Pikon Talo

Loser with a capital L.  Hindi ko alam kung ano ang qualifications bago ko masulatan ang noo ko ng capital L with glitters pa at maging official loser.  Hindi ko alam kung sign ba na naisip ko yan sa linggong sunud-sunod ang laban ng Azkals at sa unang linggo ko sa school pagkatapos ng spring break.

March 20

Ngayon ang concert ng One Republic.  Sinakto na perfect ending sa spring break.  Meron na akong ticket.  Pero hindi ako nanood.

Dahil hindi ‘yun ang ending na hinahanap ko.  O dahil ayoko din na matapos ang break.  O dahil natanggap ko na nasa Alabama ako, at si Taylor Swift lang ang mapapadalas ang pagbisita dito. /wrist.

March 21

3 am.  Isang oras bago ang unang laban ng Azkals sa group stage ng AFC Challenge Cup 2012.  Kung Backstreet Boys ‘yung nagconcert at hindi One Republic, malamang tulala na ako nung mga oras na ‘yan at nakikipaglaro ng charades sa sarili.  Kung hindi laro ng Azkals ‘yun, malamang tulog pa ako at nakikipaghabulan pa sa panaginip ko with my imaginary playmates.  Pero hindi ‘yun BSB, at Azkals ‘yun.

Aminado naman ako na wala akong masyadong alam sa football.  Nung December ko lang nadiskubre ang Azkals at ang mundo ng football.  Pero sa loob naman ng ilang buwan, may mga natutunan na ako at hindi na “ayun shoot!!!” ang reaction ko sa bawat goal.  Kilala ko na si Lionel Messi.  At nabalitaan ko din ang pagretire ni Ronaldo nung February.  Hindi na F4 ang naaalala ko kapag naririnig ko ang red card, at hindi na si David Beckham ang navivisualize kong papatayuan ko ng rebulto kapag binigyan ako ng pagkakataon ng football gods.

Pero alam ko na hindi lang ‘yan ang basehan para sabihing nakita ko na ang makulay na mundo ng football.  Wala pa yan sa kalingkingan ng lolo ng mga die hard football fans.  Hindi ko alam kung nasaang banda na ba ako bago ko maabot ang kalingkingang ‘yan.  Pero tuloy lang.

3:30 am.  Wala na nga atang live coverage ang laro.  Gumising ako ng maaga sa unang araw ng klase tapos hindi ko pa mapapanood ang Azkals.  Muntik ko ng basagin ang wall clock at punitin ang kalendaryo dahil ayoko na.

Hindi ko binasag yung wall clock at hindi ko din pinunit yung kalendaryo.  At kahit binasted ng Myanmar ang panliligaw ng Pilipinas na ibroadcast ng live ang unang laban ng Azkals, hindi nagtagumpay ang Myanmar na tapusin ang 3-month relationship namin ng football.

Football via Twitter.  Sa isang baguhang tulad ko, lahat ata ng nangyayari sa isang game ay napapasali sa listahan ko ng firsts ko bilang isang football fan.  At sa pambihirang pagkakataon, salamat sa Myanmar, pwede akong maki-apir sa mga taong matagal ng solid ang pagmamahal sa sport at sa buong national team sabay sabing “first time mo?”.

Nakagoal si James Younghusband sa 2nd half ng laban nila ng Myanmar.  Kasabay ng pagdating ng tweet na “goal!!!!!!” ang “lumindol!!!” at hindi ko alam kung kasalanan ba kung magtweet ako ng “yahhhhhoooooo!!”.  Kinabahan ako para dun sa lindol, pero madali akong nakarecover.  At ganun din ata ang Myanmar.  Habang handa na ang pagsasaya ng mga Pilipino sa halos ilang taon ding pinaghirapan ng Azkals na pagkapanalo laban sa kanila, biglang nakagoal ang Myanmar, sabay pagpindot ng cancel sa tweet na Azkals 1-0 oh yeah! wooohooo.

Draw ang laban.

Kahit puyat, pumasok pa din ako sa school.  Wala ako sa mood para makinig sa teacher ko kaya nagpakabusy na lang ako kakacompute kung dapat bang manalo ang Azkals sa susunod nilang 2 laban.  Saka ko biglang narealize na ibabalik nga pala ang exam namin bago matapos ang klase.  Nagulo ang computation ko sa kapalaran ng Azkals dahil naalala kong pumalpak ako sa exam na ‘yun.  Sigurado pasang awa ang score ko.

