Dahil sobrang haggard week na agad sa school (take note: 3rd week pa lang ng sem… *kill me now…. syempre chos lang*) at masama ang pakiramdam ko, ‘di ako magbablogpost nang mahaba. Kaya eto na lang ang isang nakakagood vibes na kanta (well yung meaning ng kanta ‘di masyadong masaya). Kung may kakanta neto sa’kin, kikiligin ako. Pero ‘yun ay kung crush-able siya, kapag medyo masakit siya sa mata, syempre makicreepyhan ako #choosy #walalungs. Enjoy!
Eric Hutchinson is love.
Nung umuwi ako sa Pinas nung isang taon, bukod sa tanong na “marami bang gwapo dun?” at “magkano iphone dun?”, karamihan sa tanong ng mga kaibigan ko ay kung paano daw ba ang buhay estudyante sa Sweet Home Alabama, specifically sa school ko ngayon, sa University of Alabama at Birmingham (UAB).
Hmmm. Sakto lang. Hindi nakakabigla at nakakatunaw ng internal organs, pero hindi din naman buhay petix hanggang grumaduate. Sakto lang.
‘Di gaanong kalakihan ang school namin. Imagine: DLSU-Taft. Hindi kami ‘yun. Now, imagine: DLSU-D (kung hindi alam kung ano/saan ‘yan, I-GOOGLE!). ’Yan kami. Magaling daw ang school namin sa medical courses. Feeling ko naman totoo ‘yun. Maraming buildings pero hindi masyadong challenging ang layo sa isa’t isa (depende kung laking aircon ka at hindi marunong maglakad ‘pag more than 20 steps). Walang gate at bakod sa buong school, diretso mga bahayan na at mga pinaglumaang building at bodega kaya bawal mag-angas-angasan. May mga puno at damuhan, pero walang Sunken Garden (oo, ‘yun ang habol ko talaga e). Kung ire-rate, 3 out of 5 ang ganda ng school namin. Sakto na din.
mukhang ang ganda ng school namin. tandaan, madali lang magphotoshop (char) (picture from the internet)
Sa building namin, walang bell kaya depende sa konsensya ng teacher kung 1-to-sawa ang lecture-ran. Pero syempre, on time sila magpalabas, kung kailangan talagang mag-extend, halos makiusap pa ‘yung ibang prof. Puro bintana ang classroom kaya minsan ang hirap iwasang ‘di mapatitig sa may bintana para mag-abang nang mahuhulog mula sa kalangitan. Pinakapaborito kong spots ay ang computer lab at ang banyo: parehong pwedeng kainan sa sobrang linis pero mas exciting sa complab dahil dun bawal ang kumain. Ok din ang lobby dahil malambot ang mga upuan at pwedeng magcharge ng laptop, cellphone, at ng utak. Four out of 5 ang building namin.
Konti lang ang kumukuha ng course ko (Materials Science Eng’g as in eng-eng joks). Mula 2nd yr hanggang x years bago grumaduate, kadalasan sila-sila din ang magiging classmates mo kaya mahirap i-syota ang isa or kahit more tapos ibe-break mo after 1 week. Mababait naman ang magiging classmates mo, ngingiti sila kung ngingitian mo sila. Hindi masyadong uso ang kopyahan at team work sa assignments at take home exams, kadalasan ‘yung kaclose mo lang ang kabonding mo. Pero kung mabait ka, kadasalan gumaganti ‘yung biniyayaan mo ng kabaitan: instant OT (old testaments). Sa usapang fashion, as usual, may angat sa iba (dahil parang mowdel o kaya dahil overdressed), maraming simpleng tshirt at pantalon lang buong sem, at syempre merong halatang lutang, example: nakaboots dahil winter pero nakashort shorts. Extremes ang mga tao, kapag matalino, sobrang talino, kapag tamad, sobrang tamad, kapag gwapo, sobrang gwapo (‘yun nga lang taken na, mas masaklap dahil normal ang engaged). Gets mo na ‘yung kabilang end ng spectrum. Sa kabuuan, 3.5 out of 5 ang mga tao sa paligid.
Karamihan sa mga subjects ay 2 beses kada linggo, ‘pag minor, minsan 3 araw. Madalas may homeworks lalo na kung may kinalaman sa numbers ‘yung klase. May website na pasahan ng assignments, minsan isusulat dapat sa papel at ipapasa in class, pero minsan kapag malakas ang trip ng prof, ipapatype ‘yung homework tapos ii-email sa kanya. Sanay na ako dun sa panghuli, dalihan ba naman kami ng ganun ng isang prof na ang tanong lagi sa hw ay puro nakakatraumang formula at ke-habang calculations ang involved (sukdulan!!). Two to 3 ang exams tapos may finals pa. Minsan, may written report and/or presentation kapalit ng finals. Kapag mapagbigay ang teacher (madalas ‘to sa Calculus), tapos medyo bagsak ka sa exams, pwedeng sagutin at isubmit ang bagong sagot with solution para makakuha ng 1/2 ng kung ilang points ang halaga ng question na ‘yon. Pwede ding gawin ‘yan minsan sa mga formal reports. Hindi graded ang recitation lalo na pag major subjects. Walang board work at ‘di masyadong uso ang class activities, paborito ko pa naman noon sa diliman ‘pag may buwis-buhay na pacontest sa classroom kapalit ng bonus points. May attendance at kadalasan 6 absences ang limit bago bumagsak. Bihirang macancel ang klase nang biglaan kahit magpanobena pa ang kahit sino. Hindi ko ma-rate ang hirap ng acad load, depende pa din kasi sa subject at sa estudyante.
