ieexplain sa nurse na hindi sapat ang isang bulak para makatanggal ng tagos nang hindi siya makukulitan at maiinis sa’yo).  ‘Yun nga lang extra gastos talaga ‘yang K12 na ‘yan sa mga nagpapa-aral at pinapaaral ang sarili kaya malalim na isyu ‘to na hindi ko kayang i-blog nang seryoso.  Masarap lang isipin na sana nga mas matagal ang highschool life namin noon.  Sana tinanggal na lang ‘yung kinder (tutal isa lang naman ang naging kaibigan ko ‘nun) o binawasan ng ilang taon ‘yung elementary (tutal dun ata lumapad ang paa ko kakatakbo nang nakapaa para ‘di mataya sa sikyo at kakatalon nang nakapaa para magwagi sa chinese garter, 10/20, at kung anu-ano pang larong goma na may dinedeklarang mother).  Sana hindi na lang pala kami nagbakasyon noon tuwing summer o kaya sana naka-dorm kaming lahat sa loob ng campus para nasulit ‘yung maraming pagkakataon at bonding moments.  Kapos kasi e, alam mo ‘yon?

Pero swerte ko kasi kahit na sa tingin ko na bitin ang highschool days na binigay sa’min, nakahanap pa rin ako ng mga tunay na kaibigan na hanggang ngayon ay mga taong pinakamalapit  pa rin sa akin.  At namiss ko sila ngayon (‘yung mga madalas mag-online, medyo na lang syempre).  Pero kahit miss ko na kayo, ayokong humingi ng reunion kasi si Tyron Perez, ‘yung namatay na artista na bunga nung talent search na Starstruck, hingi daw nang hingi ng reunion.  Ayan, dedbol na ngayon.  ‘Yang paghingi ata ng reunion ang modernong katapat ng pagkanta ng My Way.  Marami pa akong pangarap kaya kita kits na lang whenever, wherever.

dapat wacky na lang lagi ang class picture, mas makatotohanan kasi.. AT challenging!

Advertisements

I Do

Ayokong-ayokong umaattend ng mga kasal.  O siguro dahil boring ang halos lahat ng napuntahan ko nang kasalan.  ‘Yung iba pa dun nag-flower girl ako at nagsaboy ng flowers sa aisle habang sapilitang ngumingiti sa mga taong hindi ko naman masyadong kakilala.  Ang pinakamasayang memory ko na e ‘yung nakapagbaon ako ng mga kendi na tinago ko sa ilalim ng mga bulaklak kaya masaya akong ngumunguya habang nagsusumpaan ng panghabang buhay na pagmamahalan ‘yung kinakasal hindi ko na actually matandaan kung sino ang kinakasal.  At hindi ko rin naeenjoy ang reception.  Hindi pa ako nagiging abay pero kung pagbabasehan ang experience ng mga ate ko, alam ko na mas malala ang memories.  Bukod sa makikiupo ka sa mga kapwa mo abay na hulas na ang make-up, pipilitin ka pang makigulo at makiriot sa pagsalo ng bulaklak ng bride.  Hassle!

Ayokong ikasal.  Ayokong ikasal kung ganung ka-negative ang definition ng pagka-“memorable” ng isang mahalagang phase dapat ng buhay ko.  Kahit na hindi ko pa maimagine ang sarili kong kasal, at least alam ko kung ano ang mga dapat kong hindi gawin para hindi mabagot ang flower girl ko at magtanim ng galit sa idea ng pagpapakasal hanggang sa pagtanda niya.  Pero nasa dulo pa ng to-do list ko ang magsuot ng wedding gown at magpapalit ng apelyido.  Sigurado ako na marami pa tayong, lalo na ako na, kakaining bigas bago ko baguhin ang numbering sa listahan kong ‘yon at magpakalat ng wedding invitation at magsabit ng tarp sa bawat kanto para iannounce na ikakasal na ako.  Bigas muna ang trip ko ngayon dahil mas madali kasing iluwa ang bigas kaysa sa kanin.