Pagkakuha ko ng exam ko.  96.  Muntik na akong mapalakpak sa sobrang tuwa.  Ganito siguro ‘yung naramdaman nung Myanmar.  Bigla kong naalala na open book nga pala yung exam at hindi pa huli ang lahat para sa Azkals dahil may 2 pang game.

March 22

Malalaman ko din ang score ko sa isa pang exam.  Alam kong pumalpak din ako dun pero mas generous magbigay ng partial points ‘yung teacher ko sa subject na ‘yun kaya pumasok ako ng walang masyadong kaba.  Naisip ko, kahapon nga naka-96 ako e, ngayon pa kaya? Nung tingnan ko ang test paper ko, 78.  Ganito siguro ang naramdaman ng Myanmar nung nakagoal si James.

Bumaba ng bumaba ang energy ko buong araw.  Hindi ko na napanood ang unang laban ng Azkals, malabo ding mapanood ko pa ang 2 pang susunod na laban, tapos palpak pa ang exam  ko sa favorite kong subject na tinuturo ng favorite kong professor.  Hindi ko alam kung sino ang sisisihin ko: ‘yung seatmate kong matalino, ‘yung nakagoal sa Myanmar, si Schrodinger, si Coach Weiss, ‘yung teacher ko nung kinder na ginawa akong first honor at nagparamdam sakin na masarap maupo sa unang row sa graduation.  Hindi ko alam.  Hindi ako tumingin sa salamin dahil baka makita ko ang sagot sa tanong ko, baka makita ko ang capital L sa noo ko.

March 23

3:30am.  Bukas na ang twitter ko at umasang gagana ang link na magpapalabas DAW ng laban ng Azkals at Palestine.

4am.  Laos ‘yung link kaya nag-abang na lang uli ako sa twitter.

5am.  Nakatulog ako sa harap ng computer habang bumaha ang timeline ko.

5:30am.  Nang marealize kong nakatulog ako, natakot ako na baka nakagoal na pala ang Palestine habang natutulog ako.  Pag-refresh ko ng timeline ko, 0-0.  Gising na gising pa ang Azkals at nakabawi sila sa mahinang depensa nung bago ako nakaidlip.

6am.  Draw uli ang laban.  Nagcompute uli ako kung kailangan na bang manalo ng Azkals sa huli nilang laban.  At dahil mas magaling sa Math ang mga finafollow ko sa twitter, nauna ang tweet nilang kailangan nang manalo ng Pilipinas.  At kailangan ko na ding uminom ng energy drink para di na ako makatulog uli.

9:15 am.  Replay ng laban ng Azkals at Myanmar (expected time).  Itinago ko na ang libro ko kahit na may exam ako kinabukasan at hindi pa ako nagrereview.  Naisip ko, mas pipiliin kong magcram kesa palagpasin ang laban ng Azkals na 2 araw ko ding hinintay.

10:15am.  Replay ng laban ng Azkals at Myanmar (actual time).

Pinilit kong kalimutang may isa pang laban ang Azkals.  May exam kasi ako kinabukasan at kumikinang kinang pa sa memory ko ang 78 na napala ko sa huli kong exam bago magspring break.  Pasado pa ‘yun pero sa tulad kong grade conscious, nakakatrauma ang ganun.  Ang malinis na record kasi sa school ang gusto kong gawing excuse para pagbigyan ang sarili kong gumising ng maaga at umabsent para sa mga non-acad stuff.  Napaisip tuloy ako.  Ito na ba ang sign na may mali akong ginagawa? Ito na ba ‘yung pagbatok sakin ng guardian angel ko? Ito na ba ang divine intervention? Masyado na bang malala ang “Azkalitis” (ayon kay sir craig) ko?

Tapos bigla kong naisipang idownload ang Tweetdeck para mas mabilis ang dating ng Azkals tweets.

March 24

May exam ako.  Nag-aral naman ako kahit na mahirap hindi madistract sa updates sa huling training ng Azkals bago ang laban nila ng Bangladesh.  Tinatak ko sa isip ko ang 78 at ang reward na makapagtwitter uli kapag hindi ako pumalpak sa pagsagot ko sa exam.

2pm.  English class ko.  Medyo weird ang klaseng ‘yun dahil ang lakas mangtrip sa pangongonsensya ‘yung prof ko dun.  Sabi niya ang best namin kahapon ay hindi na good enough ngayon.  Siguro nga tama siya.  Siguro ‘yung best na ginawa ko dun sa exam kong sineventy-eight ko ay outdated na, kulang na, pang-last sem pa.  Ang masakit pa dun, hindi ko na mabubura sa record ‘yung 78 dahil tapos na ‘yun kagaya ng 1-1 at 0-0 ng Azkals.