Generally, madaling makapasa sa bawat klase. Lalo na kung may effort talaga (may pa-epal din naman na subjects syempre). Sobrang approachable ng mga prof at karamihan sa kanila, laging available kung gusto mo ng madibdibang pag-uusap sa office nila o kahit gusto mo lang ng mapaghihingahan ng sama ng loob. Marami ang willing magbigay ng study guide at kopya ng lumang exams. Kadalasan sila na din ang magpiprint ng handouts (kung konti lang ang estudyante) at kung sadyang nakasakto ka talaga sa galanteng teacher, bibigyan ka pa ng binder. Ok lang din sa kanila ang mag-usod ng deadline (‘yun ay kung lahat kayo ay magmamakaawa). Meron pa akong naging teacher noon na pumayag sa wish ng classmate ko na sa ibang araw na lang siya mageexam dahil may isa pa syang exam sa parehong araw ng scheduled exam date sa klaseng ‘yun. Ok din ang ganitong setting sa isang banda, pero alam kong iba pa din ang challenge kapag walang masyadong spoonfeeding, tipong matutuyuan ka talaga ng dugo at pawis makagraduate lang. Pero kahit feeling ko medyo O.A. minsan ang kabaitan nyo, 4 out of 5 pa din kayo mam and sir.
Wala akong masyadong alam sa extracurricular activities at social life sa school namin. Sa sagot lang na library sa tanong na saan ang paborito kong tambayan, ‘di ko na kailangang magexplain. May mga orgs at frats pero hindi masyadong big deal. May concerts at shows pero hindi rin masyadong big deal. Walang malakihang events sa school na mapipilitan kang maki-join dahil mukhang masaya or dahil alam mong masaya talaga. At ang pinakaayoko sa lahat ay walang party/celebration, kahit man lang sa loob lang ng classroom, sa last day ng klase: pizza? games?nakakaiyak na message para kay mam o kay sir? GROUP PICTURE?? O c’mon!!! WALAAA??? One out of 5.
Syempre, lahat ng sinabi ko ay base lang sa course ko at, um, siguro sa takbo ng utak ko. Matitino naman ang mga graduates ng school namin at feeling ko naman matino ako (kaya gagraduate na ata ako, sa wakas!). All in all, ok din na experience ang mag-aral dito o sa kung alin man sigurong school sa labas ng Pinas kaya thankful pa din ako na nandito ako. Wala namang pangbubully na naganap o malawakang adjustment sa lifestyle at prinsipyo sa buhay, ‘yun nga lang napapasabak talaga ako sa inglisan. Pero syempre kung papipiliin pa din ako, mas gusto ko pa ding mag-aral sa Pinas (College #ItsMoreFunInThePhilippines).
P.S. may kamalasan ata akong taglay dahil kung nung nasa Pinas ako, kulelat sa basketball sa UAAP ang school ko, ngayon talunan uli ang school ko pagdating naman sa kinamamatayan nilang American football. But take note, dragon ang mascot namin, fierce! Medyo palangiti nga lang siya ng konti. So semi-fierce.
‘Di ko pa nababasa ang librong ‘to pero cover pa lang, panalo na!!!
picture from thefancy.com
Balik-eskwela na uli bukas. Panibagong adventure na naman. Dahil alam kong umaatikabong pakikipagbuno na naman laban sa acad gods ang magsisimula bukas, pinag-isipan kong mabuti kung paano uubusin ang nalalabi kong araw bago bitayin bilang bum. Kailangan special. Kailangan ‘yung di ko pa nagagawa o ‘di ko madalas gawin. Nag-brainstorm sa tulong ng mga imaginary friends.
Last 3 days ng bakasyon grande ko sa loob ng kwarto. Hindi ko naman tinatuan ang balakang ko. Hindi ko kinulay-kulay ang mga damit sa drawer. Hindi ako nagpa-slumber party for my girlalush classmates para magkulayan kami ng kuko at maghampasan ng unan. Hindi din ako nakipag-inuman with mother dearest buong araw. At, salamat sa diyos, ‘di ko naman naisip na bilangin ang hibla ng buhok ko o imbitahin ang kapitbahay namin para tanggalan siya ng ingrown. Last 3 days ko bago makipagreunion sa mga classrooms at prof ko, nagbasa ako. Nagbasa ako ng libro. Librong hindi e-book ha.
Isang libro bawat araw. Isang araw kapiling ang isang libro. Sumobra pa tuloy ako sa quota ko na 2 libro kada taon. Medyo nakalimutan ko na pala talaga na masayang magbasa ng libro, ‘yun nga lang relative talaga ang definition ng ‘masaya’. Pero ok din na pinili kong magbasa na lang sa tatlong araw na ‘yun, tipid gastos, hindi ako nagutom buong araw, tapos pakiramdam ko may nakakwentuhan akong mga taong ‘di ko naman talaga kilala sa totoong buhay pero mga mas cool pa sa pinagsama-samang lolo nating lahat. No regrets!
Gusto kong pasalamatan ang mga ate ko na masyadong workaholic kaya napatambay at napasarap ako sa bookstore noon kakahintay sa kanila. Nag-feel-at-home ako dun sa shelves ng mga libro na sinulat ng mga Filipino. Racist ata ako, pero mas trip ko kasi ‘pag Pinoy ang sumulat. Mas nakakarelate ako, lalo na sa sense of humor. Saka syempre abot langit kasi ang bilib ko sa kanila. Sa kanilang nagtagumpay sa pangarap kong medyo matagal ko na ding iniilusyong matupad. At syempre, dahil nga ‘di ako kagalingan sa English. Alam ko lang basic grammar pero ‘pag usaping metaphors at kung anu-ano pang may kalaliman na, unang word pa lang, sampung puting bandera na ang winawagayway ko.
Aprub na aprub sa’kin ang mga librong sinamahan ako bago man lang ako angkinin ng buhay acad bukas. Isang masigabong palakpakan from me and my imaginary friends and thank you!
To follow na lang ang maiksing review ko sa kanila. Gabi na at may pasok pa ako bukas. Pero kung ‘di ako makakatulog, bahala nang mapuyat, makapagblog lang. Pero pramis, kung kaibigan kita at alam mong magkikita tayo in the near future, pahihiramin kita ng mga librong ‘to (paalala mo lang) at kung nasaktuhan mong galante ako ‘pag nagkita tayo, konting biro mo lang, bibigay na ako at ibibili kita ng sarili mong kopya. Hanggang dun ko kayang ipusta na maaaliw ka sa mga librong ‘to.