Kahapon, dahil hindi naging masyadong maganda ang araw ko, nagliwaliw ako sa internet para maghanap ng magpapasaya sa’kin.  Mga bagay na pwedeng magpasabog ng saya sa buhay ko: (1) formspring ni Ramon Bautista ; (2) bagong balita sa Azkals; (3) random tweets o private messages ng mga kaibigan para lang sabihin na “i miss you” o “i have kwentooo”; o (4) makapagblog ako.  Ginawa ko lahat nang ‘yan pero hindi pa rin nataob ang pagka-fail ng araw ko dahil sa trabaho.  Lalalala, nang biglang napadpad ako sa blog ni Patty Laurel at nakita ko ‘to.

Hindi ko pa alam kung ano/paano/bakit/kanino/saan/true or false/fill-in-the-blanks/paano idedescribe ang dream wedding ko.  Pero isa lang ang sigurado ako.  Gusto ko hindi lang ako ang matotouch, mapapaiyak, kikiligin, at mapapa-“aaawww”.  Gusto kong maramdaman naming lahat, kahit na kami lang ng future labidabs ko ang mag-a-I-do, na totoo ang true love at marealize nila na masaya naman palang umattend ng kasal kahit na ninang pa sila, abay, flower girl, unofficial photographer, tagabigay ng give-aways, host sa reception, o tagabantay sa parking lot.  At dalawang paraan lang ang naiisip ko para magawa ang misyon kong ‘yan.  Magpakasal kaya ako next week?

Dahil wala pa akong pera at hindi pa nababagok ang the one ko kaya ‘di niya pa narerealize na naliligaw siya sa puntong ‘to ng buhay niya, hindi ko ‘yun pwedeng gawin.  May isa pa akong chance.  Hindi ko man kayang buuin at idesign ang love story ko na parang blog para maging ka-level ng kwento ni Carlo at Cat dun sa video, gusto kong tumulong para ikwento at i-share ang love story ng mga taong natagpuan na ang one true love nila.  Kahapon ko nafeel na gusto kong gawin ‘yan, na may isa pa pala akong calling sa buhay.  Totoo pala na lahat ng nangyayari sa buhay ay may dahilan.  Ngayon, kampante na ako dahil may purpose naman pala ang pagtitiis ko sa pagpaflower girl ko at hindi nasayang ang naputol na buhay ng mga bulaklak na ikinalat ko sa simbahan.

Wala pa akong bonggang videocam at program sa computer para mag-edit at pagandahin ka, pero sinisigurado ko sa’yo na kapag natupad ko na ang misyon kong ‘to, babaguhin ko ang definition mo ng pagka-“memorable” ng kasal.  Bigyan mo lang ako ng panahon para maging lisensyadong engineer muna at makapag-ipon bago makapagsideline at makapagsaboy ng love sa madla.  Kung drawing lang ang lahat ng naiisip ko ngayon, kudos na lang sa lahat ng taong tumupad at tutupad sa pangarap na tulad ng akin.  Balang araw, aarkilahin ko kayo.

Sa future victim pakakasalan ko 147 years from now, goodluck.  Ayokong umaattend ng kasal at reception, naggogown at naghiheels, naghahawak ng bulaklak, naglalakad habang pinagtitinginan ng ibang tao, at humahawak ng kalapati.  At sana mas matindi ang imagination mo sa’kin dahil kahit balak kong maging wedding planner/tagagawa ng wedding video sa ngayon, wala akong plano at wala akong balak planuhin ang sarili kong kasal.  Dahil nabubuhay ako sa mga sayings at advice ni ramon bautista sa formspring, ang dream wedding ko lang naman kasi ay”sa tabi mo” ano’ng cheesy ka dyan, bawal kumontra.

At sa lahat ng balak nang magpakasal, pag-isipang mabuti dahil mahal ang annulment at hindi pa tapos magsabunutan para sa Divorce Bill kaya walang cool off, cool off wag kang pauso at saka hindi ko pa kayo pwedeng gawan ng wedding video.  At saka sabi nga nila, hindi ‘yan parang kanin na pwedeng iluwa kapag panis na o kung hindi mo mahanap ang tinik ng isda na nasama sa pagsubo mo gamit lang ang dila mo.  Kadiri ang kanin na durug-durog na at mamasa-masa.