Pero pwede ko pa palang mabura ‘yung akin.  Deadline ng dropping nung araw na ‘yun.  Matatanggal ang stress ko sa isang iglap, sa isang pindot sa computer ng “withdraw”.

Hindi ko na mabubura yung draw ng Azkals sa AFC Challenge Cup 2012.  Pero pwede kong burahin ang stress ng pagpupuyat at pag-asang mananalo pa ang Azkals kung kakalimutan ko na lang ang football at magsimulang magpaka-GC uli 24/7 para hindi na maulit ang 78 ko at maagapan ko na ang depression ng pagkatalo.  Hindi na mahahati ang oras ko sa pagbuklat ng libro at pagaabang sa facebook at twitter sa bagong balita tungkol sa Azkals.  Hindi ko na kailangang iconvince ang mga kaibigan kong nagsasabing, wala na ‘yang Azkals.  Piliin ko lang mag-move on, parang ‘yung pagmomove-on ko sa Hale, sa ex-crush ko, at sa ice cream.  Ayos!  Sino’ng nagsabi na life is unfair?

March 25

3am.  Laban ng Azkals at Bangladesh.  Hindi ako gumising.

Dahil hindi naman ako natulog.  Sinusubukan ko kasing tapusin ang lab report ko.

4am.  Hindi ko pa tapos ang report ko at meron na lang akong siyam na oras para tapusin at isubmit.  Pero may laban ang Azkals.  Do or die, kailangan nilang manalo ngayon.  Pero kailangan ko ding gawin ang lab report ko.

4:01 am.  Nagsimula na.

6am.  3-0.  Nanalo ang Azkals laban sa Bengal Tigers at sa lab report ko.  Si Ian Araneta ang unang nakagoal.  Sinundan ni Angel Aldeguer ng 2 pang goals.  Sinundan ng maraming tweets na #Azkals we believe.  At tumatak sa history book ang moment na ‘to.  At pwede ‘tong tanungin sa game show 20 yrs from now.

Natalo ang Azkals sa semifinals ng AFF Suzuki Cup nung December.  Ilang beses na silang natalo noon, maraming beses, nung wala pa akong kamalay malay na may national football team pala tayo, nung si Manny Pacquiao lang ang nakikita kong sama-samang chinicheer ng mga Pilipino.  Hindi na malinis ang record nila, katulad ko, katulad ng maraming tao.  Pero hindi sila sumuko, sinubukan nilang manalo, at susubukan pa ring manalo.  Hinigitan nila ‘yung best nila kahapon at nung isang araw at nung isang taon.  At hihigitan nila sa susunod na laban ‘yung best nila ng matalo nila ang Bangladesh ngayon.

Mas masarap manalo kapag naranasan mong pumalpak at matalo, mas masarap makapasa kung naranasan mong bumagsak, mas masarap maging football fan kung marunong kang bumangon at makarecover sa pagkatalo, sa draw, at sa balitang walang live tv coverage.  Hindi ako nagdrop sa klase ko at wala akong balak na ibaon sa limot ang 78 ko.  Lalong wala akong balak itapon ang tiwala at suporta ko sa Azkals, kahit maka-78 pa uli ako o magdraw pa uli sila o matalo.  Pero hindi ako makaka-78 uli, at hindi sila matatalo.  Pero kung alinman ang mangyari, wala akong pakialam at hindi ako magbaback-out sa misyon kong maupo sa unahang row sa graduation ko at sa goal na mas makita pa ang makulay na mundo ng football.  Loser your face.  Go “GC me”! Go Azkals!

Advertisements

The Last Lecture (Randy Pausch)

Problemado? Nega? Stressed? Pressured? Hindi kita matutulungan at mapapaligaya sa ngayon.  Naubusan na ako ng jokes at kahiya-hiyang personal experience ko para i-enlighten ka.  Pero ibabahagi ko sa’yo ang isa sa mga librong naka-inspire sa akin at sana makatulong na talaga sa biyahe ko ng pagbabagong-buhay at malay mo sa iyo din.  Ikalat ang positive energy.  *saboy*

lens2145209_1219888634the_last_lecture

The Last Lecture — Isang normal na event sa mga college campus (dito) ang talk ng isang professor, entitled The Last Lecture, na may concept na kunwari ‘yun na nga ang kahuli-huling lecture sa buhay nila at nag-iimpart ng tanong sa chosen professor kung anu-ano ba ang mga words of wisdom, pahabol na payo, huling habilin at kung anong legacy ang nais niyang iwan sa iba.  At kailangan nilang i-summarize sa pagkakataong iyon ang lahat-lahat.