At dahil patapos na nga talaga ang sembreak ko, this song is for me kahit na wala naman akong pag-aalayan ng kanta dahil wala akong kakilala o classmate na Kim ang pangalan.
Ayokong sabihin ang pangalan ko kasi medyo nalalandian ako sa pangalan ko. May nickname ako pero medyo special ang turing ko dun (kahit na ‘yun ang tawag sa’kin ng lahat ng nakatira sa eskinita namin at lahat ng kakilala ng mga magulang ko sa barangay namin). Kapag nakilala kita at after 147 years ay sinabihan kita na “____ na lang ang itawag mo sa’kin”, ibig sabihin winner ka dahil close na tayo. Kung kaibigan kita at ‘di mo maalalang sinabihan kita ng ganyan, malamang sa hindi, nag-assume ka lang na close na tayo (hahaha joks lang).
Masyado akong madaldal, ‘yun ay kung in Filipino ang usapan. Kapag nagkukwento ako, madalas madaming segway at kung anu-anong walang kinalaman sa topic kaya bihira ako manalo sa mga essay writing contest at kaya iniiwasan ng mga ate ko na magpakwento ng kahit ano sa akin. ’Yun din ang dahilan kung bakit feeling ko hindi ako pwedeng maging teacher kung 50 minutes lang per meeting, maging sub ni father sa paghohomily, o sumali at magtagumpay sa speed dating. Mahilig din akong tumawa, online at sa personal. Hindi ko kayang magcomment o magreply sa tweet ng walang HAHAHAHA, BWAHAHAHAHA, NYAHAHAHAHA o WAHAHAHAHAHA. Ganyan din ang kaso sa totoong buhay, mas madami nga lang variations kaya mas nakakaaliw ako sa personal.
Mahilig ako magbasa, pero dinadatnan lang ako ng pagkahilig. Depende kung may oras at kung wala talaga akong magawa. Dati full-time bookworm ako, ‘yun ay nung wala pa akong kamuwang-muwang sa internet na simpleng paggoogle ng assignment tungkol sa buhay ni chukchakchenes o ng kungsinumang cheverlu at mga makabuluhang define ganyan at ganito para sa reporting sa klase ay inuutos ko pa sa mga ate ko na icocopy-paste lang naman ang unang lalabas na entry. Ngayon, mga 1 or 2 libro lang ang natatapos ko kada taon. Kadalasan mga libro na isinulat ng mga Filipino. Mas madali kasi makarelate saka medyo engot ako sa English.
Magaling ako sa Math. ’Yun ang sabi ng mga teachers ko nung elementary at high school. Sa kasamaang palad, ‘di naabisuhan ang mga naging prof ko sa diliman tungkol ‘don. Paborito ko ang trigo at calculus nung highschool ako. Nung nagcollege ako, naging paborito ko ang turon habang nagmamadaling maglakad papuntang MB (Math Building). Naipasa ko ang Math 17, 53, at 54 pero aminado ako na naubusan ako ng dugo at nalusaw ang pagtingin ko sa mga numero dahil sa kanila. Pasang-awa pero pasado pa rin ‘yun. Medyo engot ako sa English, pasintabi sa mga naging prof at classmates ko nung college, kaya kailangan ko talaga ng excuse para isalba ang sarili ko: gusto ko pa ring ideklara na magaling ako sa Math, kahit man lang sa Math sa labas ng mundo ng diliman. Pagbigyan n’yo na ako.
Dati akong Chemistry major sa diliman pero dahil gusto ni ermat at erpat, nangibang-bansa pagkatapos ng 3 sem na pakikipagbuno at pakikipagbonding sa mga taong nakaka-uno kahit hindi napasok o nagnonotes, taong mukhang hindi nagsusuklay pero walang kasing cool at kasing saya kasama, at mga hs valedictorian at ipinagtatayo ng rebulto sa probinsya nila pero naghihikahos para maka-tres man lang o makaget-over sa malupet na kapalarang singko. Ngayon ay nagbabakasakali naman akong maging isang engineer balang araw. Pero mahal na mahal ko pa rin ang Chem at ang IC (Institute of Chemistry) with all my heart.
Mahilig akong uminom ng kape, kahit saan galing, kahit matabang, basta kape. Paborito ko ang adobo at sinigang. Hindi ako kumakain ng peanut butter at okra, kahit isawsaw ko pa ‘yung pangalawa sa una. Mahilig ako kumanta pero hindi ako magiging singer kasi hindi ako kasing ganda ni Anne Curtis. Ayokong may umiinom sa baso ko, kung hindi ako nakatingin, pwede na din. Kaya kong mabuhay sa itlog at cup noodles. Paborito ko ‘yung pinakasimpleng burger sa McDo. Nakakainis kasi wala ‘yun sa menu ng McDo dito. Paborito ko din ‘yung McFlurry Oreo kahit na alam kong dinurog na Hi-Ro lang ‘yun minsan. Gusto kong sumayaw, wala nga lang chance. Hindi ako naniniwala sa I love you at tawagang baby at mahal ko. Naniniwala ako sa destiny at sa mga signs, lalo na kapag gusto ko talagang mangyari ang isang bagay. Mahilig akong manood ng proposal at wedding videos. Tinetesting ko ang kacheesyhan at ka-emohan ko hindi para sa sarili ko pero para sa kasal ng mga ate at kaibigan ko in the future, goal ko ang hindi maiyak kapag wedding vows na o pigilan ang emosyon ko kapag nachakahan ako sa damit ng mga abay. Ayokong maniwala sa first love never dies at sa mga sinasabing pangako ng kung sinumang pulitiko, actually kahit anong pangako ng kahit na sino, kahit na ikaw pa ang ultimate crush ko. Gusto ko ng Cadbury Fruit & Nut, dulce de leche caramel cheesecake, at ng coffee crumble ice cream. Ayoko sa mga lumilipad na ipis at sa mga masyadong nagmamagaling. Gusto kong magkaroon ng bonggang coffee maker. Gusto kong tumira sa Pilipinas. Gusto kong magsulat habang buhay at gusto kong makatuluyan si the one.