UPCAT

August 7, 2005.  Linggo noon ng tanghali nung kumuha ako ng UPCAT. Last batch kumbaga, last batch ng mga 4th year high school students na magbabakasakaling matupad ang mga pangarap nila at mapabilang sa mundo ng mga Isko at Iska.  Medyo maulan pa ng araw na ‘yon, sinigang ang tanghalian na niluto talaga dahil paborito ko, pampaswerte daw.  Pero kahit paborito kong ulam ang kinakain ko at natutuwa ako kapag umuulan, iba nung araw na ‘yun.  Parang pakiramdam ko, sesentensyahan ako sa ilang sandali lang.  Parang hindi mga paru-paro ang lumilipad sa tiyan ko, sobrang nakakakaba.

Magpatuloy sa pagbasa

Bakit

Sa lahat ng exams na napagdaanan ko mula kinder hanggang ngayon, ang pinakaayokong salitang mangunguna sa mahabang pila ng mga salita na nagtatapos sa question mark ay ang salitang BAKIT.  Para kasing hindi eksakto yung magiging sagot ko.  Tipong kahit mag-suicidal review pa ako at lumagok ng isang pack ng redbull at extra joss, parang nakasalalay pa rin sa judgment at mood ng teacher ko sa minutong checheck-an na niya ang papel ko ang kapalaran ko.  Hindi din biro ang hanapin ang mga tamang salita, sa tamang order, na makakakuntento sa lakas ng dating ng isang bakit.  Mapa-exam, job interview, tsismisan sa palengke, sa txt ng isang kaibigan, sa facebook comment ng ex, sa witness stand, sa formspring, at sa interrogation ng nanay mo.

Magpatuloy sa pagbasa

5/4

Nung bata pa ako, napagbabaligtad ko ang evaporated milk at condensed milk.  Akala ko sa langit napupunta ang mga lobong nabibitawan ng mga batang mahina ang attachment sa pisi.  Akala ko bawal uminom ng tubig kapag kumain ka ng madaming manggang hilaw at bagoong.  Ngayon solved na ako sa mga maling akalang ‘yan.  Pero, nasobrahan ata ako.

Magpatuloy sa pagbasa

Homesick

BABALA:  Overrated ito.  Lahat  naman ng comedy na pelikulang Pinoy, may isang espesyal na drama scene.  Tipong mag-iiyakan o magkokonsensyahan o magsusumbatan ang mga bida.  Highlight ‘yan kadalasan bukod syempre sa bonggang-bonggang outing sa beach o sa park tapos may dance number o kaya kantahan with full choreo at props.  Kaya kahit pilit na pilit akong magpakaclown sa blog na ito, dumadating talaga ang punto sa buhay ko na hindi ko mapigilan ang magdrama at magpaka-emo.  Hindi ko mapigilan ang pagtulo. ng. luha.  Kung talent manager ka, ayoko.  Ayokong mag-artista.  Pramis.



Gusto ko nang umuwi.


Kung makakapulot lamang ako ng pangbili ng ticket pauwi ngayon din, ok na sana ako.  Kanina, nag-emote na naman ako nang halos ilang oras.  Nang dahil sa isang simpleng dahilan, namaga ang mata ko ng buong araw pagkatapos ng todo-todong pagiyak sabay tulog upang makalimot at mahimasmasan.