At sa pagkakataon ni Randy Pausch, literal ang kahalagahan ng The Last Lecture niya.  Diagnosed with pancreatic cancer, isinalin sa libro ang bersyon niya ng lecture na iyon.  Ito ang footprint na iniwan niya para sa mga taong naging bahagi ng buhay niya at pati na din sa mga taong hindi pa niya nakikilala at higit sa lahat para sa asawa at tatlong anak na naiwan niya.  At kahit nabawasan ako ng pera nang mabili ko nang biglaan sa tindahan ang librong ito, nakapagdonate naman si Randy Pausch ng positive energy at enlightenment sa buhay ko sa bawat salita at emosyon niya at sa pagiging masayahin at submissive niya sa ending ng buhay niya.  Kahanga-hanga.


At ibabahagi ko sa iyo ang ilan sa linya niya na totoong nakapagpaisip at nakapagparealize sa pagtingin ko sa buhay.

Experience is what you get when you didn’t get what you wanted.  It’s a phrase worth considering at every brick wall we encounter, and at every disappointment.  It’s also a reminder that failure is not just acceptable, it’s often essential.

Kahit na nakakadepressed talaga ang halos 2 taon ko nang pagtigil sa college at kahit na pakiramdam ko ay wala ng patutunguhan ang professional goal ko sa buhay, muling nagising ang naiidlip kong fighting spirit.  Experience ang lahat ng ito, at dahil diyan maipagmamalaki kong mayaman na ako sa experience.  Pwede na akong magpautang.  Pero tama talaga na sa bawat kabiguan ay ang may kaakibat na karanasan, aral at ang panibagong pagkakataon.

When you’re frustrated with people, when they’ve made you angry, it just may be because you haven’t given them enough time.

Mahirap langhapin ang mga ganitong payo.  Hanggang ngayon, nahihirapan akong alalahanin ang mabibigat na salitang ito.  Subukan mo, baka sakaling mas mabuti kang tao kaysa sa akin.

Yes, I’m a great optimist.  But when trying to make a decision, I often think of the worst-case scenario.  I call it “The Eaten By Wolves Factor”.  If I do something, what’s the most terrible thing that could happen?  Would I be eaten by wolves?  One thing that makes it possible to be an optimist is if you have a contingency plan for when all hell breaks loose.

Tama.  Ang ibang anyo at anggulo ng optimism.  Kailangan mag-isip at maghanda.  Gisingin ang brain cells at lahat ng muscles at senses with fingers crossed kahit nakapikit pa at nanginginig ang mga mata.

So many graduating seniors have this notion that they should be hired because of their creative brilliance.  Too many are unhappy with the idea of starting at the bottom.

You ought to be thrilled you got a job in the mailroom.  And when you get there, here’s what you do:  Be really great at sorting mail.

No job should be beneath us.  And if you can’t (or won’t) sort mail, where is the proof that you can do anything?

Sakto.  Walang masama at lalong hindi dapat ikahiya kung magsimula ka sa isang simpleng trabaho kung makakatulong naman iyon sa future mo o kahit sa personal na aspeto ng buhay mo(karanasan o sa pag-iipon ng pera).  At syempre huwag magpakaburo sa unang step, trabaho mo na ang mag-effort at magpakabuti upang umangat at matupad ang inaasam-asam mong dream job.

The brick walls are there for a reason.  They’re not there to keep us  out.  The brick walls are there to give us a chance to show how badly we want something.

At ang phase ng buhay kong ito ay isang brick wall.  At matitibag ko din ito.  Aja.

Madami pa siyang nakakaaliw na kwento at ginintuang payo na nakakatouched at nakaka-inspire talaga.  Sana’y mabasa mo din ang librong ito (tip: maraming second hand copies sa Amazon at EBay) at maibahagi din sa ibang tao.  Kung kuripot kang talaga, mapapanood sa youtube ang mismong The Last Lecture ni Randy Pausch click mo ITO.  At bisitahin mo na din ang webpage ng librong ito:  THE LAST LECTURE.  Isa siyang ilaw at inspirasyon para sa mga taong may negatibong pagtingin sa sakit na cancer at sa maraming taong nawawalan ng pag-asa sa buhay o kahit sa mga simpleng taong may simpleng problema sa araw-araw ngunit halos isumpa na ang bawat elemento ng mundo sabay sabing god,bakit ako pa?