Kanina, napagtripan na naman namin ng ate kong korean wannabe na magreminisce ng highschool life. ’Di ako mag-eemote ngayon dito kaya ‘wag mangambang paiiyakin kita pero dahil alam kong mas nakakaengganyo talagang magbasa ng kahit ano (e.g. nobela, tula, love letter ni manliligaw/ka-MU/cuddle partner, notes sa Biology, o manual ng nabili mong camera na nakakaganda raw) kapag may background music, nagpost na din ako ng Youtube video sa ibaba para makantahan ka ni Ate Shawie ng “Highschool Life” habang nagbabasa. ’Wag masyadong dibdibin ang lyrics (lalo na kung may bigla kang naalala) dahil baka hindi maka-get-over at masisi mo pa ako.
Mag-aanim na taon na simula nung grumaduate ako, pero hanggang ngayon nakakamiss pa rin ang highschool days. Karamihan naman ata, hindi nakakamove-on sa buhay highschool nila. Kung pa-highschool pa nga lang siguro ako ngayon, excited na siguro ako dun sa bagong pauso ng DepEd na K12 curriculum. Mantakin mo, maeextend ng 2 years ang bonding moments n’yo ng mga kaibigan mong makakakuntsaba mo sa pageexperiment sa maraming bagay (e.g. hairstyle, bisyo, lovelife, extracurricular and other pa-epal activities, fashion style, music, at kung anu ano pang kaweirdohan at kabaliwan), makakagroup mo sa pagbuo ng pangarap (o ‘yung mandadamay sa course na kukunin para classmates pa din kayo hanggang college), at makakasama mo sa pagtransition mula sa pagiging batang uhugin at mukhang sabukot sa pagiging dalaga at binata na unti-unting magiging problema ang ayos ng buhok (at bangs), kung paano ang pinakamabisang paraan para mapansin ni crush o ng gustong ligawan, kung kanino kokopya ng assignment (o exam), kung saan tatambay pagkatapos ng klase (o kung kelan aabsent para tumambay), o kung may tagos ba sa palda (at kung sino ang hihingi ng bulak na may hydrogen peroxide sa clinic at kung paano mo ieexplain sa nurse na hindi sapat ang isang bulak para makatanggal ng tagos nang hindi siya makukulitan at maiinis sa’yo). ’Yun nga lang extra gastos talaga ‘yang K12 na ‘yan sa mga nagpapa-aral at pinapaaral ang sarili kaya malalim na isyu ‘to na hindi ko kayang i-blog nang seryoso. Masarap lang isipin na sana nga mas matagal ang highschool life namin noon. Sana tinanggal na lang ‘yung kinder (tutal isa lang naman ang naging kaibigan ko ‘nun) o binawasan ng ilang taon ‘yung elementary (tutal dun ata lumapad ang paa ko kakatakbo nang nakapaa para ‘di mataya sa sikyo at kakatalon nang nakapaa para magwagi sa chinese garter, 10/20, at kung anu-ano pang larong goma na may dinedeklarang mother). Sana hindi na lang pala kami nagbakasyon noon tuwing summer o kaya sana naka-dorm kaming lahat sa loob ng campus para nasulit ‘yung maraming pagkakataon at bonding moments. Kapos kasi e, alam mo ‘yon?
Pero swerte ko kasi kahit na sa tingin ko na bitin ang highschool days na binigay sa’min, nakahanap pa rin ako ng mga tunay na kaibigan na hanggang ngayon ay mga taong pinakamalapit pa rin sa akin. At namiss ko sila ngayon (‘yung mga madalas mag-online, medyo na lang syempre). Pero kahit miss ko na kayo, ayokong humingi ng reunion kasi si Tyron Perez, ‘yung namatay na artista na bunga nung talent search na Starstruck, hingi daw nang hingi ng reunion. Ayan, dedbol na ngayon. ’Yang paghingi ata ng reunion ang modernong katapat ng pagkanta ng My Way. Marami pa akong pangarap kaya kita kits na lang whenever, wherever.
dapat wacky na lang lagi ang class picture, mas makatotohanan kasi.. AT challenging!
Mag-aalas-nuwebe na ng gabi, hindi pa din ako naliligo. Mamantika na ang buhok ko, para na namang nabanlawan ng expired na baby oil. Teka, naeexpire ba ‘yon? Hay, tumatanga na ata talaga ako. Nakakahiya sa Grade 2 teacher ko na halos ipusta ang buhay ng lahat ng classmates ko sa sobrang suporta sa talino at galing ko (daw) hanggang sa paggraduate ko sa elementary. Patay na siya ngayon. Sumalangit nawa.
Ang lamig ng tubig, nakakatamad tuloy maligo. Ubos na pala ang shampoo na gusto ko, nakakatamad lalo maligo. Sa totoo lang, lagi namang malamig ang tubig na lumalabas sa gripo namin at lagi ding walang laman ang plastic na lagayan ng paborito kong shampoo. Hanggang ngayon, lagi ko pa ding nakakalimutang halos nasaid ko na nga pala ‘yung laman pero dahil wala namang sari-sari store sa bawat kanto dito sa Amerika kaya kailangan ko pa talagang pumunta sa grocery store, nirerefill-an ko na lang lagi ng tubig. Nagbabaka-sakaling bumula pa din kahit sobrang diluted na nung “shampoo”. Anak ng pating na lasing! nagamit ko sa isang sentence ang diluted. Parang ang talino ko. Pwede nang i-tweet at i-status sa facebook para ma-feel ng mga kakilala ko na nasa Amerika nga ako. Sosyal-sosyalan kunwari. Balik sa routine ko sa pagligo, ‘buti na lang swak na sa’kin ang kakarampot na “shampoo” kahit na halos umabot na sa beywang ko ang buhok ko sa haba. Narinig ko noon sa tv na ‘yung buhok lang daw sa may anit ang dapat shinashampoo, tapos ‘yung icoconditioner lang ‘yung sa may bandang dulo. ‘Yun daw ang susi sa mala-commercial model na buhok. Syempre, sinunod ko naman. Mapagpatol ako sa mga ganyang “sikreto” daw ng mga artista e. “Sikreto” pero nirereveal naman nila on national television. Ayun, sikreto na ng buong Pilipinas. Hanep na ‘yan.