Maaga akong gumising kanina.  Wala akong trabaho at ganun din ang ate ko.  Mamaya, mag-iinternet ako tapos mag-eexercise bago mag-lunch tapos manonood ng dvd tapos gagawa ako ng blog mamaya, tama kailangan ko nga palang magsulat ng bagong blog, tapos magvivideoke kami, siguro oldies but goodies na lang uli kakantahin namin ngayon, habang nagmimiryenda, ano nga kaya’ng meryenda namin?, tapos manonood ng tv tapos mag-iinternet uli baka may online mamaya tapos sisimulan ko ng basahin ‘yung bago kong libro. Ganyan kahalaga sa akin ang bawat off day ko.  Kahit kadalasan 4 days lang naman ang pasok ko kada linggo, lagi pa din akong sabik makauwi sa bahay at makapagrelax at maging bum.  Kahit papaano ay nadidistract ko ang sarili ko mula sa depression at pressure kapag off ako at nakakapagmoment sa bahay ng mag-isa.  Habang nag-aagahan kami ng ate ko at nag-iimagine na ako ng gagawin ko para sa buong araw biglang nag-ring ang telepono.  Pinapapasok kami sa trabaho ng boss namin dahil kaunti lang ang tao nila ngayon at kakailangan nila ng extrang tulong.  Eeeenk.  Parang naputol ang pantasya ko.  Wala naman akong mahalagang gagawin.  Kung tutuusin, mas ok siguro na kikita ako ng extra pay sa linggo na ito kesa magpakalusaw ako sa harap ng computer at tv.  Pero mabilis ang sagot ng puso at isip ko, ayoko.  Dug.dug.dug.  Pressure.  Nakakahiya sa boss ko at sa tatay ko.  Parang ilang oras na trabaho at extrang pera, tinatanggihan ko pa.  Pagkatapos ng 2 oras na pag-iisip ng dahilan, umiyak na lang ako.  Umiyak ng umiyak.  Kung tutuusin, madali lang naman ang trabaho ko at off din naman uli ako sa Martes at saka hindi ba’t masamang tanggihan ang grasya at malamang para sa karamihan grasya ang dumating sa akin sa puntong iyon.  Pero ayoko talaga.  Naisip ko, na sa kabila ng lahat ng positive thinking ko ng halos ilang buwan, hindi nga ata talaga ako masaya dito.  Hindi.


Gusto ko nang umuwi.


Hindi ko alam kung bakit kahit ano’ng isipin kong future ko dito, naiiyak pa din ako sa tuwing naaalala ko ang buhay sa Pilipinas.  Kahit na marami akong mga kaibigan na nagsasasabing ang swerte-swerte ko daw na andito ako samantalang sila nandun, mainit, magulo, mahirap ang buhay, hindi ko maramdaman at mapahalagahan kung nasaan man ako ngayon.  Ganun nga ata talaga ng tao, gusto ang bagay na wala sa kanya.  At kabilang ako sa mga taong ‘yun.  Pero nung mga panahong wala naman sa mga kamay ko ang pagkakataong makarating dito, walang kahit anong maliit na hinala at pag-asang matutuloy pala ang petisyon ko para makapunta dito, at kahit na alam kong bihira ang mga taong nabibiyayaan ng visa at green card, hindi ako humiling na sana makuha ko ito, na sana mapunta ako dito, na sana maging ganito ako.  Masaya na ako kung nasaan man ako dati.  Masaya na akong mabuhay sa mundong nakasanayan ko at masaya ako.  Kung hindi sana ako napunta dito, 4th yr na ako sa up.  Mag-oojt na.  Malapit nang magthesis.  Marami na siguro akong natutunan sa classroom at sa org.  Marami na siguro akong naging kaibigan at kakilala.  Marami na siguro akong naexperience at na-accomplish.  Mas ok na ako siguro ako ngayon.  Hindi ganito.  Halos malabo ang future.  Hindi ko nga alam ang plano ko sa buhay ko.  Nalimutan ko na nga ata kung paano maging ako, kung paano magpaka-independent at umarte nang tama sa edad ko, kung paano mag-isip at magdesisyon ng para sa sarili ko.  Isa lang ang dapat isumbat sa akin,  isa kang selfish b.  Alam ko.


Ngayong araw na ito, isang taon na akong wala sa Pilipinas.  Isang taon na.  At hanggang ngayon hindi pa din ako ok.


Gusto ko pa ding umuwi.


Kung wala sana ako dito, hindi ganito ang title ng blogsite ko, ang malikot na mundo ng ilusyonadang starlet. Hindi sana kulong sa maliit at natigil kong mundo ang mga kwento at pagtingin ko sa buhay.  Hindi sana ako ganito kagulo at kasabaw.  Hindi ganito.  Sa ngayon magpapakalulong muna siguro ako sa sarili ko, umaasang magiging ok din ako balang araw.  Baka.  Sana.

Pressure, layuan mo ako!

Isang oras na lang mananakawan na ako ng isang oras sa 2009 life ko.  Hindi ko alam kung iyon ba ang dahilan kung bakit nilalamon at hinihigop ako ng nangmamatang PRESSURE ngayon.  Kung usapang literal at pilosopohan ang gagawin ko, dapat magkasing-payat na kami ni Kim Chiu sa ‘di matapos-tapos na pressure at force na pumupush at nangungurot sa mundo ko.