Hanggang ilan ba ang pwedeng maki-join sa isang “sikreto”? Dalawa: ikaw plus your bestest pal? Tatlo dahil ang bilang: ikaw, bff mo, tapos boyfriend mo kahit na ‘di naman talaga siya nakinig nung kinuwento mo sa kanya? 1-to-sawa? Parang recruitment sa Katipunan, isang Katipunero magyayakag ng dalawang tropa, tapos ‘yung dalawang napa-oo nung unang Katipunero, tig-2 din sila dapat ng sesend-an ng friend request, tapos magtutuloy tuloy hanggang dumami? Shet. Ang sarap sigurong maging loner. ‘Yung alam mong wala kang utang na kwento sa kahit kanino kasi nga loner ka.
Sa totoo lang, wala akong reklamo dun sa mismong rate ng paglipad ng mga “sikreto” mula dun sa unang receiver. E ikaw nga na nagmamay-ari nung mismong “sikreto”, ‘di mo kinayang itago lang dyan sa kaloob-looban mo, ‘yung pa kayang dinamay mo lang kahit na ‘di naman siya involved dun sa “sikretong” ‘yon? Tapos gegiyerahin mo ‘yung una mong sinabihan kapag kumalat na nga ‘yung “sikreto” mo? E kung nagwarning naman siya sa sinabihan niya ng “uy, sikreto lang natin ‘to ha”, may kasalanan pa din ba siya? Labas na dapat siya sa kaso na ‘to. Dun ka sa next na sinabihan. Or sa next. Or sa next pa. Kapag pagod ka na, subukang manalamin. Kumindat sa sarili at tumango-tango. Killer killer, who’s the killer. Paborito kong laruin ‘yun nung bata ako.
Diyan dumadating ang self-assessment. Ano bang uri ng mga kaibigan meron ka? Kapag sinabi kong kaibigan, hindi ‘yan ‘yung mga Facebook friends mo o ‘yung mga madalas mag-like sa profile picture mo nung nasaktuhan mo ang anggulo ng mukha mo at ang shade ng liwanag kaya nag-mukha kang artistahin. ‘Yung tunay. ‘Yung pwedeng interview-hin kapag namatay ka at magsasabi ng totoo, hindi ‘yung “mabait po siyang tao, sobrang caring, isang tawag or text lang, nandyan na kaagad”. Well, may mga tao talagang ganyan, pero alam kong gets mo na ang point ko, ‘wag kang slow. Kung ang tanging choice mo lang na masabihan ng problema at sikreto ay ‘yung mga tipong source ng lahat ng tsismosa sa barangay n’yo, panahon na para tingnan ang sarili at irecall ang mga ginawa mo o hindi ginawa sa buhay. Birds of the same feather ang tawag diyan. Kung ako sa’yo, magpapalagas ako ng balahibo at sasahimpapawid sa ibang ruta.
Hindi ko alam kung ano ang nagawa ko o kung naku-cute-tan sa’kin si Papa God pero nabiyayaan ako ng mga tunay na kaibigan. ‘Yung alam kong makakapagpatunay (o pasisinungalingan) na mabuti akong tao kapag nanghingi na ‘yung simbahan ng mga pruweba kapag dumating na ‘yung punto na i-koconsider akong maging santo. ’Yung hindi ako itsitsismis sa ibang tao. ’Yung alam kung hanggang saan ang limit ng ka-share-share sa buhay ko. ’Yung alam kung kelan dapat gumamit ng metaphors, ng salitang “tanga” na hindi nakaka-offend, ng realization sa loob ng isang joke, at ng codenames. ‘Yung babatok sa’kin kapag may gagawin akong katangahan. ‘Yung magpapalakas ng loob ko kapag may gagawin ako na sa tingin ko ay katangahan pero hindi naman talaga. ‘Yung magpapaalala sa’kin kung ano ang kaibahan nung dalawang sitwasyon na ‘yon. Ganun.
Hindi pa din ako naliligo. Actually, tinatamad lang ako. Ang lamig kasi saka walang shampoo.
Medyo napupuno na ang homepage ko sa facebook ng mga nakakainggit na listahan ng mga special events/experiences sa 2011 ng mga kaibigan ko. At dahil likas akong inggitera, gusto ko ding maki-join.
Ayoko nang isa-isahin kung anu-ano ang pinagdaanan ko nung sinagupa ko ang bawat araw ng 2011. Hindi naman ako nanalo sa lotto, hindi ako nakakita ng artista (pero nakakita ako ng internet action star), hindi pa ako artista, hindi pa rin ako tumatangkad, at hindi pa rin ako nagagawaran ng diploma. Pero kung susumahin, aprub na aprub sa’kin ang 2011 (kahit na hindi ko natupad ang dare ko na umamin sa crush ko bago magunaw ang mundo sa 2012, lels, neknek mo crush, you will never ever know, EVURR).
Para mas ma-emote, pagsasama-samahin ko na lang ang pasasalamat ko sa lahat nang naging parte ng 2011 ko kahit na alam kong ‘di naman nila mababasa ‘to (kayo na ang mga busy at hindi pakalat-kalat sa internet!!). Here we go:
Kung may nakalimutan ako at feeling mo isa ka dun sa mga nakalimutan ko, mahinahong magreklamo sa comment box. Basta salamat nang marami!! HAPPY NEW YEAR!
Hindi ako madalas mag-taxi. Masyado kasing mahal at feeling ko hindi rin ligtas. Bukod sa wala akong kasing kuripot, masyado kasing magaslaw ang imagination ko sa tuwing nasa loob ako ng taxi na tipong maiisip kong may halong pampatulog ‘yung air freshener na masisinghot ko kaya mahihimatay ako sabay liliko si manong sa damuhan. Mga ganyang eksena, pang-teleserye o kaya pang-TV Patrol.
High school pa lang ako, hindi na mapakali ang dalawa kong paa kapag nakasteady lang ako sa bahay. Kahit na hindi kami masyadong sanay sa Manila, dumayo talaga kami ng kaibigan ko makapunta lang sa isang concert. Sikreto kung kailan dahil takas lang kami sa school nun with the help of our beloved friends sa pagtakip sa amin kung bakit kami absent. Madaling araw na natapos kaya medyo madalang na ang bumabyahe pauwi sa’min. Halos pumuti ang buhok namin kakahintay sa bus, jeep, o kahit anong may gulong, na kahit kalesa papatulan namin. Napagdesisyunan naming sumakay na lang ng taxi kahit takot kaming magising na lang na nasa ibang planeta na kami. Pagsara pa lang ng pinto ng taxi, nagtalunan na ang lahat ng nilalaman ng katawan ko. Ayoko naman atang maheadline kinabukasan. Anong tadhana naman ‘yon, ang pangit ng ending. Pero dahil nasusulat ko na ‘to ngayon, pinalad kaming makasakay sa isang taxi na matino ang driver. Tinuruan niya pa kami kung saan kami sasakay pagkababa ng taxi.
Memorable din ang mga araw ko sa peyups bago magsimula ang unang sem ng college life. Ilang araw bago ang enrollment, kailangan ng mga freshies na magpamedical sa Infirmatay (i.e. Infirmary). Dahil na rin siguro sa pagod, kaba, at takot sa papalapit na kabanata ng buhay ko at dahil nahawaan ata ako ng “kabaitan” at pagka”approachable” ng ilang nag-aassist dun, na-drain ang kabaitan at pasensya ko. Nagyaya ang nanay ko na mag-mall pagkatapos pero dahil hindi ako pamilyar sa lugar, hindi ko alam kung saan sasakay. Dahil takot akong maligaw, tinatamad na kong magisip, at naiinitan ako, nagdemand akong magtaxi na lang kami. Isang hindi praktikal na desisyon. Swerte pa dahil isang matinding traffic ang nakaabang. Hindi ko alam kung sadyang trapik talaga nung araw na ‘yun o nadenggoy kami ni manong dahil halatang bagong salta kami sa diliman. Hindi ko na tinanong kung magkano ang binayad ng nanay ko, dahil busy ako masyado sa pagdedestress at sa pagpunas sa pawis at init ng ulo ko.
Forward sa 2nd yr ko, sumubok (uli) akong mag-apply sa org. Huling gabi bago kami sumalang sa Talent Show namin, nagpraktis kami sa huling pagkakataon. Dahil medyo madami-dami ang mga dala namin, tipong lipat bahay gang at hindi lang basta basta backpack at paper bags ang mga dala namin, kailangan naming magtaxi galing philcoa papuntang fairview. Walo kami nun. Gabing gabi na. Nahirapan kami sa pagkuha ng taxi dahil nga gabi na at madami pa kami. Pagkatapos ng pag-isnab sa amin ng ilang taxi, may isang hulog ng langit na pumayag na sumakay kaming walo. Parang sardinas na hindi masarap ang itsura namin. Medyo mahal ang binayad namin kapalit ng ilang minutong joyride with manong. Pero ayos lang dahil siya lang ang nag-iisang taxi driver na naawa at naantig sa hulas na hulas na mga itsura namin nung gabing ‘yon.
Ilang araw bago ko lisanin ang Pilipinas kong mahal, papunta kami noon sa US Embassy, nang maencounter namin ang pinakanakakaaliw na taxi driver. Natutuwa ako sa mga manong na mahilig makipagkwentuhan sa mga pasahero. Mas sulit kasi ang bayad. Medyo traffic kaya napahaba ang kwentuhan namin. Isa siyang simpleng tao. Simpleng tao na nangarap at nagsimula sa ilang pirasong damit nang mapadpad siya sa Maynila. Ok naman ang naging buhay niya. Nagkaroon pa nga siya ng negosyo at nahanap si the one. Nagkaroon siya ng mga anak. Nagkaroon siya ng taxi. Ang taxi na dinadrive ni manong. Ang taxi na sinakyan namin ni ate. Simple lang ang buhay niya: gigising sa umaga, maliligo, kakain, magdadrive, uuwi, kakain, matutulog. Paulit-ulit. Hindi nga daw niya namalayan na matanda na siya at halos lahat ng ka-edad niya ay patay na. Pero hindi ko malilimutan ang sinabi niya na may isang bagay na pinagpapasalamat niya: Masaya siya na buhay pa siya. May mga tao palang hindi marunong magreklamo sa simpleng buhay na meron siya. Naapprove ang visa ko nung araw na ‘yon pero pakiramdam ko mas masaya sa’kin si manong.
Hindi ko nilalahat ang mga taxi drivers. Hindi porke’t na-enjoy ko kakwentuhan si manong driver #4 ay ginusto ko nang mag-taxi araw-araw. Hindi rin dahil feeling ko idinaan kami ni manong #2 sa matrapik na lugar ay dapat ko nang ipa-phase out ang mga taxi sa lahat ng kalye. Iba-iba talaga ang bawat byahe, gaya ng pagka-assorted ng experience sa pagsakay ko sa pedicab, tricycle, jeep, “baby” bus, bus, o MRT. Kaya mag-taxi ka pa rin kung trip mo at kung afford mo. Go lang! Basta siguraduhing gumagana nang matino ang metro, tandaan at itext/i-bbm/itweet ang plate number ng taxi sa nanay, bff, o syota just in case makidnap ka nga, at syempre huwag namang mag-1-2-3, magbayad ng tama. Higit sa lahat, ‘wag ding masyadong mag-inarte at magdemand na i-overcome ni manong ang heavy traffic. Hindi siya si Moses at hindi ka ganung ka-ispesyal. Enjoy!