Kahapon, nagpakalasing kami ng ate ko sa kapeng siya mismo ang nagtimpla na talagang nagpasuko at nanghiya sa bagong creamer namin.  Habang nanggagalaiti ang caffeine sa lalamunan ko at naguumapaw ang nota sa pagvivideoke namin, naghihinagpis ang puso ko dahil nabigo akong masaksihan ang reunion concert ng eraserheads.  Hindi naman ako naglupasay at humagulgol buong gabi, nanghinayang lang ako sa pagkakataong marinig at mapanood silang muli bilang eraserheads.  At dahil dun, nagpakalulong ako sa kape at sa videoke, cheers.


Kanina, dahil tila nagsawa ata ang world wide web sa akin na halos wala akong makitang bago para sa akin, nauwi muli ako sa blog world ko at muli nafrusrate ako na wala akong bagong kwentong maaaring ialay.  Feeling ko tinatraydor ko ang deadline na binibigay ko sa sarili ko.  Kung tatanungin ako kung bakit nagpapahumaling ako sa blog, hindi ko din alam ang sagot at lalong hindi ko kayang ipadama kaninuman ang sayang naireregalo nito sa kalooban ko.  Sabi ko sa nanay ko malapit na akong mabaliw at ready na naman daw ang ate ko sa pondong ipangmemental asylum niya sa akin.  Nakakabaliw palang maghalungkat ng mga personal na kwento at prinsipyo at magic-in ito sa isang makabuluhan at nakakaaliw na anyo.  Ang dami ko nang listahan ng topics na pwede kong ibahagi, pero nauudlot ako palagi, laging may blank mode.  Dead air.  ——————————- Gayunpaman, hindi pa din ako sumusuko sa mapagkunwaring ako, makakasulat pang muli ako at makakapagkalat ng maraming-maraming tsismis salita na sisiguraduhin kong kasing inspirational ng mga awitin ni Jamie Rivera, peksman.


Nang mabakante ang energy capsule ko para sa aking blog, naalala kong malapit na ang Toefl exam (Test of English as a foreign Language) ko.  Aminado akong minaliit ko ‘yun nang una kong malamang kasama iyon sa admission requirements ko.  At take note: sa sobrang tiwala ko sa sarili ko na hindi ko na kailangan ang approval ng exam na ‘yun para mapatunayang karapat-dapat akong matanggap sa eskwelahan nila, inemail ko ang admin office at nakipag-deal at nagmakaawang i-consider na nila ako kahit hindi ko ma-experience ang Toefl.  At isang matigas ngunit mahinahong hindi ang natanggap ko.  At ngayon, kinakain na ako ng pressure ng Toefl.  Hindi ako magaling sa ingles.  Lalong hindi ako effective sa presence ng time limit.  At kapag pinagsama sila, naiimagine ko na ang pagtawa sa akin ng pressure sabay apir kay Toefl.  Kung maubusan ako ng dugo bago ang exam ko, welcome ang blood donors.  Kung takot ka sa dugo, ipagdasal mo na lang na makapasa ako.  Idasal mo na ding makaligtas ako sa bangin ng pagkabaliw.


Bakit ang dami-daming anyo ng pressure sa buhay ko? Ngayon nais kong madaliin ang sarili ko na ayusin na ang future ko.  Kailangan makagraduate naman ako.  Kailangan umangat naman ng kahit isang level man lang ang passion ko sa pagsusulat at pagiilusyon pangangarap.  At ngayon halata na namang nonsense ang iniisip ko.  Bakit lagi na lang naniniksik at nakikiepal si Pressure, at pilit ino-o.p. ang kakaunti at mahiyaing mga positive brain cells ko? Pero kaya ko ito, mas powerful naman siguro ako kay pressure dahil siya ay imaginary lamang, konting pitik lang, makikick-out ko din siya sa buhay ko.  At sigurado ako na kung kaya kong gawin, kaya mo din.

*** nanakaw na ang isang oras ko.  Bakit ganyan ka daylight savings time?