(Note: Nirecycle ko lang ang blogpost na ‘to galing sa multiply site ko. Tinamaan ako ng ka-emohan at hinalungkat ang mga lumang blogs. Wala lang, sharing.)
Hindi pa ako nakakakumpleto ng simbang gabi, kahit na kasama sa tally ‘yung umattend ng misa pero nakatulog o ‘yung nagpaalam sa nanay na magsisimba pero tumambay lang sa labas ng simbahan kasama ang mga tropapips and/or labidabs, hindi pa talaga. Pero nakapagsimbang gabi naman na ako, kaya kahit na hindi ako beterana at lifetime awardee pagdating sa pagkumpleto sa 9 na araw, naeexcite pa din ako kapag December 16 na. Wala lang, naeexcite ako para sa mga nagpaplano na makakumpleto at makapagwish.
Dahil kahit tumambling pa ako mula sa bubong ng bahay namin o mangakong hindi na ako kakain ng chocolates forever and ever kapalit ng chance na makapagsimbang gabi ako ngayong taon, papaandarin ko na lang uli ang imagination ko para naman hindi mauwi sa wala ang excitement ko.
Simula ng dumating ako dito sa Sweet Home Alabama, pinakanakakabaliw na taon ko na ang 2011. Madaming nangyari na wala sa plano ko pero masaya at fulfilling naman kung iaadd at isusubtract ang lahat ng dumating at nawala. At malaki ang naging parte ng buhay internet ko para balansehin ang lapot ng stress at pressure sa school at sa trabaho, kaya buo pa din ako ngayon. Sa tingin ko, ito ang taon na naging lagalag ako sa tunay na buhay at sa world wide web.
Tutal uso naman na ang 2-in-1, buy one get one, at back-2-back laglagan at intriga sa showbiz at sa gobyerno ngayon (hanapin ang konek, go!), pag-iisahin ko na ang pagrereminisce ko sa 2011 at sa pagiimagine na magsisimbang gabi ako.
At ang tanong lang ay: kung magsisimbang gabi ako, sino ang pipiliin kong maging simbang gabi buddy?
DAY 1: RAMON BAUTISTA
Matagal ko nang kilala ang nag-iisang internet action star na si Sir RB, pero ngayong 2011 lang ako naging clingy sa internet love triangle niya (i.e. formspring, twitter, at tumblr). Seryoso ako. Kung papipiliin nga ako ni Papa God kung sino ang gusto kong maging BFF, si idol Ramon ang pipiliin ko. At kung itotodo na ni Lord ang paggawad ng wish sakin, hihilingin ko din na kung magiging kasing smart at witty ako ng isang tao, gusto ko kawavelength ko sa spectrum si Sir RB. Dahil wala nang tatalo sa pagkasuperb ni Ramon, magiging maganda ang simula ng misyon kong makumpleto ang simbang gabi kung sasamahan niya ako. Sigurado ako na magsasaboy siya ng good vibes at moral support kaya gaganahan hindi lang ako kundi pati ang buong sambayanan.
DAY 2: MARIO MAURER
Ilang beses akong pinilit ng mga ate ko na panoorin ang Crazy Little Thing Called Love at ilang beses ko din silang dineadma. Pero hindi ko alam kung ano/paano/kailan/bakit o bakit ako nagpapilit na panoorin ‘yun nung bakasyon. Totoo ang sabi nila na kikiligin ka hanggang langit kapag pinanood mo pero walang nagsabi sa’kin na hindi na ako makakamove-on.
Pero dahil na rin sa tulong ni Idol Ramon Bautista, naapply ko na ang reverse bittering at lahat ng payong pag-ibig niya kaya ok-ok na ako. Pero dahil nasa Pinas naman si Mario Maurer ngayon, bakit di ko na din siya yayain magsimbang gabi, di ba? Sayang ang chance, baka sakaling mainlove sa’kin kapag nilibre ko ng puto bumbong #dreambig #bibigaykarin
DAY 3: INGRID MICHAELSON
Ok fine, hindi siya Pinoy at malamang hindi niya alam kung ano ang simbang gabi kahit sabihin ko pang 9 Mornings pero dahil halos araw-araw ko din pinakinggan si Ingrid Michaelson ngayong 2011, isasama ko siya sa listahan ko. Kahit na iilan lang sa mga kanta niya ang kanta-bol, madalas siya ang una kong sinesearch sa youtube o automatic na siya na ang station ko sa Pandora. Dahil isa siya sa mga nagpasurvive sa akin sa mga hell weeks at emo moments ko, malaki ang utang ko sa kanya kaya magsisimbang gabi kami. Tapos magsasample na din ako sa harap niya, baka sakaling makitaan niya ako ng potensyal sa pagkanta (bwahahahahahahahaha).
Kung hindi mo pa siya napapakinggan, ito ang isa sa mga paborito kong kanta niya.
DAY 4: SIR DAN PALAMI
Dahil baka matsismis pa ako kung isa sa mga Azkals ang pipiliin ko, si Sir Palami na lang ang isasama ko. Pero sa totoo lang, siya naman ang puno’t dulo nang lahat. Kung wala siya, malamang wala din ang Azkals at baka isang malaking question mark ang tumubo sa ulo mo kung babanggitin ko ang Phil Younghusband o Neil Etheridge sabay sabi na “never heard….”. Hindi ako die hard football fan kaya hindi ko kayang ienumerate kung anu-ano ang mga pinagdaanan ng Philippine National Football team bago sila makarating kung nasan man sila ngayon. May mga nagsasabi na overrated daw ang Azkals at lagi na lang natatalo at nauuwi sa pagsosorry sa mga fans nila via twitter ang ilang games. Buti na lang hindi sila si Dan Palami. Buti na lang may Dan Palami na walang kasing haba ang pasensya, tiyaga, at pagmamahal sa football at sa buong team. At dahil gusto kong magpasalamat at icongratulate ang taong hindi sumuko sa mga panahong malamang ay sinukuan na ng mga tulad ko, magsisimbang gabi kami ni Sir Palami. Puto bumbong and bibingka are on me!
DAY 5: MY FUTURE EX-CRUSH
Kahit na alam kong hindi niya mababasa ‘to, ayokong magname drop dahil baka may magtsismis sa kanya at magfeeling siya. Pero hindi siya dapat magfeeling dahil alam ko na makakaget-over din ako sa kanya in the near future *kidlat*. Nagkataon lang na gusto kong magsama ng taong kilala talaga ako sa listahan na ‘to para malito ako kung ano ang reality sa panaginip. Bukod sa alam kong mas seryoso siyang tao kesa sa’kin pagdating sa pagsisimba, sa tingin ko maaaliw naman akong kasama siya. Mukhang nakakatuwa naman siya tapos may bonus pa akong kilig to the bones na moment. Sa records ko, siya na ang pinakamatagal kong naging crush, at matagal ko nang sinasabi sa sarili ko na kung nakilala ko lang siya nang mas malalim, sigurado ako, as in sigurado ako *kidlat* na hindi ko siya naging crush. At perfect moment na magkakilanlan kami nang mabuti habang hindi pa sumisikat ang araw, sa harap ni Papa God, kasama ang aroma ng puto bumbong. P.S. Kung mag-uuwi siya ng puto bumbong para sa mga kapatid niya, sigurado ako na matotouch ako at magiging fail ang plano kong magmove-on. Please see Day 9 (alternative ending).
DAY 6: RAMONA BAUTISTA
‘Yun ay kung mahahanap ko siya.
DAY 7: ROOMMATES NI JESS SA “NEW GIRL”
Hindi pa ako gagraduate sa school year na ‘to pero graduating na ang standing ko sa school records ko. Mahabang kwento pero dahil nga graduating ako, medyo nakakatrauma ang stress ng sem na ‘to. Isang malaking sign ang hindi ko pagtambay sa library namin (library=ang lugar kung saan ako natutulog at kumakain). Hindi ako masyadong nakanood ng tv na kahit TFC shows ay hindi ko na nasubaybayan. Pero totoo pala na kapag gusto ay may dahilan. Pinanood namin ang pilot ep ng New Girl dahil bida si Zooey Deschanel (si Summer sa paborito kong 500 days of Summer). At tadum!! Naaliw ako ng sobra sobra. Simula nun, kahit na gaano ako kabusy, gumagawa ako ng paraan para lang makanood ng bagong episode. Basta, aliw ‘to. Simple lang ang story at natural lang ‘yung mga characters. Parang ang saya maging si Jess, at dahil inggitera talaga ako, gusto ko ‘yun mafeel kaya magsisimba kami ng mga roommates niya.
At ito ang isa sa mga paborito kong scenes sa New Girl (note: ‘yung naka-red shirt, pinalitan na siya ng ibang character the next episode):
DAY 8: PATTY LAUREL
Rewind to 2006. Isa ko pang malaking karibal si Patty Laurel kay Atom level lang. Pero dahil wala siyang kasing cool, ang hirap mainis sa kanya. Forward to 2011, nagbreak na sila. Hindi ko alam kung parte ba ‘yun ng moving on phase ni Patty pero minake-over niya ang blog niya. Hindi ko din alam kung bakit pero simula ‘nun lagi ko ng chinecheck kung may bago ba siyang blogpost. Nakakaaliw na kahit hindi kami magkasing-sosyal, magkasing-kinis,at magkasing-cool, never akong na-o.p. sa mga posts niya. Kung irereincarnate ako, gusto kong maging isang Patty Laurel. Mahilig siya sa mga bata, at kailangang kailangan ko ng pasensyang meron siya para hindi ako maging isang bitter na matandang dalaga wag naman sana o super boring na nanay. Ang tindi ng powers niya sa pagdadala ng damit na kahit nasa disyerto siya (true story!), mukha pa din siyang fresh na fresh at bagong ligo. At ang maganda pa dun, ‘yung mga sinusuot niya, hindi tipong sa fashion shows mo lang makikita o ‘yung pang-prod number sa ASAP o sa Walang Tulugan. At higit sa lahat, ang major reason kung bakit gusto kong maging isang Patty Laurel ay dahil andami-dami na niyang narating sa buong mundo at isa siyang mother packer (true story uli!). Kaya magsisimbang gabi kami para makakuha ako ng tips sa maraming bagay dahil sigurado naman ako na hindi ako irereincarnate ni Papa God sa lalong madaling panahon kaya hindi matutupad ang wish kong maging isang Patty Laurel.
DAY 9: PROFESSIONAL HECKLER
Dahil masaya ang naging simula ko with Sir RB, mabuti pang tapusin ko ang simbang gabi mission ko with Heckler. Ngayong 2011 ko lang siya nakilala, at nagsisisi ako kung bakit ngayon ko lang siya nakilala *insert ♬Bakit ngayon ka lang.. bakit ngayon kung kelan ang puso ko’y ♬..* Pero seryoso ako, kung may twitter ka and/or mahilig magblog-hopping, ‘wag na ‘wag mong kakaligtaang bisitahin si Heckler. Matatawa ka na, mauupdate ka pa sa news at current events, minsan pati showbiz intriga! Bihira na niyang gawin, pero tuwing Sabado, meron din siyang interactive activity para sa followers niya, ang QUIZtion. Kung katulad kita na hayok sa 3 second fame at may pagkacompetitive ang dugong dumadaloy sa’yo, maeenjoy mo ‘yun. Take note: hindi siya pipitsuging labanan, dahil mga bigating tao ang makakalaban mo. When I say bigatin, I mean mga taong nakikita sa tv! Sikreto kung sino.
DAY 9 (ALTERNATIVE ENDING): FUTURE EX-CRUSH (one more chance ang drama)
Ito ang alternative ending kung hindi ko maoovercome ang kilig nung Day 5. *since di ko din naman mahahanap si Ramona, iuusod ko ang schedule, matupad lang ‘to (wahahahaha)*
Kung tutuusin, ito ang magiging unang beses na makukumpleto ko ang simbang gabi. Unang beses din na matutupad ang wish ko sa simbang gabi.
MERRY CHRISTMAS EBRIBADI!
